Ζωντάνεψε τα αγάλματά σου.

Pygmalion effect ή Φαινόμενο του Πυγμαλίωνα ή αλλίως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Ο Πυγμαλίωνας ένας μυθικός βασιλιάς της Κύπρου, κάποτε ερωτεύθηκε ένα γυναικείο άγαλμα της Αφροδίτης. Τόσο πολύ το ερωτεύτηκε που ζήτησε από τη θεά Αφροδίτη να του χαρίσει μια αληθινή γυναίκα όμοια με το άγαλμα. Μετά από λίγο, ο Πυγμαλίων είδε με έκπληξή του ότι το άγαλμα ήταν πια μια ζωντανή γυναίκα, η Γαλάτεια.

Δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο μύθος, αλλά το φαινόμενο που σήμερα βρίσκει εφαρμογή στην εκπαίδευση, στην κοινωνία και στη ζωή μας γενικότερα. Το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα ή όπως αλλίως συναντιέται συχνά στη βιβλιογραφία, η αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Το φαινόμενο βρίσκει συχνά εφαρμογή στην εκπαίδευση, όπου  ο εκπαιδευτικός έχει τη «δυνατότητα» να προβλέψει συνειδητά την εξέλιξη ή την επίδοση ενός παιδιού και ασυνείδητα να κάνει τις προβλέψεις του αυτές πραγματικότητα.  

Πίσω από το φαινόμενο κρύβονται χρόνια μελετών και πειραμάτων.

 Ένα ενδεικτικό και πολύ γνωστό πείραμα είναι ένα που έγινε τη δεκαετία του 60 στην Αμερική. Ο καθηγητής R. Rosenthal, εφάρμοσε σε 18 τάξεις ένα τεστ νοημοσύνης, το “The Harvard Test of Inflected Acquisition”.

Ειπώθηκε σε δασκάλους και παιδιά, χωρίς βέβαια να ισχύει, οτι αυτό το τέστ θα έδειχνε ποια παιδιά μελλοντικά θα γινόταν ιδιοφυείες, ποια είχαν δηλαδή πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης.

Με εντελώς τυχαίο τρόπο επέλεξαν το 20% των παιδιών των 18 τάξεων, και τα έχρισαν ως εξαιρετικά ευφυή. 

Στη συνέχεια είπαν στους δασκάλους τους πως αυτά τα παιδιά θα είχαν εξαίσιες επιδόσεις μέσα στους επόμενους 8 μήνες που θα ολοκληρωνόταν η σχολική χρονιά. Τάχα μου το προέβλεψε το τεστ. Σας υπενθυμίζω βέβαια πως η αλήθεια είναι πως αυτά τα παιδιά ήταν μια τυχαία επιλογή. Η υψηλή νοημοσύνη αυτών των παιδιών, υπήρχε μόνο στο μυαλό των δασκάλων τους.

Όταν οι οχτώ μήνες πέρασαν, τα τυχαία επιλεγμένα παιδιά εξετάστηκαν με το ίδιο τεστ που είχε χρησιμοποιηθεί και στην αρχή και βρέθηκε να έχουν κάνει σημαντικότατη πρόοδο.  Οι ερευνητές ονόμασαν αυτό το φαινόμενο "Pygmalion effect". 

Το πείραμα έδειξε πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι προσδοκίες του περιβάλλοντος, στην προκειμένη των δασκάλων, στην ακαδημαική επίδοση των παιδιών.

Το τεστ έγινε ξανά μετά από δύο χρόνια και τα παιδιά αυτά εξακολουθούσαν να έχουν το προβάδισμα, σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά για τα οποία δεν έγινε καμία πρόβλεψη σχετικά με την νοητική τους εξέλιξη.

Σκοπός του πειράματος, ήταν να αποδείξει πως η πραγματικότητα, μπορεί να επηρεαστεί απ’ τις προσδοκίες των άλλων.

Κατά τον ο W.I.Thomas: «Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις πραγματικές, αυτές γίνονται πραγματικές στις επιπτώσεις τους». Με απλά λόγια όταν πιστεύεις κάτι, εντέλει αυτό θα υλοποιηθεί. Όχι μαγικά και ανεξήγητα, αλλά με συγκεκριμένο, μετρήσιμο και ουσιαστικό τρόπο. Οι προσδοκίες σου και τα πιστεύω σου, θα αλλάξουν τις προσπάθειές σου, τον τρόπο ζωής σου, τις ενέργειές σου σε τέτοιο βαθμό, που η αρχική πρόβλεψη θα βγει αληθινή.

Είναι αποδεδειγμένο δηλαδή, πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε την τάση να συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που οι γύρω μας περιμένουν, σαν να εκπληρώνουμε την προφητεία τους με έναν υποσυνείδητο τρόπο.

Πού θέλω να καταλήξω; 

Πώς το φαινόμενο αυτό, είναι δυνατό εργαλείο στα χέρια όλων των γονιών. Όσο παράξενο και αν ακούγεται, μην λες στο παιδί σου ή στους γύρω σας οτι δεν τρώει τα φασόλια γιατί τότε αλήθεια δεν θα τα τρώεΙ. Μην λες ποτέ στη μαμά σου στο τηλέφωνο πως η κόρη σου δεν ακούει τίποτα, γιατί η ανυπακοή θα γίνει η απόλυτη αλήθεια σου και μην λες πως δυσκολεύεται στα μαθηματικά γιατί θα παλεύετε με αυτά μέχρι τα 18 της χρόνια.Δεν είναι τα βιολογικά δεδομένα, αλλά τα αρνητικά συναισθήματα.

Μην λες πως το παιδί σου διαβάζει αργά, μην λες οτι είναι ανορθόγραφο, βίαιο, πως βρίζει, πως κοιμάται αργά, ζηλεύει, πως δεν είναι καλός μαθητής. Μην τα λές, γιατι τότε είναι που θα γίνουν πέρα για πέρα αλήθεια.

 Απόκτησε μέσα σου προσδοκίες για το παιδί σου. Θετικές προσδοκίες. Δεν μιλάω βέβαια μόνο για μαθησιακές επιδόσεις, γιατί δεν είναι και το σημαντικότερο στη ζωή μας. Πίστεψε πως το παιδί σου ξέρει να αγαπάει, πως ξέρει να μοιράζεται, πως στεναχωριέται με την αδικία, πως νοιάζεται, πως είναι ευγενικό, πως έχει τρόπους, πως ξέρει να δίνει και να προσφέρει. 

Είναι μια εκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται από τους νέους δασκάλους και έχει θετικότατα αποτελέσματα.

Πίστεψε ωραία πράγματα και ωραία πράγματα θα γίνουν.

Πίστεψε και εσύ τόσο πολύ και θα ζωντανέψεις και εσύ τα αγάλματά σου σαν σύγχρονος Πυγμαλίωνας.

Μαμά, η ζέβρα σε περιμένει.

Θύμωσε πολύ.

Σηκώθηκε από κάτω όπου καθότανε και βάδισε γρήγορα προς το μέρος μου. Περπάτησε ανάμεσα στα λιοντάρια και τις ζέβρες και με μια βίαιη σχεδόν, κίνηση, έκλεισε την οθόνη του laptop. Πάλι καλά που δεν με έβαλε τιμωρία για 31 λεπτά στο δωμάτιό μου (στο σπίτι εφαρμόζουμε τον κανόνα του ενός λεπτού τιμωρία ανά χρόνο ζωής).Ένιωσα τόσο άσχημα, που μπορεί και να πήγαινα. 

Με έβαλε στη θέση μου και να σου πω και την αλήθεια, είχε απόλυτο δίκιο.Το τρίχρονο είχε δίκιο και η κίνησή του έκανε τις τύψεις και τις ενοχές μου να χτυπήσουν κόκκινο. Μην μιλήσω για την συνεχή ανησυχία του αν τελικά είμαι καλή μάνα. Εκείνη τη στιγμή ήμουν σίγουρη ότι είμαι η χειρότερη.

Με παρακαλούσε ώρα να παίξουμε ζούγκλα (ξέρεις, το παιχνίδι όπου τα ζώα της ζούγκλας είναι αραδιασμένα στο πάτωμα και εμείς δημιουργούμε φανταστικές ιστορίες και φανταστικούς διαλόγους). Είναι της αντίστοιχης φιλοσοφίας του να παίξουμε αυτοκινητάκια, να παίξουμε σχολείο, να παίξουμε μαμά και παιδάκια.

Όχι μόνο έκλεισε την οθόνη λοιπόν, αλλά την πράξη του την έκανε και λόγια. Έτσι, για να αναπαράγεται ο ήχος των λέξεων του στα αυτιά μου και να μην το ξεχάσω ποτέ. " Μαμά πρέπει να κλείσεις τον υπολογιστή σου".

Με άλλα λόγια, μου έλεγε το παιδί πως, ή παίζουμε ή δεν παίζουμε. Δεν μπορείς εσύ κυρία μου, που λογιέσαι και μεγάλη και σοφότερη από μας τα μικρά, να νομίζεις ότι μπορείς να παίζεις με το βλαστάρι σου και ταυτόχρονα να χαζεύεις ή ακόμα και να δουλεύεις στον υπολογιστή. Είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν πρόκειται να σε σώσει ούτε η δικαιολογία της δουλειάς, ούτε η δικαιολογία της ξεκούρασης. Γιατί έχουμε φτάσει να νομίζουμε πως για να ξεκουραστούμε, είτε θα σερφάρουμε στο ίντερνετ, είτε θα χαζεύουμε στην τηλεόραση πίνοντας τον καφέ μας. Ή παίζεις ζούγκλα ή δεν παίζεις. Αν δεν θα είσαι εδώ "ψυχή τε και πνεύματι", καλύτερα να μην είσαι καθόλου. Άσε με τουλάχιστον να παίζω μόνος μου και να κάνω ωραιότερους, εξυπνότερους και πιο αστείους διαλόγους ( ή έστω μονολόγους). Μην αφήνεις την ζέβρα μου να περιμένει να της πεις πού είναι το ποτάμι, γιατί να ξέρεις ότι όλα τα καταλαβαίνει. Ξέρει ότι ψιλοβαριέσαι και μάλλον φαίνεται ότι κάτι πιο ενδιαφέρον έχεις να κάνεις. Αν το συνεχίσεις για πολύ, να ξέρεις ότι η ζέβρα δεν θα στο συγχωρήσει και άσε που δεν θα θέλει να ξαναπαίξει μαζί σου.

Τρομάζω από εκείνη τη μέρα. Κάθε φορά που θέλω να ανοίξω το laptop, φοβάμαι λίγο και κρύβομαι να μην με δει. Ακραίο, το ξέρω. Αλλά μου αρέσει πολύ να παίζω τη ζούγκλα και θέλω να συνεχίσει ο τρίχρονος γιος μου να μου το ζητάει. Πώς θα απεμπλακώ από τις ώρες ενασχόλησής μου με τον υπολογιστή, την τηλεόραση ή έστω το τηλέφωνό μου; Δεν είναι πολλές αυτές οι ώρες, αλλά ακόμα και αυτές τις λίγες μήπως... Δεν ξέρω. Μήπως να κατεβάσω τη μοναδική τηλεόρασή μας στην αποθήκη και να ακούμε από το πρωί μουσική; 

Τα παιδιά μαζί με τα ζωάκια τους, τα αυτοκινητάκια τους, τα τουβλάκια τους, τα κουζινικά τους, πάντα είναι έτοιμα για παιχνίδι. Ξέρω, γιατί το βιώνω, πως κάθε μέρα είναι διαφορετική. Άλλες μέρες είμαστε γεμάτες διάθεση, χρόνο και όρεξη για παιχνίδι, άλλες το κάνουμε σαν αγγαρεία και άλλες πάλι δεν έχουμε καμία διάθεση και θέλουμε απλά να δούμε τις καινούριες αναρτήσεις στα αγαπημένα μπλοκ και να σερφάρουμε στο σάιτ που ανακαλύψαμε τελευταία με τα ωραία και φτηνά συνολάκια. Κατανοητό και θεμιτό γιατί δεν είμαστε μόνο μαμάδες. Είμαστε και εργαζόμενες και γυναίκες και κουρασμένες. 

Αυτό που προσωπικά θέλω να καταφέρω, είναι να είμαι πραγματικά εκεί όταν τους το λέω. Ολοκληρωτικά εκεί, ακόμα και αν είναι μόνο για λίγο. 

Δεν θέλω να αφήσω ξανά τη ζέβρα να περιμένει απάντηση.

Σχετικά άρθρα

• Εσύ είσαι το λιμάνι τους;
• Δεν νιώθεις αρκετή;Ναι, αλλά για ποιον;

Πηγή φωτό www.stickit.gr

Το θαύμα του τοκετού.

Σίγουρα το έχεις νιώσει και εσύ.

Το μετά.

 Το υπέροχο, γαληνεμένο, γεμάτο ευτυχία μετά.

Εκεί στο δωμάτιο του μαιευτηρίου, ανάλαφρη, ήσυχη, πλημμυρισμένη με αισθήματα χαράς και ανακούφισης.

Το σώμα ακόμα πονάει, αλλά εσύ μόλις έχεις γεννήσει. Δεν σε νοιάζει τίποτα πια. Μόλις έχεις βιώσει το θαύμα και έχεις το μικροσκοπικό ανθρωπάκι σου, υγιές, εκεί δίπλα σου. Να κοιμάται, να κλαίει, να θηλάζει, δεν έχει σημασία. Φτάνει που είναι εκεί δίπλα σου.

Αυτό το πλάσμα που είναι τώρα τυλιγμένο στις κουβέρτες του, βγήκε πριν λίγο από μέσα σου.

Το σώμα σου ακόμα το μαρτυρεί. Το μωρό άφησε τα σημάδια του. Μετά από μήνες αναμονής και αγωνίας, φόβου μερικές φορές, όλα έχουν τελειώσει. Ή μήπως τώρα αρχίζουν;

Τα καταφέρατε. Οι δυο σας τα καταφέρατε. Έχετε ήδη γνωριστεί και η ανεπανάληπτη μυρωδιά του δεν σας αφήνει πια ούτε λεπτό.

Έχετε γίνει πια μαμά και σχεδόν δεν το πιστεύτετε. Ζείτε σε μια δική σας, φανταστική σαπουνόφουσκα. 

Στο δικό σας συννεφάκι. 

Λίγο επανέρχεστε με τις επισκέψεις των δικών σας στο μαιευτήριο, τη χαρά τους και την αγωνιώδη προσπάθειά τους να βρουν σε ποιον μοιάζει το μωρό. Και μετά πάλι βυθίζεστε στο ευτυχισμένο συννεφάκι σας. Ζείτε το μετά. Επιτέλους ζείτε το μετά και δεν μπορείτε να χορτάσετε την τόση ευτυχία.

Η γλυκιά, μυστική έπαρσή σας, πλημμυρίζει το σώμα και το μυαλό.

Όλα πήγαν κατ' ευχήν. Πόνεσες, φοβήθηκες, έκλαψες και εντέλει τα κατάφερες. Όλα τα φανταστικά σενάρια φόβου και πανικού, έχουν πια σβήσει από το μυαλό σου και απλά ζεις το δικό σου μετά όπου όλα μοιάζουν υπέροχα. Το μωρό σου είναι υπέροχο, η ζωή είναι υπέροχη, ακόμα και ο πόνος που νιώθεις, είναι και αυτός υπέροχος.

Όσες φορές και αν έχεις γίνει μαμά, όσες φορές και αν έχεις ζήσει αυτό το μετά, είναι πάντα το ίδιο ανεπανάληπτο. Κάθε φορά το θαύμα σε εκπλήσσει. Ένας άνθρωπος, αποτέλεσμα αγάπης και δώρο Θεού, βγήκε από τα σπλάχνα σου. 

Πώς να ευχαριστήσω το Θεό που μας επισκέφθηκε και πάλι; Πώς να μετατρέψω σε λόγια αυτό που νιώθω;

Δεν θέλω να το ξεχάσω ποτέ. Θέλω να κλείνω τα μάτια και να θυμάμαι πάντα το δικό μας θαύμα.

Ακόμα και όταν γίνει τριών και με τρελαίνει με τις ζαβολιές του, ακόμα και αν πάει στο σχολείο και με φτάνει στα όριά μου για να μάθει σωστά μια άσκηση, ακόμα και όταν θα κυνηγιόμαστε στην εφηβεία του.

Θέλω να μπορώ να ζω κάθε μέρα και για πάντα, αυτό το υπέροχο, ανεπανάληπτο θαύμα.

Αυτό το υπέροχο μετά.

Δεν νιώθεις αρκετή; Ναι, αλλά για ποιον;

 Είμαι ένα χάλι.

Μια αποτυχία.
Όσο σκληρά και αν προσπαθώ, όσα και αν προσφέρω, δεν είμαι αρκετή.
Το σπίτι είναι πάλι χάλια (το ίδιο και τα μαλλιά μου) και τα παιδιά ζητάνε πάλι κέικ και έχω ξεμείνει από αυγά.
Πραγματικά μπορώ να νιώσω το σπίτι να βρομίζει. Σαν να έχω αισθητήρες στη μοκέτα.
Προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ για μια στιγμή. Μόνο για μια στιγμή, γιατί αμέσως μετά αγχώνομαι και ακολουθεί μια κρίση ψυχασθένειας.

Δεν θέλω να μεταμορφώνομαι σε Χάλκ( ξέρετε αυτό το τεράστιο πράσινο πράγμα). Απλά συμβαίνει από μόνο του.
Γιατί νιώθω έτσι; Γιατί δεν νιώθω αρκετή; Ούτε για τα παιδιά μου, ούτε για τον άντρα μου, ούτε για τους φίλους μου, ούτε για το σπίτι και ούτε για το Θεό;

Μετά έρχεται μια άλλη στιγμή.
Μια στιγμή ηρεμίας.
Τα μωρά κοιμούνται ή είναι από τις λίγες φορές που παίζουν ήσυχα, το κέικ που ψήνεται στο φούρνο έχει μοσχομυρίσει σε όλο το σπίτι και μόλις έχω τελειώσει το σιδέρωμα. Νιώθω τόσο ωραία και αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι,όχι μόνο για μένα αλλά και για τις φίλες μου, τις απανταχού γνωστές μου μαμάδες και για σένα που διαβάζεις αυτή τη στιγμή.
Λες ο Θεός να έκανε λάθος; Αμφιβάλλω ότι έκανε λάθος δίνοντας στα παιδιά σου τη μαμά που τους έδωσε.
Σπαταλάμε τόση ενέργεια και τόσο χρόνο στο να κατηγορούμε τον εαυτό μας, που είναι , αλήθεια, εξουθενωτικό και ψυχοφθόρο. Ο Θεός δεν έκανε σίγουρα λάθος που σε έκανε αυτήν που είσαι. Ό,τι και αν είσαι. Φτάνει απλά να είσαι ο εαυτός σου και Αυτός θα αναλάβει όλα τα υπόλοιπα.

Και αν ποτέ πιστέψεις ότι η ζωή σου πρέπει να αλλάξει για να είσαι ευτυχισμένη, ξανασκέψου το και θα δεις ότι κάτι τέτοιο θα ήταν μεγάλο ψέμα.
Πράγματι δεν χαμογελάω συνέχεια, αλλά η αλήθεια είναι ότι χαμογελάω με τόσα όμορφα μικρά πράγματα κάθε μέρα της ζωής μου. Της τρελής, αγχώδους, εκτός ορίων μερικές φορές, αλλά όμορφης ζωής μου.

Εντάξει δεν είμαι τέλεια. Κάνω πάρα πολλά λάθη, αλλά είμαι ακριβώς εκεί που ήθελε ο Θεός να είμαι και είμαι σίγουρη ότι μου έδωσε ό,τι χρειάζομαι για να τα βγάλω πέρα.

Είμαι ένα χάλι. Ένα όμορφο, γλυκό χάλι που δεν θα το άλλαζα με τίποτα.
Και ναι δεν είμαι αρκετή. Δεν είμαι αρκετή για μένα. Όλοι οι υπόλοιποι αρκούνται σε αυτό που είμαι.
Και όλα είναι καλά. Ίσως είναι μια απάντηση σε όσα με απασχόλησαν στο παλιότερο post  Εσύ είσαι το λιμάνι τους;

Μπείτε στον κόπο να δείτε την ταινία "Mom's night out", απ' όπου και εμπνεύστηκα αυτό το άρθρο. Δείτε πόσα κοινά έχουμε όλες οι μαμάδες και χαμογελάστε όταν αναγνωρίσετε τον εαυτό σας στο πρόσωπο της τρελής πρωταγωνίστριας, που είναι και μαμά blogger.
Ανησυχητικά κοινή η ζωή μας.

 

Ζήσε αληθινά!

Μην κάνεις τίποτα για τους λάθους λόγους.

 Κάνε αυτά που πραγματικά ξεχειλίζουν από την καρδιά σου και που νιώθεις ότι τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σε σταματήσει.
Είναι τόσο δυνατή η θέληση και η επιμονή μας όταν έχουμε αποφασίσει για κάτι και είμαστε 100% σίγουροι.
Δεν συμβαίνει συχνά στη ζωή μας ξέρετε.
Λίγες είναι οι φορές που είμαστε απολύτως σίγουροι για τις αποφάσεις μας και οι οποίες αφορούν συνήθως σημαντικά θέματα. Για τα μικρά και τα καθημερινά είναι που έχουμε αμφιβολίες και τα σκεφτόμαστε και τα ξανασκεφτόμαστε ξανά και ξανά και που μας απασχολούν και μετά. Κάναμε σωστά ή έπρεπε να κάνουμε κάτι άλλο; Ερωτήματα και ανησυχίες στο μυαλό μας συνέχεια!

Το “Live True” ήταν μια παγκόσμια καμπάνια που ξεκίνησε για το ουίσκι Dewar’s.
Το video της καμπάνιας παρουσιάζει ανθρώπους που είτε εμπνέουν με τις πράξεις τους, είτε ψάχνουν να εμπνευστούν προκειμένου να «Ζήσουν Αληθινά».
Αυτό που κάνει τη διαφήμιση ιδιαίτερη και τόσο έντονη σε συναισθήματα, είναι η φωνή που ακούγεται να διαβάζει στίχους από το ποίημα του Charles Bukowski , “So you Want to Be a Writer?”, θέλοντας να τονίσει ότι αν κάτι δεν το επιθυμείς πολύ και για ανιδιοτελείς σκοπούς, μην το κάνεις καθόλου.
Δείτε το βιντεάκι και αφήστε το να σας ταξιδέψει και να σας προβληματίσει λίγο, όπως προβλημάτισε και μένα. Είναι ωραία να σκέφτεσαι δικές σου στιγμές και αποφάσεις του παρελθόντος με βάση αυτό.

Ταξιδέψτε λίγο στις αναμνήσεις σας και ζήστε τα πάντα αληθινά.

Να πας να γεννήσεις αλλού!

Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι το σύστημα υγείας μπορεί να σε φτάσει στα όριά σου.

Πάντα είχα μια πίστη στο δημόσιο σύστημα υγείας. Ίσως γιατί τα τρία μου παιδιά τα γέννησα σε δημόσιο νοσοκομείο, γιατί σε δημόσιο νοσοκομείο κάναμε τα πρώτα ράμματα μετά από ατύχημα σε παιδική χαρά, γιατί σε δημόσιο νοσοκομείο βάλαμε γυψονάρθηκα στο χέρι μας μετά από ατύχημα και πάλι σε παιδική χαρά.
Είχα γενικά καλές εντυπώσεις και μας συμπεριφέρονταν πάντα με προσοχή και υπευθυνότητα.
Μέχρι τώρα.

Που με το που μπήκα στο μήνα μου, μας ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούμε να γεννήσουμε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο, γιατί παραιτήθηκαν οι παιδίατροι και χωρίς παιδίατρους, γέννα δεν γίνεται.
Στο ίδιο νοσοκομείο που είχα όλο τον καιρό το γιατρό μου, όπου έκανα τις εξετάσεις μου, που ήξερα τα κατατόπια, που είχα ξαναγεννήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Μας φώναξαν ένα πρωί και μας έδωσαν αντίγραφο του ιατρικού μας φακέλου για να τον έχουμε μαζί όπου κι αν πάμε.

Βέβαια το όπου και αν πάμε είναι τόσο σχετικό που μου ακούγεται κοροϊδία.

Εδώ στην επαρχία οι επιλογές είναι συγκεκριμένες.
Λίγες και συγκεκριμένες.
Το πλησιέστερο νοσοκομείο είναι σε μια διπλανή πόλη μισή ώρα απόσταση. Μια χαρά θα μου πείτε. Ναι, αλλά δεν σε δέχονται αν πας τελευταία στιγμή και κάτι άκουσα (από πολλούς μάλιστα) για φακελάκια που δίνουν και παίρνουν. Το κορυφαίο είναι πως σε μια επίσκεψη μου εκεί σήμερα,έμαθα από γνωστή μου που βρισκόταν στην ίδια κατάσταση με μένα και εντέλει γέννησε εκεί, πως όση ώρα ήταν στο χειρουργείο(την έκαναν καισαρική χωρίς ουσιαστικό λόγο), ο γιατρός γκρίνιαζε γιατί την πήγαν εκεί να γεννήσει. 
Η άλλη επιλογή είναι η ιδιωτική κλινική που έχει βέβαια τα εύσημα από όλους , αλλά το οικονομικό είναι λίγο τσουχτερό.
Τα άλλα νοσοκομεία του νομού, αλλά και άλλων διπλανών νομών ψυχορραγούν και είναι ένα βήμα πριν την διάλυση και πάει λέγοντας.

Έχω έτοιμη την βαλίτσα του μαιευτηρίου και κάθε φορά που την προσπερνώ στο σπίτι, κάτι με πιάνει. Δεν ξέρω πού θα πάω να γεννήσω. Αν θα προλάβω να παω κάπου ή αν τελικά έρθει το μωρό κάπου στο δρόμο, ψάχνοντας για νοσοκομείο, που εφημερεύει μαιευτήρας και παιδίατρος ταυτόχρονα. Πράγμα δύσκολο και δυσεύρετο.

Η αγανάκτησή που νιώθω βέβαια δεν είναι προσωπική μόνο.
Απλά νευριάζω και θυμώνω με το σύστημα.
Νιώθω σαν να ζω σε μια υπανάπτυκτη χώρα που σε αφήνει στο έλεός σου αν αρρωστήσεις ή αν χρειαστείς ιατρική βοήθεια και δεν έχεις να τα "σκάσεις" σε κάποιο ιδιωτικό ιατρείο. Που για να βρεις ποιότητα στο θέμα της υγείας, πρέπει να πεις δυο κουβεντούλες και να δώσεις το αντίτιμο πίσω από κλειστές πόρτες. Που το δικό σου παιδί θα έχει την προσοχή που του αξίζει, με βάση το πόσο αντέχει η τσέπη σου.
Νευριάζω που έχει χαθεί κάθε αιδώ και που σε αφήνουν εκεί στη μοίρα σου και στην ανάγκη μόνο σου, σάμπως και δεν έχουν την υποχρέωση να σε κοιτάξουν.
Στεναχωριέμαι που η ευγένεια έχει χαθεί και αν βρεθείς σε δημόσιο νοσοκομείο, πρέπει να ανεχτείς άσχημες συμπεριφορές και να νιώσεις επαίτης και πολίτης δεύτερης κατηγορίας.

Στεναχωριέμαι που αν ζεις στην επαρχία ή σε κάποιο μικρό νησί, η ζωή σου μάλλον αξίζει λιγότερο. Που πρέπει να προσπαθείς σκληρότερα για να βρεις επαρκή ιατρική κάλυψη, να τρέξεις περισσότερο για να προλάβεις τα έκτακτα ή να πληρώσεις περισσότερα για να τύχεις ισάξιας σημασίας.

Στεναχωριέμαι για όλα και το μόνο που κάνω είναι να ελπίζω στα καλύτερα.

Η κόρη μου είναι αντράκι.

Ακόμα καλά-καλά "μαμά" δεν με φωνάζει, αλλά ξέρει να λέει "ντα" σε όλους.
 Δεν είναι ένα απλό "ντα".
Είναι επιβλητικό, μεγαλόφωνο, μακρόσυρτο στο τέλος, το οποίο συνοδεύεται, σχεδόν πάντα, με κίνηση χεριού τύπου "θύμωσα τώρα" και έντονο συνοφρύωμα.

Αλήθεια σας το λέω.
Η κόρη μου είναι άγρια, διεκδικητική και πεισματάρα. Πριν την κατηγορήσετε, ή πριν κατηγορήσετε εμένα σαν μαμά που δίνω ευκαιρία και δικαίωμα για τέτοιες συμπεριφορές, να σας θυμίσω ότι είναι το τρίτο παιδί, μετά από δύο αγόρια που προηγούνται.
Δυο αγόρια που περνάνε τη φάση του ποιος θα επικρατήσει στο παιχνίδι, ποιος θα βγει πρώτος, ποιος είναι ψηλότερος, ποιος είναι μεγαλύτερος. Που τσακώνονται γιατί ο ένας είναι του παιδικού σταθμού και ο άλλος των μικρών νηπίων και άρα δεν έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Που τσακώνονται για το ποιος θα πάρει το πάνω κρεβάτι, το μεγαλύτερο παραμύθι, ποιος θα πιει πρώτος το γάλα του, ποιος θα κάνει πρώτος μπάνιο, ποιος θα μιλήσει πρώτος στον μπαμπά, ποιος θα έχει φίλο το μικρό Γιωργάκη (είναι αδύνατο να τον έχουν και οι δύο).

Μέσα σε αυτό το κλίμα λοιπόν, καταλαβαίνετε γιατί η μικρή μας κόρη, έχασε την ευκαιρία (εκ των πραγμάτων), να μεγαλώσει σαν φυσιολογικό κορίτσι. Με τις κούκλες της, τα τραγουδάκια της, τα βραχιολάκια της και τις κουζινούλες της.
Ενώ εμείς προσπαθούμε να την εισαγάγουμε σε μια νέα πραγματικότητα, αγοράζοντάς της τα κατάλληλα "σύνεργα", αυτή προτιμά να χοροπηδάει στους καναπέδες και να κάνει αγώνες  με εμπόδια τα μαξιλάρια. Ευχαρίστως ο σπόρος, που ακόμα δεν μπορεί να περπατήσει ίσια, μπλέκεται σε καβγάδες αντρών που περιλαμβάνουν γροθιές, μαλλιοτραβήγματα, γρατσουνιές και όπλο της είναι πάντα το κατά μέτωπον δάγκωμα. Εκεί που δεν το περιμένεις, σου έρχεται μια δαγκωματιά και δεν ξέρεις πού να πας να κρυφτείς.
Όλοι οι "φίλοι" της είναι οι φίλοι των αγοριών με τους οποίους ξέρει να κάνει "κόλλα πέντε" και γενικώς την έχουν πάρει όλοι χαμπάρι.

Χαίρομαι κάπως που μεγαλώνει έτσι, γιατί φαντάζομαι πως θα επιβιώσει μια χαρά σε ένα κόσμο, που όπως λέγεται, είναι φτιαγμένος για άντρες. Έχει βρει από τώρα τις άμυνές της και τον τρόπο να επιβιώνει στη ζούγκλα του σπιτιού.
Ελπίζω πως θα είναι έτοιμη για την άλλη ζούγκλα της ζωής.