Για να ησυχάσει η καρδιά του...

Τα παιδιά όσο μεγαλώνουν, τόσο μας εκπλήσσουν.
Και μας συγκινούν επίσης...

Ο μεγάλος μου γιος περιμένει πώς και πώς το αδελφάκι του να έρθει. Όταν βλέπει την κοιλιά μου, που έχει πια μεγαλώσει, όλο με ρωτάει πότε θα έρθει ο αδελφός του.
Αφήστε που καμιά φορά θυμώνει και μου λέει πως πολύ άργησε και πως έμεινε στην κοιλιά μου πολύ καιρό.
Το κορυφαίο βέβαια έγινε χτες, που για πρώτη φορά ήρθε μόνος του και χάιδευε την κοιλιά μου.
Να το χαϊδέψω λίγο, μου είπε, για να ησυχάσει η καρδιά του.
Δεν ξέρω ακριβώς τι είχε στο μυαλό του, αλλά αλήθεια με συγκίνησε.

Η αλήθεια των παιδιών είναι τόσο πρωτόγονη, αλλά και τόσο αληθινή. Πηγάζει από την καρδιά τους και καμιά φορά σκέφτομαι πως πρέπει να παίρνουμε μαθήματα αγάπης από κάτι τέτοιες μικρές, αλλά τόσο μεγάλες, πράξεις τους.

Φοβάμαι πως την αυθεντικότητα και την αμεσότητα των παιδιών, τη χαλάμε εμείς, οι γονείς τους. Όχι βέβαια εσκεμμένα ή ηθελημένα, αλλά σιγά σιγά, με τη συμπεριφορά μας, την καθημερινότητά μας, την κυνικότητά μας στα συναισθήματα τους ή και τα γέλια μας. Γελάμε από τη χαρά μας ή για να κάνουμε χάζι με τους φίλους, αλλά αυτά τα καημένα δεν το παίρνουν ακριβώς έτσι.

Θέλω να τους ακούω να μιλάνε αληθινά και από καρδιάς για πάντα. Ας το κάνουν τα παιδιά γιατί εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει πώς γίνεται.

Πηγή φωτογραφίας http://www.sigmalive.com/lifestyle/showbiz/49230

Τα παιδιά της γειτονιάς...

...παίζουν μήλα.
Το διασκεδαστικό παιχνίδι από τα νιάτα μας, παίζεται ακόμα.
Καθόμαστε με καφέ στο μπαλκόνι και χαζεύουμε, έχοντας ένα ωραίο αίσθημα γλυκιάς ανάμνησης των παιδικών μας χρόνων.
Πόσο διασκεδάζουν αλήθεια τα παιδιά με τέτοια παιχνίδια; Γίνονται μια ομάδα και γελάνε. Ακούς τρανταχτά γέλια και χαίρεσαι. Χαίρεσαι που βλέπεις την αθωότητα να υπάρχει ακόμα στα βλέμματά τους.

 Νιώθεις σχεδόν στο πετσί σου, τη χαρά τους που ήρθε το καλοκαίρι και κλείνουν τα σχολεία.
Κλείνω τα μάτια στιγμιαία και νιώθω τη χαρά αυτή. Τώρα ήρθε η σειρά των παιδιών μας να παίζουν μήλα και αναρωτιέμαι πότε πέρασαν τα χρόνια.
Χαίρομαι αλήθεια και δεν ξέρω γιατί.
Χαίρομαι που τα χαζεύουμε με τον άντρα μου και χαμογελάμε.
Κάνοντας τους κριτές, σχολιάζουμε τις  "αδικίες" και κάνουμε κερκίδα από το μπαλκόνι.
Θα ήθελα να κατέβω να παίξω για λίγο, αν και οι κανόνες έχουν διαφοροποιηθεί λίγο.

Μαζί με τις γενιές, εξελίχτηκαν μάλλον και οι κανόνες του παιχνιδιού. Έγιναν πιο σύνθετοι και πολύπλοκοι, όπως σύνθετα είναι πια και τα παιδιά μας. Το μυαλό τους τρέχει και δεν τους φτάνει πια το τόσο λίγο το δικό μας.
Υπήρχαν στιγμές στο παιχνίδι που τους ρωτούσαμε τι κάνουν. Κάτι για μαρούλια λέγανε, κάτι για καρότα, κάτι για σπιτάκια και διάφορα άλλα.
Χαμογελάω και το μυαλό μου τρέχει. Έτσι είναι το αναμενόμενο.
Τα μήλα εξελίχτηκαν και τα παιδιά το ίδιο.
Μόνο τα μήλα πια δεν φτάνουν.

 Οι νέες γενιές μας ξεπερνούν και αυτό είναι ωραίο.
 Χτίζοντας στα παλιά, φτιάχνουν κάτι καλύτερο και ομορφότερο.
Ωραίο δεν είναι αυτό;


Πηγή φωτογραφίας http://12dim-volou.mag.sch.gr

Η πολυτεκνία είναι υπόθεση καρδιάς.

Έχω μια φίλη που έχει 7 παιδιά και θα ήθελε και άλλο. Έχω φιλενάδες που έχουν τέσσερα και έχω

θαυμάσει κυρίες που έχουν 6 ή 5.
Όχι, δεν είναι πλούσιες και ναι, οι περισσότερες εργάζονται για να τα βγάλουν πέρα.
Ξέρετε τι άλλο;
Όλες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που το βλέπεις και το αναγνωρίζεις από τη πρώτη στιγμή που θα τις γνωρίσεις. Είναι όλες χαρούμενες και δείχνουν πλήρεις και ευτυχισμένες. Έχουν όλες τους μια εξωτερική ομορφιά και μια γαλήνη στο πρόσωπο που είναι ζηλευτή. Μια ομορφιά διαφορετική από τις άλλες, όχι φτιαχτή και επιτηδευμένη. Είναι ομορφιά μοναδική και εσωτερική.  Δεν ξέρω βέβαια τι γίνεται στο σπίτι τους κάθε μέρα και πώς τα βγάζουν πέρα. Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι δεν παραπονιούνται ποτέ και πάντα είναι ήρεμες, κουρασμένες μεν, αλλά ήρεμες και χαμογελαστές.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι και γεμάτη αφέλεια τις ρωτάω για τα διαδικαστικά.
Τι κάνουν, για παράδειγμα με τα ψώνια του σπιτιού και πόσο κρέας χρειάζονται για το μεσημεριανό τους; Τις ρωτάω τι κάνουν με το πλύσιμο των ρούχων και το σιδέρωμα, το διάβασμα των παιδιών και τόσα άλλα που φαίνονται στο μυαλό μου άλυτα και ακατανόητα. Δεν ξέρω αλήθεια τι περιμένω για απάντηση, αλλά πάντα η δικιά τους περιλαμβάνει τις λέξεις υπομονή, σιγά-σιγά, βοήθεια από όλους, κατανόηση.
Η ζωή τους μου φαίνεται σαν κατόρθωμα. Σκέφτομαι τα απλά καθημερινά και αναρωτιέμαι αλήθεια πώς τα καταφέρνουν. Δηλαδή το πρωί, μέχρι να πλυθούν, να ντυθούν και να φύγουν όλοι από το σπίτι, άλλοι για τη δουλειά και άλλοι για το σχολείο, τι ακριβώς γίνεται στο σπίτι; Γιατί εγώ, έχω να ετοιμάσω μόνο δύο για τον παιδικό σταθμό, και τρέχω σαν τρελή να προλάβω. Άσε το τι γίνεται στο μεσημεριανό φαγητό ή στο βραδινό μπάνιο. Δεν ξέρω. Λίγο αναρωτιέμαι, λίγο απορώ και κατά πολύ θαυμάζω.
Θαυμάζω τις σχέσεις των παιδιών τους μεταξύ τους, θαυμάζω τη σχέση των παιδιών με τους γονείς τους και θαυμάζω και τις σχέσεις των ζευγαριών που έχουν πολλά παιδιά. Όλοι ξεχειλίζουν από αγάπη και τα παιδιά μεγαλώνουν νομίζω, πιο νορμάλ. Ξέρουν ότι δεν είναι το επίκεντρο του κόσμου, όπως εξάλλου δεν θα είναι και στην κοινωνία όταν μεγαλώσουν, ξέρουν να έχουν υπομονή, να μοιράζονται, να περιμένουν τη σειρά τους. Ξέρουν να ζουν με λίγα και ξέρουν τι θα πει το όχι. Ξέρουν να βοηθούν τα αδέλφια τους, τους γονείς τους και κατ' επέκταση όποιον το χρειάζεται.

Στις μέρες που ζούμε, η πολυτεκνία δυστυχώς τείνει να εκλείψει.
 Πνιγμένοι στα τρεχάματα και στην οικονομική δυσπραγία, αρνούμαστε να πολλαπλασιάσουμε τη χαρά μας και να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας. Ενώ πολλές από εμάς παραδεχόμαστε ότι το να αποκτάς παιδιά είναι η μεγαλύτερη ευτυχία στον κόσμο, συνειδητά ορίζουμε την ευτυχία μας σε χαμηλα επίπεδα.
Ξέρω τι θα μου πείτε.
Πώς θα γίνει να τα βγάλουμε πέρα οικονομικά; Τι θα τα ταΐζουμε και πώς θα τα στείλουμε σχολείο και πώς θα μάθουν αγγλικά και άλλα τέτοια γραφικά. Και εγώ τα σκέφτομαι και δεν έχω ουσιαστικές απαντήσεις. Απλά αναρωτιέμαι αν έχουμε δικαίωμα με τη λογική και μόνο να εξισώσουμε την ευτυχία, με λίγες δυσκολίες που θα εμφανιστούν. Η΄και πολλές.

Οι πολύτεκνες οικογένειες που συνειδητά μεγαλώνουν την οικογένειά τους, δεν είναι μόνες τους. Έχουν σε αυτή τη ζωή συνοδοιπόρο, οδηγό και καθοδηγητή την Παναγιά. Δεν υπάρχει περίπτωση, να αφήσει τα παιδιά της να παλεύουν μόνα τους.
Η πολυτεκνία, από επιλογή πάντα, που έχει βάση την πίστη και την προσευχή, είναι τελικά υπόθεση καρδιάς.
Δύσκολα ή εύκολα, η πολυτεκνία είναι πάντα υπόθεση καρδιάς.

πηγή φωτό http://politeknoi.gr/

Ένα φυσικό παιχνίδι!

Έχουμε αγοράσει στα παιδιά μας πολλά παιχνίδια κατά καιρούς.
Ακριβά παιχνίδια, εκπαιδευτικά παιχνίδια, στρατιωτάκια, κουζινούλες, σπιτάκια, φάρμες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο.

Παιχνίδια εξερευνήσεων, παζλ, επιτραπέζια, παιχνίδια που γίνονται μόδα κατά καιρούς και είναι σκέτη αηδία και άλλα πολλά.


Είμαι σίγουρη ότι όλοι έχετε νιώσει την απογοητευτική εμπειρία του να μαζέψετε τα "σημαντικά" παιχνίδια από το χαλί που ήταν πεταμένα, ενοχλημένοι σαν να είχαν αγοραστεί για σας. Σκεφτήκατε προς στιγμή, πως τελικά δεν άξιζε τα λεφτά αυτό το παιχνίδι και είπατε και σεις το κορυφαίο "ασχολούνται λίγο με τα καινούρια παιχνίδια και μετά τα βαριούνται". Λίγο θυμώσατε γιατί δεν σεβάστηκαν τα λεφτά σας οι μικροί κακούργοι και αφού σας πέρασε ο θυμός, τα μαζέψατε πάλι, για να παίξουν μια άλλη μέρα άλλα 10 λεπτά.

Δεν έχει τελειωμό.
Μέχρι τα παιδιά να μεγαλώσουν και να εκτιμούν αυτό που τους προσφέρεται, κάπως έτσι θα έχουν τα πράγματα. Και εγώ θυμώνω που βλέπω πεταμένα τα playmobil, για τα οποία, όχι μόνο ξοδέψαμε χρήμα, αλλά και φαιά ουσία για να καταλήξουμε στο καταλληλότερο για την ηλικία και τα ενδιαφέροντά του. Θυμώνω που όταν θυμηθεί να παίξει με τις φαντεζί καινούριες σβούρες του, που είχαμε φτάσει στο σημείο να έχουμε συλλογή, τώρα για να τις βρούμε πρέπει να ψάξουμε σε όλα τα κουτιά με τα κάθε λογής παιχνίδια. Νευριάζω, που όταν θυμηθεί τη μικρή της τσαντούλα, είναι απλά σπασμένη και δεν κλείνει. Τα πάντα είναι σκορπισμένα, μισοσπασμένα και σκόρπια. Αναρωτιέμαι αν φταίω εγώ που δεν τα έμαθα να μαζεύουν μετά από κάθε παιχνίδι, να μην τα κακομεταχειρίζονται και κυρίως να προσέχουν για να έχουν. Και πάλι τι να πρωτομάθεις απ' αυτά ένα παιδί 4 χρονών. Οπότε καμιά φορά τη βδομάδα, όταν βρω κουράγιο, τα συμμαζεύω κατά είδος, τα συναρμολογώ, βρίσκω τα κομμάτια από το διαλυμένο παζλ και πάει λέγοντας.

Μέχρι που ανακάλυψα ένα πολύ ωραίο παιχνίδι, πολύ φτηνό, που δεν σκορπίζεται και δεν έχει φόβο να σπάσει. Είναι πάντα στη θέση του όταν το θελήσεις και όταν το βαρεθείς, απλά το αφήνεις και φεύγεις. Το σημαντικότερο βέβαια ξέρετε ποιο είναι; Ότι προσφέρει στα παιδιά απίστευτη χαρά, δημιουργικότητα, αναπτύσσει τη φαντασία και ποτέ, μα ποτέ δεν το βαριούνται, ανεξαρτήτως ηλικίας. Ξέρετε ποιο είναι αυτό; Φύση λέγεται και σίγουρα το έχετε και σεις.

Τα οφέλη από τη δοκιμή είναι απίστευτα και θα προσπαθήσω να σας τα απαριθμήσω.

1. Τα παιδιά όταν έρθουν κοντά στη φύση, είναι πολύ χαρούμενα, ευτυχισμένα και ήρεμα. Ούτε γκρίνια, ούτε κλαψουρίσματα.
2. Η φαντασία τους οργιάζει, αφού κάθε φορά ενεργοποιούνται και σκαρφίζονται καινούργιους τρόπους να περάσουν την ώρα τους. Τα παιχνίδια που σκέφτονται να παίξουν κάθε φορά είναι ευφάνταστα και δημιουργικά.
3. Μαθαίνουν καινούριες λέξεις και κάθε φορά όλο και κάτι θα ρωτήσουν.
4. Μαθαίνουν να εκτιμούν το ωραίο και το όμορφο. Εκτιμούν την απίστευτη ομορφιά που υπάρχει γύρω μας, απλά είμαστε τόσο κλεισμένοι μέσα στα σπίτια μας, που απλά το ξεχνάμε.
5. Έρχονται σε επαφή με ζωάκια, έντομα, φυτά και λουλούδια, που σε άλλη περίπτωση θα ήξεραν μόνο από τα παραμύθια.
6. Μαθαίνουν να ζουν με τα λίγα. Έλεος πια με τα θέλω. Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι ξέρω, δωρεάν.
7. Δεν βαριούνται ποτέ. Η φύση είναι ατελείωτη. Τα ερεθίσματα που τους προσφέρονται είναι άπειρα και αν το παιδί είναι σε κατάλληλη ηλικία, μπορείς να το εκμεταλλευθείς για βελτίωση της σχολικής επίδοσής του.
8. Κουράζονται πολύ από το τρέξιμο και το παιχνίδι. Εννοείται ότι η ώρα του ύπνου γίνεται παιχνίδι, αλλά αν δούμε και την μεγάλη εικόνα, μειώνεται και η καθιστική ζωή και η παχυσαρκία. Πόσες ώρες πια να βλέπουν παιδικό ή να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια;

 

Είναι εύκολο, ειδικά τώρα που άνοιξε ο καιρός, να πάμε τα παιδιά μας κοντά στη φύση. έστω για λίγη ώρα κάθε μέρα. Ό,τι βρίσκεται στον καθένα. Πάρκο, γήπεδο, βουνό, θάλασσα, κήπος, έστω μπαλκόνι. Βρείτε λίμνες και πάτε μια βόλτα, ή επισκεφθείτε για πρώτη φορά το ζωολογικό κήπο, ένα θεματικό πάρκο, ένα ποτάμι, ένα αμπέλι, ένα κτήμα, ένα περβόλι. Βρείτε ένα κοτέτσι ή μια φάρμα και πάτε τα παιδιά μια βόλτα. Θα ξετρελαθούν.

Φτάνει εμείς οι μεγάλοι να σηκωθούμε από την καρέκλα.

ΔΕΛΤΑ Moms!

Χάρηκα πολύ σήμερα όταν παρέλαβα στο σπίτι, ένα πακέτο από την εταιρεία Δέλτα που ειδικεύεται στην παιδική διατροφή.
Η δικιά μου χαρά βέβαια δεν ήταν τίποτα μπροστά στη χαρά των παιδιών, που μόλις αντίκρισαν τα νέα επιδόρπια γιαουρτιού Δέλτα Smart με γεύση σοκολάτα-μπανάνα, έπαθαν ένα γλυκό παροξυσμό.
 Βέβαια η μικρή τσάκισε τα υπέροχα smart γαλακτο κέικ με φρέσκο γάλα και μέλι, που είναι τόσο αφράτα, μαλακά και κυρίως λαχταριστά που δεν κρατήθηκα και "έκλεψα" και εγώ ένα.
 Το πακέτο περιείχε επίσης τα κλασικά πια γιαουρτάκια Advance, με 5 αλεσμένα δημητριακά, εμπλουτισμένα με σίδηρο και βιταμίνες καθώς και γάλα ΔΕΛΤΑ Advance υψηλής παστερίωσης και ΔΕΛΤΑ smart για παιδιά προνηπίου, νηπιαγωγείου και δημοτικού.

Διαβάζοντας λίγο στο site http://www.deltamoms.gr/ ενημερώθηκα ότι στα πλαίσια του φετινού διεθνούς θεσμού "Προϊόν της Χρονιάς" και σχετικής έρευνας που διεξήχθη σε 3000 Έλληνες καταναλωτές, τα προϊόντα ΔΕΛΤΑ SMART βραβεύτηκαν ως "Προϊόν της Χρονιάς 2014" στην κατηγορία Προϊόντα Παιδικής Διατροφής.

Μπορείτε να επισκεφτείτε το συγκεκριμένο site και να ενημερωθείτε, μέσα από πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, για θέματα που σας απασχολούν σαν μανούλες, να βρείτε κουπόνια και προσφορές και πολλά άλλα.

Ευχαριστώ πολύ την διαφημιστική εταιρία της Δέλτα για το δωράκι τους. 

Νιώθω ότι τους το όφειλα αυτό το post.

 

Χρόνια Πολλά μαμά μου!

Χρόνια πολλά σε σένα που με τρέχεις όλη μέρα.

Σε σένα που μου κρατάς το χέρι σε κάθε βήμα.
Που έχεις την αγωνία να γίνω καλός άνθρωπος.
Που σκέφτεσαι πώς να περνάω σήμερα στο σχολείο ή πώς έγραψα στο διαγώνισμα.
Σε σένα που φοβάσαι για μένα πριν από μένα.
Σε σένα που νιώθεις τι νιώθω και τι θέλω να πω.
Σε σένα που με υπερασπίζεσαι σε όλους και σε όλα.
Σε σένα που κάνεις τις επιθυμίες μου πραγματικότητα.
Σε σένα που δακρύζεις στο πρώτο μου βήμα, στις πρώτες μου λέξεις, στο πρώτο μου ποίημα στο σχολείο.
Χρόνια πολλά μανούλα μου και να ξέρεις ότι σ' αγαπάω και σε ευχαριστώ για όλα.
Σε ευχαριστώ και ας μην στο λέω συχνά.
Σε ευχαριστώ που μ' αγαπάς τόσο πολύ.
Που είσαι ο άνθρωπός μου.
Που ανέχεσαι την γκρίνια και τις κακίες μου.
Που ανέχεσαι τα νεύρα και τα χαζά μου θέλω.
Σε ευχαριστώ που με κάνεις να νιώθω χαρούμενη και ευτυχισμένη.
Σε ευχαριστώ που κουράζεσαι για μένα και δεν υπολογίζεις τίποτα.
Σε ευχαριστώ που κάνεις τα πάντα για να έχω εγώ τα πάντα.
Δεν ξέρω τι άλλο, αλλά σε ευχαριστώ να ξέρεις. Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

Χρόνια πολλά σε σένα που μ' αγάπησες πιο πολύ και από τη ζωή σου.

Πηγή φωτόhttp://skepseismonaxias.blogspot.gr

Περί γαστρεντερίτιδας ο λόγος.

Ο κύκλος αυτή τη φορά ξεκίνησε από μένα.

Ξέρετε το σενάριο φαντάζομαι. Πονόκοιλος, εμετοί, διάρροια και κάποιοι ακόμα πιο τυχεροί, τα συνδυάζουν όλα με πυρετό.
Μην σας φαίνεται ότι είμαι λίγο ειρωνική. Γιατί, αλήθεια είμαι. Και μάλιστα πολύ.
Έχω νευριάσει πολύ με αυτή τη γαστρεντερίτιδα. Έτσι ύπουλα, χωρίς να την πάρεις χαμπάρι εισβάλλει στη ζωή σου και σε τυραννάει καμιά δεκαριά μέρες. Όχι, δεν κρατάει τόσο, αλλά είσαι σίγουρη ότι θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει απ' όλους στην οικογένεια. Οπότε θα τυραννιέσαι έτσι και αλλιώς, είτε σαν ασθενής είτε σαν "νοσοκόμα".
Άντε οι μεγάλοι λίγο το παλεύουμε. Όταν βλέπω τα παιδιά να ζορίζονται από τον εμετό και τις επισκέψεις στην τουαλέτα ή όταν τα πολύ μικρά δεν μπορούν να κοιμηθούν και ψήνονται στον πυρετό, τότε είναι που νευριάζω ακόμα περισσότερο.

Δεν υπάρχει η απόλυτη προστασία, αλλιώς θα την ξέραμε. Άσε που όλοι οι απανταχού γνωστοί μας, θα ήξεραν τι να κάνουν για να προφυλακτούν. Γιατί για ένα περίεργο λόγο, όταν είναι κάποιος στο σπίτι με γαστρεντερίτιδα, ξαφνικά ακούς και δεκάδες άλλες περιπτώσεις γνωστών και φίλων.
Άσε που πέρα από τα γνωστά και καθόλου όμορφα συμπτώματά της, έχει και πολλά άλλα άσχημα συνεπακόλουθα.

1. Δεν προλαβαίνεις να καθαρίζεις το σπίτι, τα πατώματα, τους καναπέδες, τα σεντόνια, τα μαξιλάρια, τα χαλιά. Μην μιλήσω για τα ρουχαλάκια των μωρών, που συνέχεια βγάζεις και πλένεις. Αυτές τις μέρες το πλυντήριο και το στεγνωτήριο(ευτυχώς που υπάρχει και αυτό), δεν σταμάτησαν να λειτουργούν.
2. Δεν μπορείς να φας τίποτα και να πιεις ό,τι θες. Διψάς τόσο πολύ και θέλεις να πιεις τα πάντα, μόνο που δεν μπορείς. Αν κάνεις το λάθος και πιεις με λαχτάρα το παγωμένο ποτήρι με νερό που τόσο θες, στο επόμενο δεκάλεπτο θα το'χεις ήδη μετανιώσει.
3. Δεν μπορείς να δεις άνθρωπο για όσες μέρες διαρκεί η "Οδύσσειά" σου. Εννοείται ότι προειδοποιείς όποιον τολμήσει να σου προτείνει να έρθει για καφέ στο σπίτι. Εξάλλου, η προθυμία του ξαφνικά χάνεται, όταν μάθει τι συμβαίνει.Τα παιδιά δεν μπορούν να βγουν στην αυλή να παίξουν, όσο και αν τους ζητάνε οι φίλοι τους, γιατί φοβάσαι μην είσαι η αιτία να σε αντιπαθήσει η γειτόνισσα που κόλλησε το παιδί της γαστρεντερίτιδα.
4. Ξαφνικά συνειδητοποιείς πόσο ανεπαρκές είναι το ένα μπάνιο στο σπίτι πενταμελούς οικογένειας. Καλά τι σκέφτονταν αυτοί που έφτιαχναν το σπίτι;
5. Δεν υπάρχει τρόπος να πείσεις το μωρό ότι δεν πρέπει σήμερα να πιει γάλα. Καμία δικαιολογία δεν τους φαίνεται επαρκής και λογική, οπότε ετοιμάζεις το μπουκάλι με το γάλα και σε 5 λεπτά μαζεύεις τα σεντόνια από το κρεβατάκι του μωρού.
6. Δεν ξέρεις τελικά ποια είναι η καλύτερη θεραπεία. Ο λαπάς παίζει πολύ, συνήθως με πολύ λεμόνι, οι φρυγανιές με λίγο τυρί και ψηλά στη λίστα είναι και τα αεριούχα αναψυκτικά(αφού τα αφήσεις να ξεθυμάνουν και μόνο-εννοείται-για ενήλικες). Άκουσα για τσάι του βουνού και άκουσα επίσης πως το τσάι του βουνού σε κάνει χειρότερα. Άκουσα επίσης πως μια κουταλιά ελληνικού καφέ ανακατεμένου με λεμόνι, κάνει θαύματα.Αυτά βέβαια είναι τα μαντζούνια και τα αυτοσχέδια. Κάποιοι γιατροί σου κάνουν εισαγωγή και σε κρατάνε ένα εικοσιτετράωρο με χορήγηση ορού. Η αντιβίωση πάντα παίζει εννοείται και υπάρχουν και οι πιο ήπιες προσεγγίσεις με ξεκούραση και κατάλληλη διατροφή στο σπίτι. Όπως και να έχει "αυτή η άτιμη" θα κάνει τον κύκλο της.

Αν περνάτε τη φάση της γαστρεντερίτιδας, καλό κουράγιο. Αλλιώς προσέξτε μπας και τη γλυτώσετε, γιατί ακούω καραδοκεί.


Υ.Γ Εννοείται πως όλα τα παραπάνω είναι προσωπικές εμπειρίες και γνώμες. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν στοιχεία διάγνωσης ή θεραπείας.

Φωτό άρθρου από http://skotadi-fos.blogspot.gr