Βήματα για τη ζωή.

Εξεπλάγην ευχάριστα πριν λίγες μέρες, όταν έφτασε στο σπίτι μια επιστολή από το νηπιαγωγείο. Σκοπός της επιστολής ήταν να μας ενημερώσει για ένα πρόγραμμα που θα εφαρμοστεί στο νηπιαγωγείο και το οποίο ονομάζεται "Βήματα για τη ζωή".

Το πρόγραμμα, όπως ενημερωθήκαμε, είναι δημιούργημα του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και σκοπός του είναι, μέσα από μια σειρά δραστηριοτήτων να αναπτύξει τη σκέψη των παιδιών, να τα ωριμάσει ως προς την συμπεριφορά τους και να ενισχύσει την συναισθηματική τους νοημοσύνη.

Εξεπλάγην, όπως προείπα, ευχάριστα διότι πρώτον, δεν πίστευα ότι υπήρχαν τέτοια αξιόλογα προγράμματα για την προσχολική ηλικία και δεύτερον, ντρέπομαι λίγο που το λέω, δεν πίστευα ότι οποιοδήποτε δημόσιο νηπιαγωγείο θα επέλεγε να εφαρμόσει ένα τέτοιο πρόγραμμα. Αν και είμαι εν δυνάμει εκπαιδευτικός, όπως γράφω και εδώ, νιώθω συχνά την απογοήτευση, τόσο από το σύστημα(δομές, αναλυτικό πρόγραμμα), όσο και από μερίδα ανθρώπων που το πλαισιώνουν.

Χάρηκα πολύ λοιπόν όταν πανηγυρικώς διαψεύστηκα. Υπάρχουν προγράμματα και κυρίως υπάρχουν εκπαιδευτικοί που είναι πρόθυμοι και άξιοι να τα εφαρμόσουν. Αγαπούν τα παιδιά και ενδιαφέρονται, όχι μόνο για την γνωστική τους ανάπτυξη, που είναι αδιαμφισβήτητα σημαντική, αλλά ενδιαφέρονται εξίσου για την κοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη.

Είναι τόσο σημαντικό να μάθουν τα παιδιά να σκέφτονται αυτόνομα, να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους και να ενεργούν υπεύθυνα, σημεία και δεξιότητες που αποτελούν μέρος των στόχων του προγράμματος.

Όταν, ψάχνοντας λίγο στο ίντερνετ, είδα πως το πρόγραμμα εφαρμόζεται σε πολλά σχολεία της χώρας, πραγματικά αισθάνθηκα πως δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε από άλλα ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά συστήματα. Ή για να μην υπερβάλλουμε κιόλας( βλέπε εδώ ), κάνουμε βήματα προς θετικές κατευθύνσεις. 

Δεν ξέρω από πού ξεκίνησε, αν κάποιος επιβάλλει την εφαρμογή του στα νηπιαγωγεία και οι εκπαιδευτικοί από πίσω βρίζουν, δεν ξέρω καν αν είναι ένα πρόγραμμα που έχει ουσιαστικά αποτελέσματα. Αυτό που έχει σημασία είναι η ενεργοποίηση του συστήματος και η διάθεση για δημιουργία και καινούρια πράγματα. Διαφαίνεται πως είναι ένα πρόγραμμα με γερές εκπαιδευτικές βάσεις, μαθητοκεντρικό, βιωματικό και διαθεματικό.

Ο χρόνος θα δείξει τα αποτελέσματα του προγράμματος και κυρίως θα φανεί η επίδραση που θα έχει στα ίδια τα παιδιά, που στην ουσία είναι και το μόνο ζητούμενο.

Συγκεκριμένα οι στόχοι του προγράμματος είναι

• Να ενδυναμώσει τα παιδιά, ώστε να χρησιμοποιούν την σκέψη τους για να ενεργούν υπεύθυνα και ώριμα.
• Να ενισχύσει τα αισθήματά τους για τον εαυτό τους, βελτιώνοντας κυρίως την αυτοεκτίμησή τους.
• Να τα μάθει να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα τους αλλά και των άλλων.
• Να τα διδάξει τρόπους να διαχειρίζονται τα έντονα συναισθήματά τους.

Το θέμα αποκτά ενδιαφέρουσα οπτική, αφού οι γονείς θα ενημερώνονται με επιστολές για τη θεματική της κάθε μέρας, με σκοπό να συμβάλουν θετικά στην επιτυχία του προγράμματος, με τρόπους που προτείνονται στις επιστολές. Τόσο πολύ μου άρεσε ο θεσμός του βοηθού με τον τρόπο που θα τον λειτουργήσουν, που θέλω και γω να γίνω βοηθός της κυρίας.

Σκέφτηκα αυτά τα βήματα, από τα "Βήματα για τη ζωή" να τα κάνουμε παρέα μέσα από αναρτήσεις. Όποτε μου αρέσει το θέμα της μέρας και νομίζω πως υπάρχει κάτι που αξίζει να μοιραστεί, θα γράφω γι' αυτό και πώς εμείς το βιώσαμε μέσα από το πρόγραμμα.

Σε αναμονή λοιπόν για το Βήμα Νο 1!

Πανικός!Πού είσαι κυρία Τερηδόνα;

Για άλλο ένα βράδυ,προσπαθούσα να πείσω τον γιο μου ότι δεν ήταν η κατάλληλη ώρα να φάει καραμέλα. 

φωτό Ευγένιος Τριβιζάς

Ένα μπολ στο σαλόνι είναι συνήθως γεμάτο με αμαρτωλές λιχουδιές και όποτε το θυμηθούν, το επισκέπτονται. Δεν έχω ασκήσει ποτέ βέτο στην κατανάλωση "απαγορευμένων". Πιστεύω ότι η ύπαρξή τους στο σπίτι και η περιστασιακή κατανάλωσή τους, προλαβαίνει υπερβολές και υπερκατανάλωση. Αφήστε που καμιά φορά και εγώ ψάχνω για τα μπισκότα σοκολάτας γιατί απογευματινός καφές χωρίς μια "τζούρα"ζάχαρης δεν λέει.

Η διαφωνία μου λοιπόν, ήταν μόνο για την ώρα. Γιατί όλα αυτά τα τζίτζιλι μίτζιλι, έχουν την ώρα τους. Για να τον πείσω λοιπόν να αφήσει την καραμέλα που είχε πάρει, σκέφτηκα να πω μια ιστοριούλα για την κυρία Τερηδόνα, εξηγώντας  πόσο κακό κάνει στα δόντια μας και καταλήγοντας στους γνωστούς χρυσούς κανόνες της οδοντόκρεμας και του οδοντιάτρου.

Η διαπαιδαγώγηση δεν σταμάτησε εκεί. 

Σκέφτηκα πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει σκεφτεί κάποιος πριν από μένα την κυρία Τερηδόνα και είπα να την ψάξω στο google. Τα αποτελέσματα, όπως μπορεί να ξέρετε, είναι χιλιάδες, οπότε θέλησα να τους δείξω ένα βιντεάκι από το youtube που υποστήριζε επαρκώς τη μικρή μου ιστορία. Η εκδοχή της εκπαιδευτικής τηλεόρασης φάνηκε σαν μια καλή ιδέα, οπότε είδαμε αυτό.

ΤΕΡΗΔΟΝΑ

Ο τρόμος που ακολούθησε και ο πανικός ήταν πρωτόγνωρα για μένα. Πρώτη φορά έβλεπα τα παιδιά μου τόσο φοβισμένα. Ο μεγάλος μου γιος(5 ετών), έβαλε τα κλάματα και οι ερωτήσεις έπεφταν απανωτές. Απορίες για το πού ζει η κυρία Τερηδόνα, πόσο κακιά είναι, πότε θα έρθει στο σπίτι μας και άλλα συναφή. Με παρακαλούσαν κλαίγοντας να πάμε να πλύνουμε τα δόντια μας και για πρώτη φορά δέχτηκαν αβίαστα τη χρήση οδοντόκρεμας.

Απ' τη μια τους λυπήθηκα και από την άλλη ήθελα να σκάσω στα γέλια.

Μήπως ήταν λάθος; Μήπως η προσωποποίηση της τερηδόνας και η παρουσίασή της σαν κακιά μάγισσα, είναι αντιπαιδαγωγικό και άστοχο; 

Τώρα, μια βδομάδα μετά το σκηνικό, η συνέπεια των παιδιών στο βούρτσισμα των δοντιών είναι άνευ προηγουμένου και το σίγουρο είναι πως είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό.

Ένα τόσο δα ψεματάκι ας μας επιτραπεί. Για το καλό τους.

Πηγή φωτογραφίας http://www.shape.gr

Υπέροχα Χριστούγεννα χωρίς πρόγραμμα.

Εδώ και μέρες το χιόνι έχει καλύψει τα πάντα. Εδώ και μέρες έχω συνέχεια ανοιχτές τις κουρτίνες για να χαζεύω αυτό το υπέροχο σκηνικό, πρωί και βράδυ. Να χαζεύω το χιόνι που πέφτει και γαληνεύει το μυαλό, να χαζεύω τη νύχτα που έρχεται και απογειώνει το όμορφο σκηνικό,τον ήλιο που κάποιες στιγμές χαρίζει λάμψη διαμαντιών και δείχνει να χορεύει στις απαλές νιφάδες.

Αυτές τις μέρες στο σπίτι δεν τηρούμε κάποιο πρόγραμμα. Είμαστε σε mode γιορτών και "τρέχει" ένα μάλλον ελεύθερο πρόγραμμα που έχει μόνο κάποιες βασικές λειτουργίες. Υπάρχουν κανόνες μόνο για την ώρα του φαγητού και την ώρα του ύπνου. Κατά τα άλλα, παιδιά και γονείς περιφέρονται άλλοτε ασκόπως και άλλοτε με κάποιο μικρό σχέδιο, ακόμα με τις πιτζάμες και τις ζεστές παντόφλες. 

Άλλοτε είμαστε στο δωμάτιο των παιδιών για παιχνίδι, άλλοτε ζωγραφίζουμε και τραγουδάμε, άλλοτε τσακωνόμαστε, πάντως τα κάνουμε όλα με τις πιτζάμες και είναι τόσο ωραίο που χαιρόμαστε την πολυτέλεια αυτή. Ξαφνικά η απουσία προγράμματος και υποχρεώσεων είναι τόσο ανακουφιστική που με κάνει να νιώθω ευτυχισμένη και τυχερή. Ξαφνικά δεν έχω τίποτα να ζητήσω και τίποτα παραπάνω να ευχηθώ.

Πρωινή φωτογραφία από το μπαλκόνι μας.

Το γεγονός και μόνο ότι μπορούμε να αράξουμε στον καναπέ και να δούμε μια ταινία(μισή-ολόκληρη δεν έχει σημασία), όπως κάναμε παλιά, είναι τόσο αναζωογονητικό.

΄Αλλοτε η μαμά κάνει δουλειές και οι υπόλοιποι χαλάνε τα φτιαγμένα, αλλά ειλικρινά αυτές τις μέρες δεν έχει σημασία. Είμαι τόσο χαρούμενη που δεν έχουμε εξωτερικές υποχρεώσεις, που όλα τα άλλα είναι απλά θόρυβος.

Με φόντο το χιόνι και το μπαλκόνι υπερπαραγωγή που κάναμε φέτος, άντε και καμιά φορά και τη μυρωδιά κανέλας από τα μπισκότα στο φούρνο, ο καθένας κάνει τη δουλειά του.

Όχι δεν πήγα κομμωτήριο φέτος και όσοι μας επισκέφτηκαν, μας βρήκαν χαλαρούς και ωραίους σε ένα σπίτι που εμφανώς έδειχνε τα σημάδια της χαλαρότητάς μας.

Είναι ωραία να σχεδιάζεις τη μέρα σου μέσα στα όρια του σπιτιού σου και να συνειδητοποιείς πόσο πολύ το είχατε όλοι αυτό ανάγκη. Χωρίς πολλά πολλά, αλλά γεμάτοι με τα πάντα.

Τα φετινά  χριστουγεννιάτικά μας σπιτάκια

Τι άλλο να ευχηθεί κανείς;

Άντε, ίσως ένα καινούριο ζευγάρι γόβες. Ας είμαστε ειλικρινείς.

Πράγματα απλά.

Έχω μια αγωνία όταν πιάνουν οι βροχές και τα κρύα. Πώς θα απασχολούμε ολόκληρο χειμώνα τα παιδιά; Πώς να γεμίσουν οι ώρες μας και να είμαστε ταυτόχρονα παραγωγικοί και ουσιαστικοί; Αυτό το τελευταίο στην ουσία μεταφράζεται "να μην βλέπουμε Μικρούς Αϊνστάιν με τις ώρες".

Βλέπετε όσοι από μας έχουμε παιδιά προσχολικής ηλικίας, η απασχόλησή τους στο σπίτι είναι σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας.

Είναι μέρες που με πιάνει και διαβάζω ολόκληρα κατεβατά για την απασχόληση παιδιών στο σπίτι. Υπάρχουν χιλιάδες ανάλογες ιστοσελίδες και αντίστοιχα βιβλία. Και μετά τρέχω να αγοράσω νερομπογιές και πλαστελίνες και να ανανεώσω λίγο την παιδική βιβλιοθήκη του σπιτιού. 

Λίγο να ζωγραφίσουμε, λίγο να τραγουδήσουμε, λίγο να στήσουμε τα στρατιωτάκια μας. Θα χορέψουμε και λίγο τις καλές μέρες και θα παίξουμε μουσικές καρέκλες.

Τι γίνεται όμως με τις άλλες μέρες; Τις δύσκολες. Που θέλουμε να τους αφήσουμε στην αυλή να τρέχουν και να κάνουν ποδήλατο και εμείς απλά να πίνουμε τον καφέ μας;

Θα μου πείτε σίγουρα πως υπάρχουν και οι παιδότοποι. Δεν θα φέρω αντίρρηση. Ένας παιδότοπος είναι πάντα μια πολύ καλή λύση, ειδικά όταν υπάρχει και φύλαξη παιδιών από κάποια κοπέλα.

Βέβαια ο παιδότοπος δεν φαντάζει το ίδιο ευχάριστος σε κάποιους που πρέπει να οδηγήσουν μισή ώρα για να φτάσουν, ή να πληρώσουν 4 ευρώ το παιδί για είσοδο ή όταν φτάσουν εντέλει να διαπιστώσουν ότι κάποιοι από τους λοιπούς θαμώνες τολμούν να καπνίζουν, στον ΠΑΙΔΟΤΟΠΟ επαναλαμβάνω. (Ναι τα έχω ακούσει και αυτά.)

Να 'μαστε λοιπόν μέσα Νοεμβρίου, γύρω στις 5 το απόγευμα, που έχει ήδη αρχίζει να σκοτεινιάζει και περνάμε μια δύσκολη μέρα. Μια δύσκολη μέρα γιατί έξω βρέχει καταρρακτωδώς, γιατί είναι ακόμα μέσα της εβδομάδος, γιατί ήδη έχουμε αρπάξει ωτίτιδα και γιατί οι μεγάλοι του σπιτιού είναι πολύ κουρασμένοι για στρατιωτάκια.

Εμείς σήμερα θα μαζέψουμε βροχή. Θα πάρουμε τα μπωλάκια μας, θα ντυθούμε και θα βγούμε στο μπαλκόνι να μαζέψουμε βροχή.

Τι όμορφη που είναι η βροχή και πόσο χαρούμενα κάνει τα παιδιά;

Αλήθεια πώς κάτι τόσο απλό κάνει τα παιδιά να γελάνε από καρδιάς;

Φορέστε το χαμόγελό σας και μαζέψτε βροχή, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Ζωντάνεψε τα αγάλματά σου.

Pygmalion effect ή Φαινόμενο του Πυγμαλίωνα ή αλλίως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Ο Πυγμαλίωνας ένας μυθικός βασιλιάς της Κύπρου, κάποτε ερωτεύθηκε ένα γυναικείο άγαλμα της Αφροδίτης. Τόσο πολύ το ερωτεύτηκε που ζήτησε από τη θεά Αφροδίτη να του χαρίσει μια αληθινή γυναίκα όμοια με το άγαλμα. Μετά από λίγο, ο Πυγμαλίων είδε με έκπληξή του ότι το άγαλμα ήταν πια μια ζωντανή γυναίκα, η Γαλάτεια.

Δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο μύθος, αλλά το φαινόμενο που σήμερα βρίσκει εφαρμογή στην εκπαίδευση, στην κοινωνία και στη ζωή μας γενικότερα. Το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα ή όπως αλλίως συναντιέται συχνά στη βιβλιογραφία, η αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Το φαινόμενο βρίσκει συχνά εφαρμογή στην εκπαίδευση, όπου  ο εκπαιδευτικός έχει τη «δυνατότητα» να προβλέψει συνειδητά την εξέλιξη ή την επίδοση ενός παιδιού και ασυνείδητα να κάνει τις προβλέψεις του αυτές πραγματικότητα.  

Πίσω από το φαινόμενο κρύβονται χρόνια μελετών και πειραμάτων.

 Ένα ενδεικτικό και πολύ γνωστό πείραμα είναι ένα που έγινε τη δεκαετία του 60 στην Αμερική. Ο καθηγητής R. Rosenthal, εφάρμοσε σε 18 τάξεις ένα τεστ νοημοσύνης, το “The Harvard Test of Inflected Acquisition”.

Ειπώθηκε σε δασκάλους και παιδιά, χωρίς βέβαια να ισχύει, οτι αυτό το τέστ θα έδειχνε ποια παιδιά μελλοντικά θα γινόταν ιδιοφυείες, ποια είχαν δηλαδή πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης.

Με εντελώς τυχαίο τρόπο επέλεξαν το 20% των παιδιών των 18 τάξεων, και τα έχρισαν ως εξαιρετικά ευφυή. 

Στη συνέχεια είπαν στους δασκάλους τους πως αυτά τα παιδιά θα είχαν εξαίσιες επιδόσεις μέσα στους επόμενους 8 μήνες που θα ολοκληρωνόταν η σχολική χρονιά. Τάχα μου το προέβλεψε το τεστ. Σας υπενθυμίζω βέβαια πως η αλήθεια είναι πως αυτά τα παιδιά ήταν μια τυχαία επιλογή. Η υψηλή νοημοσύνη αυτών των παιδιών, υπήρχε μόνο στο μυαλό των δασκάλων τους.

Όταν οι οχτώ μήνες πέρασαν, τα τυχαία επιλεγμένα παιδιά εξετάστηκαν με το ίδιο τεστ που είχε χρησιμοποιηθεί και στην αρχή και βρέθηκε να έχουν κάνει σημαντικότατη πρόοδο.  Οι ερευνητές ονόμασαν αυτό το φαινόμενο "Pygmalion effect". 

Το πείραμα έδειξε πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι προσδοκίες του περιβάλλοντος, στην προκειμένη των δασκάλων, στην ακαδημαική επίδοση των παιδιών.

Το τεστ έγινε ξανά μετά από δύο χρόνια και τα παιδιά αυτά εξακολουθούσαν να έχουν το προβάδισμα, σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά για τα οποία δεν έγινε καμία πρόβλεψη σχετικά με την νοητική τους εξέλιξη.

Σκοπός του πειράματος, ήταν να αποδείξει πως η πραγματικότητα, μπορεί να επηρεαστεί απ’ τις προσδοκίες των άλλων.

Κατά τον ο W.I.Thomas: «Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις πραγματικές, αυτές γίνονται πραγματικές στις επιπτώσεις τους». Με απλά λόγια όταν πιστεύεις κάτι, εντέλει αυτό θα υλοποιηθεί. Όχι μαγικά και ανεξήγητα, αλλά με συγκεκριμένο, μετρήσιμο και ουσιαστικό τρόπο. Οι προσδοκίες σου και τα πιστεύω σου, θα αλλάξουν τις προσπάθειές σου, τον τρόπο ζωής σου, τις ενέργειές σου σε τέτοιο βαθμό, που η αρχική πρόβλεψη θα βγει αληθινή.

Είναι αποδεδειγμένο δηλαδή, πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε την τάση να συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που οι γύρω μας περιμένουν, σαν να εκπληρώνουμε την προφητεία τους με έναν υποσυνείδητο τρόπο.

Πού θέλω να καταλήξω; 

Πώς το φαινόμενο αυτό, είναι δυνατό εργαλείο στα χέρια όλων των γονιών. Όσο παράξενο και αν ακούγεται, μην λες στο παιδί σου ή στους γύρω σας οτι δεν τρώει τα φασόλια γιατί τότε αλήθεια δεν θα τα τρώεΙ. Μην λες ποτέ στη μαμά σου στο τηλέφωνο πως η κόρη σου δεν ακούει τίποτα, γιατί η ανυπακοή θα γίνει η απόλυτη αλήθεια σου και μην λες πως δυσκολεύεται στα μαθηματικά γιατί θα παλεύετε με αυτά μέχρι τα 18 της χρόνια.Δεν είναι τα βιολογικά δεδομένα, αλλά τα αρνητικά συναισθήματα.

Μην λες πως το παιδί σου διαβάζει αργά, μην λες οτι είναι ανορθόγραφο, βίαιο, πως βρίζει, πως κοιμάται αργά, ζηλεύει, πως δεν είναι καλός μαθητής. Μην τα λές, γιατι τότε είναι που θα γίνουν πέρα για πέρα αλήθεια.

 Απόκτησε μέσα σου προσδοκίες για το παιδί σου. Θετικές προσδοκίες. Δεν μιλάω βέβαια μόνο για μαθησιακές επιδόσεις, γιατί δεν είναι και το σημαντικότερο στη ζωή μας. Πίστεψε πως το παιδί σου ξέρει να αγαπάει, πως ξέρει να μοιράζεται, πως στεναχωριέται με την αδικία, πως νοιάζεται, πως είναι ευγενικό, πως έχει τρόπους, πως ξέρει να δίνει και να προσφέρει. 

Είναι μια εκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται από τους νέους δασκάλους και έχει θετικότατα αποτελέσματα.

Πίστεψε ωραία πράγματα και ωραία πράγματα θα γίνουν.

Πίστεψε και εσύ τόσο πολύ και θα ζωντανέψεις και εσύ τα αγάλματά σου σαν σύγχρονος Πυγμαλίωνας.

Μαμά, η ζέβρα σε περιμένει.

Θύμωσε πολύ.

Σηκώθηκε από κάτω όπου καθότανε και βάδισε γρήγορα προς το μέρος μου. Περπάτησε ανάμεσα στα λιοντάρια και τις ζέβρες και με μια βίαιη σχεδόν, κίνηση, έκλεισε την οθόνη του laptop. Πάλι καλά που δεν με έβαλε τιμωρία για 31 λεπτά στο δωμάτιό μου (στο σπίτι εφαρμόζουμε τον κανόνα του ενός λεπτού τιμωρία ανά χρόνο ζωής).Ένιωσα τόσο άσχημα, που μπορεί και να πήγαινα. 

Με έβαλε στη θέση μου και να σου πω και την αλήθεια, είχε απόλυτο δίκιο.Το τρίχρονο είχε δίκιο και η κίνησή του έκανε τις τύψεις και τις ενοχές μου να χτυπήσουν κόκκινο. Μην μιλήσω για την συνεχή ανησυχία του αν τελικά είμαι καλή μάνα. Εκείνη τη στιγμή ήμουν σίγουρη ότι είμαι η χειρότερη.

Με παρακαλούσε ώρα να παίξουμε ζούγκλα (ξέρεις, το παιχνίδι όπου τα ζώα της ζούγκλας είναι αραδιασμένα στο πάτωμα και εμείς δημιουργούμε φανταστικές ιστορίες και φανταστικούς διαλόγους). Είναι της αντίστοιχης φιλοσοφίας του να παίξουμε αυτοκινητάκια, να παίξουμε σχολείο, να παίξουμε μαμά και παιδάκια.

Όχι μόνο έκλεισε την οθόνη λοιπόν, αλλά την πράξη του την έκανε και λόγια. Έτσι, για να αναπαράγεται ο ήχος των λέξεων του στα αυτιά μου και να μην το ξεχάσω ποτέ. " Μαμά πρέπει να κλείσεις τον υπολογιστή σου".

Με άλλα λόγια, μου έλεγε το παιδί πως, ή παίζουμε ή δεν παίζουμε. Δεν μπορείς εσύ κυρία μου, που λογιέσαι και μεγάλη και σοφότερη από μας τα μικρά, να νομίζεις ότι μπορείς να παίζεις με το βλαστάρι σου και ταυτόχρονα να χαζεύεις ή ακόμα και να δουλεύεις στον υπολογιστή. Είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν πρόκειται να σε σώσει ούτε η δικαιολογία της δουλειάς, ούτε η δικαιολογία της ξεκούρασης. Γιατί έχουμε φτάσει να νομίζουμε πως για να ξεκουραστούμε, είτε θα σερφάρουμε στο ίντερνετ, είτε θα χαζεύουμε στην τηλεόραση πίνοντας τον καφέ μας. Ή παίζεις ζούγκλα ή δεν παίζεις. Αν δεν θα είσαι εδώ "ψυχή τε και πνεύματι", καλύτερα να μην είσαι καθόλου. Άσε με τουλάχιστον να παίζω μόνος μου και να κάνω ωραιότερους, εξυπνότερους και πιο αστείους διαλόγους ( ή έστω μονολόγους). Μην αφήνεις την ζέβρα μου να περιμένει να της πεις πού είναι το ποτάμι, γιατί να ξέρεις ότι όλα τα καταλαβαίνει. Ξέρει ότι ψιλοβαριέσαι και μάλλον φαίνεται ότι κάτι πιο ενδιαφέρον έχεις να κάνεις. Αν το συνεχίσεις για πολύ, να ξέρεις ότι η ζέβρα δεν θα στο συγχωρήσει και άσε που δεν θα θέλει να ξαναπαίξει μαζί σου.

Τρομάζω από εκείνη τη μέρα. Κάθε φορά που θέλω να ανοίξω το laptop, φοβάμαι λίγο και κρύβομαι να μην με δει. Ακραίο, το ξέρω. Αλλά μου αρέσει πολύ να παίζω τη ζούγκλα και θέλω να συνεχίσει ο τρίχρονος γιος μου να μου το ζητάει. Πώς θα απεμπλακώ από τις ώρες ενασχόλησής μου με τον υπολογιστή, την τηλεόραση ή έστω το τηλέφωνό μου; Δεν είναι πολλές αυτές οι ώρες, αλλά ακόμα και αυτές τις λίγες μήπως... Δεν ξέρω. Μήπως να κατεβάσω τη μοναδική τηλεόρασή μας στην αποθήκη και να ακούμε από το πρωί μουσική; 

Τα παιδιά μαζί με τα ζωάκια τους, τα αυτοκινητάκια τους, τα τουβλάκια τους, τα κουζινικά τους, πάντα είναι έτοιμα για παιχνίδι. Ξέρω, γιατί το βιώνω, πως κάθε μέρα είναι διαφορετική. Άλλες μέρες είμαστε γεμάτες διάθεση, χρόνο και όρεξη για παιχνίδι, άλλες το κάνουμε σαν αγγαρεία και άλλες πάλι δεν έχουμε καμία διάθεση και θέλουμε απλά να δούμε τις καινούριες αναρτήσεις στα αγαπημένα μπλοκ και να σερφάρουμε στο σάιτ που ανακαλύψαμε τελευταία με τα ωραία και φτηνά συνολάκια. Κατανοητό και θεμιτό γιατί δεν είμαστε μόνο μαμάδες. Είμαστε και εργαζόμενες και γυναίκες και κουρασμένες. 

Αυτό που προσωπικά θέλω να καταφέρω, είναι να είμαι πραγματικά εκεί όταν τους το λέω. Ολοκληρωτικά εκεί, ακόμα και αν είναι μόνο για λίγο. 

Δεν θέλω να αφήσω ξανά τη ζέβρα να περιμένει απάντηση.

Σχετικά άρθρα

• Εσύ είσαι το λιμάνι τους;
• Δεν νιώθεις αρκετή;Ναι, αλλά για ποιον;

Πηγή φωτό www.stickit.gr

Το θαύμα του τοκετού.

Σίγουρα το έχεις νιώσει και εσύ.

Το μετά.

 Το υπέροχο, γαληνεμένο, γεμάτο ευτυχία μετά.

Εκεί στο δωμάτιο του μαιευτηρίου, ανάλαφρη, ήσυχη, πλημμυρισμένη με αισθήματα χαράς και ανακούφισης.

Το σώμα ακόμα πονάει, αλλά εσύ μόλις έχεις γεννήσει. Δεν σε νοιάζει τίποτα πια. Μόλις έχεις βιώσει το θαύμα και έχεις το μικροσκοπικό ανθρωπάκι σου, υγιές, εκεί δίπλα σου. Να κοιμάται, να κλαίει, να θηλάζει, δεν έχει σημασία. Φτάνει που είναι εκεί δίπλα σου.

Αυτό το πλάσμα που είναι τώρα τυλιγμένο στις κουβέρτες του, βγήκε πριν λίγο από μέσα σου.

Το σώμα σου ακόμα το μαρτυρεί. Το μωρό άφησε τα σημάδια του. Μετά από μήνες αναμονής και αγωνίας, φόβου μερικές φορές, όλα έχουν τελειώσει. Ή μήπως τώρα αρχίζουν;

Τα καταφέρατε. Οι δυο σας τα καταφέρατε. Έχετε ήδη γνωριστεί και η ανεπανάληπτη μυρωδιά του δεν σας αφήνει πια ούτε λεπτό.

Έχετε γίνει πια μαμά και σχεδόν δεν το πιστεύτετε. Ζείτε σε μια δική σας, φανταστική σαπουνόφουσκα. 

Στο δικό σας συννεφάκι. 

Λίγο επανέρχεστε με τις επισκέψεις των δικών σας στο μαιευτήριο, τη χαρά τους και την αγωνιώδη προσπάθειά τους να βρουν σε ποιον μοιάζει το μωρό. Και μετά πάλι βυθίζεστε στο ευτυχισμένο συννεφάκι σας. Ζείτε το μετά. Επιτέλους ζείτε το μετά και δεν μπορείτε να χορτάσετε την τόση ευτυχία.

Η γλυκιά, μυστική έπαρσή σας, πλημμυρίζει το σώμα και το μυαλό.

Όλα πήγαν κατ' ευχήν. Πόνεσες, φοβήθηκες, έκλαψες και εντέλει τα κατάφερες. Όλα τα φανταστικά σενάρια φόβου και πανικού, έχουν πια σβήσει από το μυαλό σου και απλά ζεις το δικό σου μετά όπου όλα μοιάζουν υπέροχα. Το μωρό σου είναι υπέροχο, η ζωή είναι υπέροχη, ακόμα και ο πόνος που νιώθεις, είναι και αυτός υπέροχος.

Όσες φορές και αν έχεις γίνει μαμά, όσες φορές και αν έχεις ζήσει αυτό το μετά, είναι πάντα το ίδιο ανεπανάληπτο. Κάθε φορά το θαύμα σε εκπλήσσει. Ένας άνθρωπος, αποτέλεσμα αγάπης και δώρο Θεού, βγήκε από τα σπλάχνα σου. 

Πώς να ευχαριστήσω το Θεό που μας επισκέφθηκε και πάλι; Πώς να μετατρέψω σε λόγια αυτό που νιώθω;

Δεν θέλω να το ξεχάσω ποτέ. Θέλω να κλείνω τα μάτια και να θυμάμαι πάντα το δικό μας θαύμα.

Ακόμα και όταν γίνει τριών και με τρελαίνει με τις ζαβολιές του, ακόμα και αν πάει στο σχολείο και με φτάνει στα όριά μου για να μάθει σωστά μια άσκηση, ακόμα και όταν θα κυνηγιόμαστε στην εφηβεία του.

Θέλω να μπορώ να ζω κάθε μέρα και για πάντα, αυτό το υπέροχο, ανεπανάληπτο θαύμα.

Αυτό το υπέροχο μετά.