Η πολυτεκνία είναι υπόθεση καρδιάς.

Έχω μια φίλη που έχει 7 παιδιά και θα ήθελε και άλλο. Έχω φιλενάδες που έχουν τέσσερα και έχω

θαυμάσει κυρίες που έχουν 6 ή 5.
Όχι, δεν είναι πλούσιες και ναι, οι περισσότερες εργάζονται για να τα βγάλουν πέρα.
Ξέρετε τι άλλο;
Όλες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που το βλέπεις και το αναγνωρίζεις από τη πρώτη στιγμή που θα τις γνωρίσεις. Είναι όλες χαρούμενες και δείχνουν πλήρεις και ευτυχισμένες. Έχουν όλες τους μια εξωτερική ομορφιά και μια γαλήνη στο πρόσωπο που είναι ζηλευτή. Μια ομορφιά διαφορετική από τις άλλες, όχι φτιαχτή και επιτηδευμένη. Είναι ομορφιά μοναδική και εσωτερική.  Δεν ξέρω βέβαια τι γίνεται στο σπίτι τους κάθε μέρα και πώς τα βγάζουν πέρα. Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι δεν παραπονιούνται ποτέ και πάντα είναι ήρεμες, κουρασμένες μεν, αλλά ήρεμες και χαμογελαστές.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι και γεμάτη αφέλεια τις ρωτάω για τα διαδικαστικά.
Τι κάνουν, για παράδειγμα με τα ψώνια του σπιτιού και πόσο κρέας χρειάζονται για το μεσημεριανό τους; Τις ρωτάω τι κάνουν με το πλύσιμο των ρούχων και το σιδέρωμα, το διάβασμα των παιδιών και τόσα άλλα που φαίνονται στο μυαλό μου άλυτα και ακατανόητα. Δεν ξέρω αλήθεια τι περιμένω για απάντηση, αλλά πάντα η δικιά τους περιλαμβάνει τις λέξεις υπομονή, σιγά-σιγά, βοήθεια από όλους, κατανόηση.
Η ζωή τους μου φαίνεται σαν κατόρθωμα. Σκέφτομαι τα απλά καθημερινά και αναρωτιέμαι αλήθεια πώς τα καταφέρνουν. Δηλαδή το πρωί, μέχρι να πλυθούν, να ντυθούν και να φύγουν όλοι από το σπίτι, άλλοι για τη δουλειά και άλλοι για το σχολείο, τι ακριβώς γίνεται στο σπίτι; Γιατί εγώ, έχω να ετοιμάσω μόνο δύο για τον παιδικό σταθμό, και τρέχω σαν τρελή να προλάβω. Άσε το τι γίνεται στο μεσημεριανό φαγητό ή στο βραδινό μπάνιο. Δεν ξέρω. Λίγο αναρωτιέμαι, λίγο απορώ και κατά πολύ θαυμάζω.
Θαυμάζω τις σχέσεις των παιδιών τους μεταξύ τους, θαυμάζω τη σχέση των παιδιών με τους γονείς τους και θαυμάζω και τις σχέσεις των ζευγαριών που έχουν πολλά παιδιά. Όλοι ξεχειλίζουν από αγάπη και τα παιδιά μεγαλώνουν νομίζω, πιο νορμάλ. Ξέρουν ότι δεν είναι το επίκεντρο του κόσμου, όπως εξάλλου δεν θα είναι και στην κοινωνία όταν μεγαλώσουν, ξέρουν να έχουν υπομονή, να μοιράζονται, να περιμένουν τη σειρά τους. Ξέρουν να ζουν με λίγα και ξέρουν τι θα πει το όχι. Ξέρουν να βοηθούν τα αδέλφια τους, τους γονείς τους και κατ' επέκταση όποιον το χρειάζεται.

Στις μέρες που ζούμε, η πολυτεκνία δυστυχώς τείνει να εκλείψει.
 Πνιγμένοι στα τρεχάματα και στην οικονομική δυσπραγία, αρνούμαστε να πολλαπλασιάσουμε τη χαρά μας και να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας. Ενώ πολλές από εμάς παραδεχόμαστε ότι το να αποκτάς παιδιά είναι η μεγαλύτερη ευτυχία στον κόσμο, συνειδητά ορίζουμε την ευτυχία μας σε χαμηλα επίπεδα.
Ξέρω τι θα μου πείτε.
Πώς θα γίνει να τα βγάλουμε πέρα οικονομικά; Τι θα τα ταΐζουμε και πώς θα τα στείλουμε σχολείο και πώς θα μάθουν αγγλικά και άλλα τέτοια γραφικά. Και εγώ τα σκέφτομαι και δεν έχω ουσιαστικές απαντήσεις. Απλά αναρωτιέμαι αν έχουμε δικαίωμα με τη λογική και μόνο να εξισώσουμε την ευτυχία, με λίγες δυσκολίες που θα εμφανιστούν. Η΄και πολλές.

Οι πολύτεκνες οικογένειες που συνειδητά μεγαλώνουν την οικογένειά τους, δεν είναι μόνες τους. Έχουν σε αυτή τη ζωή συνοδοιπόρο, οδηγό και καθοδηγητή την Παναγιά. Δεν υπάρχει περίπτωση, να αφήσει τα παιδιά της να παλεύουν μόνα τους.
Η πολυτεκνία, από επιλογή πάντα, που έχει βάση την πίστη και την προσευχή, είναι τελικά υπόθεση καρδιάς.
Δύσκολα ή εύκολα, η πολυτεκνία είναι πάντα υπόθεση καρδιάς.

πηγή φωτό http://politeknoi.gr/

Ένα φυσικό παιχνίδι!

Έχουμε αγοράσει στα παιδιά μας πολλά παιχνίδια κατά καιρούς.
Ακριβά παιχνίδια, εκπαιδευτικά παιχνίδια, στρατιωτάκια, κουζινούλες, σπιτάκια, φάρμες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο.

Παιχνίδια εξερευνήσεων, παζλ, επιτραπέζια, παιχνίδια που γίνονται μόδα κατά καιρούς και είναι σκέτη αηδία και άλλα πολλά.


Είμαι σίγουρη ότι όλοι έχετε νιώσει την απογοητευτική εμπειρία του να μαζέψετε τα "σημαντικά" παιχνίδια από το χαλί που ήταν πεταμένα, ενοχλημένοι σαν να είχαν αγοραστεί για σας. Σκεφτήκατε προς στιγμή, πως τελικά δεν άξιζε τα λεφτά αυτό το παιχνίδι και είπατε και σεις το κορυφαίο "ασχολούνται λίγο με τα καινούρια παιχνίδια και μετά τα βαριούνται". Λίγο θυμώσατε γιατί δεν σεβάστηκαν τα λεφτά σας οι μικροί κακούργοι και αφού σας πέρασε ο θυμός, τα μαζέψατε πάλι, για να παίξουν μια άλλη μέρα άλλα 10 λεπτά.

Δεν έχει τελειωμό.
Μέχρι τα παιδιά να μεγαλώσουν και να εκτιμούν αυτό που τους προσφέρεται, κάπως έτσι θα έχουν τα πράγματα. Και εγώ θυμώνω που βλέπω πεταμένα τα playmobil, για τα οποία, όχι μόνο ξοδέψαμε χρήμα, αλλά και φαιά ουσία για να καταλήξουμε στο καταλληλότερο για την ηλικία και τα ενδιαφέροντά του. Θυμώνω που όταν θυμηθεί να παίξει με τις φαντεζί καινούριες σβούρες του, που είχαμε φτάσει στο σημείο να έχουμε συλλογή, τώρα για να τις βρούμε πρέπει να ψάξουμε σε όλα τα κουτιά με τα κάθε λογής παιχνίδια. Νευριάζω, που όταν θυμηθεί τη μικρή της τσαντούλα, είναι απλά σπασμένη και δεν κλείνει. Τα πάντα είναι σκορπισμένα, μισοσπασμένα και σκόρπια. Αναρωτιέμαι αν φταίω εγώ που δεν τα έμαθα να μαζεύουν μετά από κάθε παιχνίδι, να μην τα κακομεταχειρίζονται και κυρίως να προσέχουν για να έχουν. Και πάλι τι να πρωτομάθεις απ' αυτά ένα παιδί 4 χρονών. Οπότε καμιά φορά τη βδομάδα, όταν βρω κουράγιο, τα συμμαζεύω κατά είδος, τα συναρμολογώ, βρίσκω τα κομμάτια από το διαλυμένο παζλ και πάει λέγοντας.

Μέχρι που ανακάλυψα ένα πολύ ωραίο παιχνίδι, πολύ φτηνό, που δεν σκορπίζεται και δεν έχει φόβο να σπάσει. Είναι πάντα στη θέση του όταν το θελήσεις και όταν το βαρεθείς, απλά το αφήνεις και φεύγεις. Το σημαντικότερο βέβαια ξέρετε ποιο είναι; Ότι προσφέρει στα παιδιά απίστευτη χαρά, δημιουργικότητα, αναπτύσσει τη φαντασία και ποτέ, μα ποτέ δεν το βαριούνται, ανεξαρτήτως ηλικίας. Ξέρετε ποιο είναι αυτό; Φύση λέγεται και σίγουρα το έχετε και σεις.

Τα οφέλη από τη δοκιμή είναι απίστευτα και θα προσπαθήσω να σας τα απαριθμήσω.

1. Τα παιδιά όταν έρθουν κοντά στη φύση, είναι πολύ χαρούμενα, ευτυχισμένα και ήρεμα. Ούτε γκρίνια, ούτε κλαψουρίσματα.
2. Η φαντασία τους οργιάζει, αφού κάθε φορά ενεργοποιούνται και σκαρφίζονται καινούργιους τρόπους να περάσουν την ώρα τους. Τα παιχνίδια που σκέφτονται να παίξουν κάθε φορά είναι ευφάνταστα και δημιουργικά.
3. Μαθαίνουν καινούριες λέξεις και κάθε φορά όλο και κάτι θα ρωτήσουν.
4. Μαθαίνουν να εκτιμούν το ωραίο και το όμορφο. Εκτιμούν την απίστευτη ομορφιά που υπάρχει γύρω μας, απλά είμαστε τόσο κλεισμένοι μέσα στα σπίτια μας, που απλά το ξεχνάμε.
5. Έρχονται σε επαφή με ζωάκια, έντομα, φυτά και λουλούδια, που σε άλλη περίπτωση θα ήξεραν μόνο από τα παραμύθια.
6. Μαθαίνουν να ζουν με τα λίγα. Έλεος πια με τα θέλω. Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι ξέρω, δωρεάν.
7. Δεν βαριούνται ποτέ. Η φύση είναι ατελείωτη. Τα ερεθίσματα που τους προσφέρονται είναι άπειρα και αν το παιδί είναι σε κατάλληλη ηλικία, μπορείς να το εκμεταλλευθείς για βελτίωση της σχολικής επίδοσής του.
8. Κουράζονται πολύ από το τρέξιμο και το παιχνίδι. Εννοείται ότι η ώρα του ύπνου γίνεται παιχνίδι, αλλά αν δούμε και την μεγάλη εικόνα, μειώνεται και η καθιστική ζωή και η παχυσαρκία. Πόσες ώρες πια να βλέπουν παιδικό ή να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια;

 

Είναι εύκολο, ειδικά τώρα που άνοιξε ο καιρός, να πάμε τα παιδιά μας κοντά στη φύση. έστω για λίγη ώρα κάθε μέρα. Ό,τι βρίσκεται στον καθένα. Πάρκο, γήπεδο, βουνό, θάλασσα, κήπος, έστω μπαλκόνι. Βρείτε λίμνες και πάτε μια βόλτα, ή επισκεφθείτε για πρώτη φορά το ζωολογικό κήπο, ένα θεματικό πάρκο, ένα ποτάμι, ένα αμπέλι, ένα κτήμα, ένα περβόλι. Βρείτε ένα κοτέτσι ή μια φάρμα και πάτε τα παιδιά μια βόλτα. Θα ξετρελαθούν.

Φτάνει εμείς οι μεγάλοι να σηκωθούμε από την καρέκλα.

ΔΕΛΤΑ Moms!

Χάρηκα πολύ σήμερα όταν παρέλαβα στο σπίτι, ένα πακέτο από την εταιρεία Δέλτα που ειδικεύεται στην παιδική διατροφή.
Η δικιά μου χαρά βέβαια δεν ήταν τίποτα μπροστά στη χαρά των παιδιών, που μόλις αντίκρισαν τα νέα επιδόρπια γιαουρτιού Δέλτα Smart με γεύση σοκολάτα-μπανάνα, έπαθαν ένα γλυκό παροξυσμό.
 Βέβαια η μικρή τσάκισε τα υπέροχα smart γαλακτο κέικ με φρέσκο γάλα και μέλι, που είναι τόσο αφράτα, μαλακά και κυρίως λαχταριστά που δεν κρατήθηκα και "έκλεψα" και εγώ ένα.
 Το πακέτο περιείχε επίσης τα κλασικά πια γιαουρτάκια Advance, με 5 αλεσμένα δημητριακά, εμπλουτισμένα με σίδηρο και βιταμίνες καθώς και γάλα ΔΕΛΤΑ Advance υψηλής παστερίωσης και ΔΕΛΤΑ smart για παιδιά προνηπίου, νηπιαγωγείου και δημοτικού.

Διαβάζοντας λίγο στο site http://www.deltamoms.gr/ ενημερώθηκα ότι στα πλαίσια του φετινού διεθνούς θεσμού "Προϊόν της Χρονιάς" και σχετικής έρευνας που διεξήχθη σε 3000 Έλληνες καταναλωτές, τα προϊόντα ΔΕΛΤΑ SMART βραβεύτηκαν ως "Προϊόν της Χρονιάς 2014" στην κατηγορία Προϊόντα Παιδικής Διατροφής.

Μπορείτε να επισκεφτείτε το συγκεκριμένο site και να ενημερωθείτε, μέσα από πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, για θέματα που σας απασχολούν σαν μανούλες, να βρείτε κουπόνια και προσφορές και πολλά άλλα.

Ευχαριστώ πολύ την διαφημιστική εταιρία της Δέλτα για το δωράκι τους. 

Νιώθω ότι τους το όφειλα αυτό το post.

 

Χρόνια Πολλά μαμά μου!

Χρόνια πολλά σε σένα που με τρέχεις όλη μέρα.

Σε σένα που μου κρατάς το χέρι σε κάθε βήμα.
Που έχεις την αγωνία να γίνω καλός άνθρωπος.
Που σκέφτεσαι πώς να περνάω σήμερα στο σχολείο ή πώς έγραψα στο διαγώνισμα.
Σε σένα που φοβάσαι για μένα πριν από μένα.
Σε σένα που νιώθεις τι νιώθω και τι θέλω να πω.
Σε σένα που με υπερασπίζεσαι σε όλους και σε όλα.
Σε σένα που κάνεις τις επιθυμίες μου πραγματικότητα.
Σε σένα που δακρύζεις στο πρώτο μου βήμα, στις πρώτες μου λέξεις, στο πρώτο μου ποίημα στο σχολείο.
Χρόνια πολλά μανούλα μου και να ξέρεις ότι σ' αγαπάω και σε ευχαριστώ για όλα.
Σε ευχαριστώ και ας μην στο λέω συχνά.
Σε ευχαριστώ που μ' αγαπάς τόσο πολύ.
Που είσαι ο άνθρωπός μου.
Που ανέχεσαι την γκρίνια και τις κακίες μου.
Που ανέχεσαι τα νεύρα και τα χαζά μου θέλω.
Σε ευχαριστώ που με κάνεις να νιώθω χαρούμενη και ευτυχισμένη.
Σε ευχαριστώ που κουράζεσαι για μένα και δεν υπολογίζεις τίποτα.
Σε ευχαριστώ που κάνεις τα πάντα για να έχω εγώ τα πάντα.
Δεν ξέρω τι άλλο, αλλά σε ευχαριστώ να ξέρεις. Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

Χρόνια πολλά σε σένα που μ' αγάπησες πιο πολύ και από τη ζωή σου.

Πηγή φωτόhttp://skepseismonaxias.blogspot.gr

Περί γαστρεντερίτιδας ο λόγος.

Ο κύκλος αυτή τη φορά ξεκίνησε από μένα.

Ξέρετε το σενάριο φαντάζομαι. Πονόκοιλος, εμετοί, διάρροια και κάποιοι ακόμα πιο τυχεροί, τα συνδυάζουν όλα με πυρετό.
Μην σας φαίνεται ότι είμαι λίγο ειρωνική. Γιατί, αλήθεια είμαι. Και μάλιστα πολύ.
Έχω νευριάσει πολύ με αυτή τη γαστρεντερίτιδα. Έτσι ύπουλα, χωρίς να την πάρεις χαμπάρι εισβάλλει στη ζωή σου και σε τυραννάει καμιά δεκαριά μέρες. Όχι, δεν κρατάει τόσο, αλλά είσαι σίγουρη ότι θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει απ' όλους στην οικογένεια. Οπότε θα τυραννιέσαι έτσι και αλλιώς, είτε σαν ασθενής είτε σαν "νοσοκόμα".
Άντε οι μεγάλοι λίγο το παλεύουμε. Όταν βλέπω τα παιδιά να ζορίζονται από τον εμετό και τις επισκέψεις στην τουαλέτα ή όταν τα πολύ μικρά δεν μπορούν να κοιμηθούν και ψήνονται στον πυρετό, τότε είναι που νευριάζω ακόμα περισσότερο.

Δεν υπάρχει η απόλυτη προστασία, αλλιώς θα την ξέραμε. Άσε που όλοι οι απανταχού γνωστοί μας, θα ήξεραν τι να κάνουν για να προφυλακτούν. Γιατί για ένα περίεργο λόγο, όταν είναι κάποιος στο σπίτι με γαστρεντερίτιδα, ξαφνικά ακούς και δεκάδες άλλες περιπτώσεις γνωστών και φίλων.
Άσε που πέρα από τα γνωστά και καθόλου όμορφα συμπτώματά της, έχει και πολλά άλλα άσχημα συνεπακόλουθα.

1. Δεν προλαβαίνεις να καθαρίζεις το σπίτι, τα πατώματα, τους καναπέδες, τα σεντόνια, τα μαξιλάρια, τα χαλιά. Μην μιλήσω για τα ρουχαλάκια των μωρών, που συνέχεια βγάζεις και πλένεις. Αυτές τις μέρες το πλυντήριο και το στεγνωτήριο(ευτυχώς που υπάρχει και αυτό), δεν σταμάτησαν να λειτουργούν.
2. Δεν μπορείς να φας τίποτα και να πιεις ό,τι θες. Διψάς τόσο πολύ και θέλεις να πιεις τα πάντα, μόνο που δεν μπορείς. Αν κάνεις το λάθος και πιεις με λαχτάρα το παγωμένο ποτήρι με νερό που τόσο θες, στο επόμενο δεκάλεπτο θα το'χεις ήδη μετανιώσει.
3. Δεν μπορείς να δεις άνθρωπο για όσες μέρες διαρκεί η "Οδύσσειά" σου. Εννοείται ότι προειδοποιείς όποιον τολμήσει να σου προτείνει να έρθει για καφέ στο σπίτι. Εξάλλου, η προθυμία του ξαφνικά χάνεται, όταν μάθει τι συμβαίνει.Τα παιδιά δεν μπορούν να βγουν στην αυλή να παίξουν, όσο και αν τους ζητάνε οι φίλοι τους, γιατί φοβάσαι μην είσαι η αιτία να σε αντιπαθήσει η γειτόνισσα που κόλλησε το παιδί της γαστρεντερίτιδα.
4. Ξαφνικά συνειδητοποιείς πόσο ανεπαρκές είναι το ένα μπάνιο στο σπίτι πενταμελούς οικογένειας. Καλά τι σκέφτονταν αυτοί που έφτιαχναν το σπίτι;
5. Δεν υπάρχει τρόπος να πείσεις το μωρό ότι δεν πρέπει σήμερα να πιει γάλα. Καμία δικαιολογία δεν τους φαίνεται επαρκής και λογική, οπότε ετοιμάζεις το μπουκάλι με το γάλα και σε 5 λεπτά μαζεύεις τα σεντόνια από το κρεβατάκι του μωρού.
6. Δεν ξέρεις τελικά ποια είναι η καλύτερη θεραπεία. Ο λαπάς παίζει πολύ, συνήθως με πολύ λεμόνι, οι φρυγανιές με λίγο τυρί και ψηλά στη λίστα είναι και τα αεριούχα αναψυκτικά(αφού τα αφήσεις να ξεθυμάνουν και μόνο-εννοείται-για ενήλικες). Άκουσα για τσάι του βουνού και άκουσα επίσης πως το τσάι του βουνού σε κάνει χειρότερα. Άκουσα επίσης πως μια κουταλιά ελληνικού καφέ ανακατεμένου με λεμόνι, κάνει θαύματα.Αυτά βέβαια είναι τα μαντζούνια και τα αυτοσχέδια. Κάποιοι γιατροί σου κάνουν εισαγωγή και σε κρατάνε ένα εικοσιτετράωρο με χορήγηση ορού. Η αντιβίωση πάντα παίζει εννοείται και υπάρχουν και οι πιο ήπιες προσεγγίσεις με ξεκούραση και κατάλληλη διατροφή στο σπίτι. Όπως και να έχει "αυτή η άτιμη" θα κάνει τον κύκλο της.

Αν περνάτε τη φάση της γαστρεντερίτιδας, καλό κουράγιο. Αλλιώς προσέξτε μπας και τη γλυτώσετε, γιατί ακούω καραδοκεί.


Υ.Γ Εννοείται πως όλα τα παραπάνω είναι προσωπικές εμπειρίες και γνώμες. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν στοιχεία διάγνωσης ή θεραπείας.

Φωτό άρθρου από http://skotadi-fos.blogspot.gr

Φτιάξτε μόνοι σας οικονομικά δωράκια για το Πάσχα.

Τέτοιες μέρες, σίγουρα, έχετε κάπου να πάτε σαν καλεσμένοι. Και αν δεν είστε καλεσμένοι, τότε σίγουρα κάποιον έχετε καλεσμένο στο σπίτι. Αν πάλι όχι, σίγουρα έχετε βαφτιστήρι ή κάποιον που έχει την ονομαστική του γιορτή. Αν πάλι είστε λίγο μοναχικοί και δεν σας βρίσκω πουθενά, διαβάστε και δείτε λίγο παρακάτω,μπας και ανοίξει λίγο η καρδιά σας και φτιάξτε κάτι και απλά χαρίστε το. Θα είστε υπεύθυνοι για πολλά χαμόγελα και πολλή χαρά.

Επειδή λοιπόν βρίσκομαι σε τέτοιο mood( να φτιάχνω και να χαρίζω), έψαξα και βρήκα εύκολες και οικονομικές ιδέες δώρων, γιατί δεν είναι εποχές για πολλά έξοδα. Φτιάξτε τα και δώστε τα στη φίλη σας που θα έρθει για καφέ, στους φίλους των παιδιών σας, στην κουμπάρα σας που θα έρθει για τη λαμπάδα. Οι ιδέες είναι άπειρες και οι συνδυασμοί αμέτρητοι. Διαλέξτε ανάλογα με την περίσταση και τον αποδέκτη και απλά αυτοσχεδιάστε.

δ

Δείτε και μια δική μου πρώτη απόπειρα. Προοριζόταν για μια φίλη μου που μόλις γέννησε. Το διασκέδασα τόσο πολύ φτιάχνοντάς το και ακόμα περισσότερο χαρίζοντάς το.

Είναι ένα κουτί γεμάτο με πολλά αναγκαία για ένα νεογέννητο. Έβαλα μέσα pampers, αφρόλουτρο, κρέμα για σύγκαμα, μπουκάλι για γάλα, πιπίλες, σαλιάρες, πανούλες, πετσέτα μπάνιου, σεντονάκια, κουβερτούλα αγκαλιάς, κουδουνίστρες και ότι άλλο μου ερχόταν στο κεφάλι. Μπορείτε να πάρετε όλα όσα χρειάζεστε από το Jumbo , όπου οι επιλογές είναι άπειρες και κυρίως οικονομικές. Παρεμπιπτόντως, υπάρχει πλέον και το ηλεκτρονικό κατάστημα απ' όπου μπορείτε να κάνετε τις αγορές σας on-line.
Αν θέλετε να εκτυπώσετε δωρεάν, όμορφα χαρτονάκια, καρτούλες, σχεδιάκια και άλλα πολλά, για να διακοσμήσετε τις κατασκευές σας, ρίξτε και μια ματιά εδώ και εδώ.
Καλές δημιουργίες.

Δασκάλα για λίγο.

Σας είπα ότι είμαι φοιτήτρια;
Ναι, φοιτήτρια παιδαγωγικού δημοτικής εκπαίδευσης.

φωτό www.yeskid.gr

Κάποιες στιγμές που το σκέφτομαι, ακόμα και τώρα που γράφω γι' αυτό, μου φαίνεται αστείο. Αυτό όμως είναι μια συζήτηση που θα κάνουμε άλλη φορά.

Σήμερα θα πούμε για κάτι άλλο. Πώς ξαφνικά μετά από χρόνια σε σχολεία και πανεπιστήμια, βρέθηκα για λίγο στην απέναντι πλευρά. Την πλευρά του εκπαιδευτή και όχι του εκπαιδευομένου.
Στα πλαίσια λοιπόν κάποιων μαθημάτων, είχαμε την υποχρέωση να διδάξουμε σε τάξεις του δημοτικού για κάποιες ώρες.
Και βρέθηκα ξαφνικά με άγχος πρωτάρη, να κάνω κάτι καινούριο και να έχω μπροστά μου παιδιά άλλων μαμάδων, που περίμεναν από μένα κάτι να πω και κάτι να τα μάθω.
Στα μάτια των παιδιών αυτών έβλεπα τα παιδιά μου και ένιωθα μια μεγάλη ευθύνη για κάθε λέξη μου και κάθε συμπεριφορά μου.
Ήταν τόσο περίεργο το συναίσθημα. Δυο φύσεις να έρχονται αντιμέτωπες. Από τη μία η μαμά που ένιωθε την αγωνία των παιδιών και την αγωνία των γονιών για το πώς θα περάσουν και σήμερα τα παιδιά στο σχολείο. Από την άλλη η φύση της εν δυνάμει δασκάλας, που έπρεπε να κάνει το μάθημα, να "βγει" η ύλη, να βρει τρόπους να κάτσουν τα παιδιά ήσυχα.
Άθελα μου και μη γνωρίζοντας τα ονόματά τους, τα φώναζα "ψυχή μου" και "αγάπη μου", πράγμα αντιπαιδαγωγικό και λάθος από πολλές απόψεις. Όταν έκαναν φασαρία, έκανα προσπάθεια να μην θυμώσω, όπως θυμώνω στα παιδιά μου και να βρω όλες τις σωστές ψυχολογικές και παιδαγωγικές τεχνικές για να κάτσουν ήσυχα.
Ήθελα να μάθουν και να πάνε στο σπίτι χαρούμενα και γεμάτα όρεξη.Όπως ακριβώς θέλω και τα παιδιά μου κάποια στιγμή να γυρνάνε από το σχολείο πλήρη και χαρούμενα για τις νέες γνώσεις. Ήθελα να μεταφέρω τον ενθουσιασμό της μάθησης και να πουν στα αδέλφια τους με χαρά στο σπίτι όλα τα ενδιαφέροντα που έμαθαν σήμερα στο σχολείο.
Πόσο μεγάλη ευθύνη έχουν οι δάσκαλοι αλήθεια;
Αυτοί διαμορφώνουν χαρακτήρες και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις ζωές των παιδιών μας. Η συμπεριφορά τους, ο λόγος τους, ο τρόπος που ντύνονται, ακόμα και οι συνήθειές τους, είναι μέρος της ζωής των παιδιών.
Είναι πολύ νωρίς για μένα να σκέφτομαι πιο πολύ από την πλευρά της εκπαιδευτικού.
Αυτό που σκέφτομαι τώρα και ελπίζω, είναι τα παιδιά μου να συναντήσουν στο δρόμο τους ανθρώπους φωτισμένους, γεμάτους όρεξη και πάθος για τη δουλειά τους. Θέλω τα παιδιά μου να έχουν δασκάλους που η καρδιά τους να πλημμυρίζει αρχικά με αγάπη για τα παιδιά.
Δυστυχώς, μέσα από τη μικρή μέχρι τώρα εμπειρία που είχα στα σχολεία, οι δάσκαλοι αυτοί είναι ελάχιστοι και είδος προς εξαφάνιση.
Έχω έρθει σε επαφή με δασκάλες που κατά τη διάρκεια της μέρας, δεν έσκασαν στα παιδιά ούτε ένα χαμόγελο. Δασκάλους με καμία διάθεση, σαν να βρίσκονται σε αγγαρεία. Δασκάλους να προσπερνάνε τα κοροϊδευτικά σχόλια των παιδιών εις βάρος των συμμαθητών τους. Δασκάλους που κάνουν ολόκληρο το μάθημα με τους ένα-δυο γνωστούς "καλούς μαθητές", αφήνοντας όλους τους άλλους στη μοίρα τους.
Πολύ στεναχωριέμαι. Στεναχωριέμαι για τα παιδιά μου και τα χρόνια που θα περάσουν στα σχολεία. Έχω δασκάλες από το δημοτικό που έχουν σημαδέψει τη ζωή μου θετικά και ακόμα τις θυμάμαι. Ξέρω και πολλούς φίλους που έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Γιατί να μην είναι έτσι και σήμερα τα πράγματα, που ήρθε η σειρά των παιδιών μας;
Δεν τα ισοπεδώνω όλα, προς Θεού. Γνώρισα και εκπαιδευτικούς που σε εμπνέουν μόνο με την καλημέρα τους. Απλά με στενοχωρούν όλοι οι υπόλοιποι.

Τα παιδιά μου είναι ακόμα σε φάση παιδικού σταθμού. Είμαι τόσο χαρούμενη για την "κυρία Ντίνα" που τους μαθαίνει τόσα πράγματα κάθε μέρα, που είναι "ζωντανή" και χαρούμενη. Είμαι χαρούμενη που κάνει τον γιο μου να γυρνάει με χαμόγελο στο σπίτι και την χειροτεχνία της μέρας ανά χείρας. Είμαι χαρούμενη που δεν τα ξεφορτώνεται κάθε μέρα βάζοντάς τα να δουν παιδικό ή να παίξουν ό,τι θέλουν(γιατί τα έχω ακούσει και αυτά).

Δεν ξέρω τελικά πού ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια. ίσως σε λίγα χρόνια σαν μαμά παιδιών δημοτικού και ίσως κάποια στιγμή σαν δασκάλα, να ξέρω περισσότερα.
Τα παιδιά, για όσους ασχολούνται με αυτά, είναι τόσο μεγάλη ευθύνη. Συναρπαστικό και δύσκολο το ταξίδι τόσο για τους γονείς, όσο και για τους εκπαιδευτικούς.
Τα παιδιά, μάς χρειάζονται.