Σε ένιωσα μόνο για λίγο και μετά απλά χάθηκες.

 Γράφει μια ψυχή που πονάει.

Στο ίδιο κρεβάτι νοσοκομείου που γέννησα πέρσι τον γιο μου, έχασα τώρα ένα άλλο αγγελούδι.
Στο ίδιο δωμάτιο ωδινών που έζησα πέρσι την χαρά, φέτος ένιωθα τις ωδίνες της ψυχής μου, εντονότερες. Σπαραχτικές ωδίνες που δεν πονάνε το σώμα, αλλά την ψυχή και την καρδιά μου.

Δεν σε γνώρισα ποτέ  ψυχούλα μου, αλλά να ξέρεις ότι σε ένιωσα μέσα μου και ονειρεύτηκα την κοινή ζωή μας. Σε είδα, από τα μάτια της καρδιάς μου να μεγαλώνεις, να χαμογελάς, να ονειρεύεσαι. Έκλεισα τα μάτια και είδα τη στιγμή που θα γνωριζόμασταν, ένιωσα τον πόνο της γέννας και σχεδόν ανακουφίστηκα από το χάδι σου.
Δεν σε γνώρισα ποτέ αλλά όσο και αν σου φαίνεται παράξενο και ψέμα, εγώ να ξέρεις ότι σε μύρισα και την μυρωδιά σου την ονειρεύομαι ακόμα τα βράδια.

Άκουσα την καρδιά σου μόνο για λίγο. Λίγες μέρες μέσα μου και με έκανες να πετάω στα σύννεφα. Ήσουν εδώ για λίγο μόνο.  Ήρθες, χαιρέτισες και μετά απλά χάθηκες. Μ' ακούμπησες, μου χαμογέλασες και μετά έφυγες. Αυτό ήταν το ταξίδι σου, τόσο δα μικρό...

Όλοι μου λένε πως αυτά γίνονται και πως είναι πολύ συνηθισμένο. Πως όλες το έχουνε περάσει και στην τελική, τι να πουν και άλλα ζευγάρια που δεν έχουν καθόλου παιδιά, τουλάχιστον εγώ έχω και άλλα.
Αλήθεια τι πάει να πει αυτό;
Πώς λογίζεται η απώλεια; 
Πώς μετριέται ο πόνος και πώς ορίζει ο νους την καρδιά;
Σε ποιον απογορεύεται το δάκρυ και τελικά έχουν μέτρο η χαρά και ο πόνος;

 Ήσουν πολύ ξεχωριστό για μένα και ήθελα αλήθεια να αντικρίσω τα ματάκια σου. 'Ησουν εδώ, το ξέρω και ας μην σε υπολογίζει κανένας άλλος. Ήθελα να γνωριστούμε, αλλά εσύ έφυγες.

Μου λένε πως τώρα έχουμε ένα αγγελούδι στον ουρανό να μεσιτεύει για μας.
Αυτή η σκέψη με ηρεμεί και με αυτή τη σκέψη θα κοιμηθώ και σήμερα το βράδυ.
Σ' αγαπάω πολύ ψυχή μου.

Η Ελένη πάντα είχε λίγη ντομάτα για το φαγητό...

Γνωριστήκαμε πριν τρία χρόνια. Συναντηθήκαμε στα σκαλιά της πολυκατοικίας όταν τα πράγματά τους ήταν ακόμα σε κούτες από την μετακόμιση. Τότε απλά χαιρετηθήκαμε. Μια όμορφη οικογένεια με ένα γλυκύτατο παιδάκι.

Σήμερα το βράδυ τους αποχαιρετήσαμε με δάκρυα στα μάτια. Σήμερα, με φόντο τα αμπαλαρισμένα τους πράγματα και το φορτηγάκι της μετακόμισης στην αυλή μας για ακόμη μια φορά, ο αποχωρισμός ήταν δυσβάσταχτος. Δυσβάσταχτος για τους μεγάλους που αποχωριζόμαστε τους ανθρώπους μας, δυσβάσταχτος και για τα παιδιά που τρία χρόνια τώρα μεγαλώνουν σαν αδέλφια.

Οι στρατιωτικοί βλέπετε ζουν λίγο σαν νομάδες. Κάθε 3-4 χρόνια λόγω μετάθεσης, αλλάζουν πόλη, σπίτι και γειτονιά. 

Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια γίναμε κουμπάροι, γιορτάσαμε, γελάσαμε, πολλές φορές πονέσαμε. Ζήσαμε χαρές, αρρώστιες, δυσκολίες, γέννες, βαπτίσεις. Ζήσαμε και άλλα πολλά που αυτά είναι που με πονάνε τώρα περισσότερο.

Με ποιον θα πηγαίνουμε πια μαζί στο σχολείο και με ποιον θα πίνουμε καφέ κάθε απόγευμα; Με ποιους θα βρισκόμαστε για μεταμεσονύχτιες μπύρες, αφού θα έχουν κοιμηθεί τα παιδιά; Ποιος θα μου αφήνει σοκολάτες στο χερούλι της εξώπορτας και εντέλει όταν θα ανοίγω το μπαλκόνι το πρωί με ποιον θα μιλάω;

Άκουγα το κλάμα των παιδιών τους (τα οποία έγιναν πια 2), άκουγα τα γέλια τους, είχα μια αδελφή στην δίπλα πόρτα.

Το σπίτι τους είναι τώρα άδειο και με πονάει το αυριανό ξημέρωμα. 

Τα κλειδιά στην πόρτα για να μπαινοβγαίνουν τα παιδιά δεν έχουν πια αξία και αναρωτιέμαι τελικά από πού θα δανειστώ λίγη ντομάτα για το φαγητό. Η Ελένη πάντα είχε.

Τελικά η απώλεια της οικειότητας είναι αυτό που πονάει. Όταν δεθείς πολύ, ο αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος.

Θέλω να είμαι αισιόδοξη ότι θα βρισκόμαστε συχνά και εκβιαστικά θα οργανώνουμε συναντήσεις, αλλά το σίγουρο είναι πως αύριο κάτι θα μου λείπει.

"Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ", τους φώναξε ο γιος μου καθώς έφευγαν και θαύμασα το πόσο αντρίκεια και ουσιαστική ήταν η αντίδρασή του.

Οι αποχωρισμοί δυστυχώς πονάνε. Μαζί τους όμως γεννιέται και η χαρά της επίγνωσης του πόσο σημαντική είναι η αγάπη στην ζωή μας και πως οι άνθρωποι, αν αφεθούμε, μπορούμε να αγαπήσουμε πολύ...

Βεράντα, γύρω στις 11!

11 η ώρα το βράδυ. Τα παιδιά μόλις κοιμήθηκαν.

Ανάβω τα κεριά στο τραπεζάκι της βεράντας, ανοίγουμε το μικρό, ξεχασμένο από τον χρόνο ραδιοφωνάκι μας και αράζουμε στις πολυθρόνες. Είναι η ώρα η δικιά μας. Η ώρα της μέρας που αδειάζει το μυαλό και ησυχάζει το σώμα.Δυο βαθιές ανάσες αρκούν για να αποσυμφοριστείς από την ένταση και να κάνεις τις δικές σου μικρές διακοπές σε ένα μπαλκόνι της πόλης.

Είναι μια ώρα μαγική, χωρίς πολλά πολλά. 

Χωρίς πολλές κουβέντες και σχεδόν καθόλου κινήσεις. Η πολυτέλεια του να υπάρχεις μόνο για τον εαυτό σου έστω για 10 λεπτά μέσα στη μέρα, είναι για μένα θέμα ζωτικής σημασίας. Αυτά τα 10 λεπτά θα σου δώσουν κουράγιο και δύναμη για την επόμενη μέρα, θα διώξουν εντάσεις και νεύρα και θα συγχωρέσουν τα αθώα λάθη των παιδιών που σε έφτασαν για ακόμα μια φορά στα άκρα. 

Είναι η ώρα που αναλογίζεσαι τα λάθη τα δικά σου και συνειδητοποιείς πως σήμερα δεν τους είπες ένα μικρό, αλλά τόσο σημαντικό γι' αυτά "σ' αγαπώ". Πώς ξεχάστηκες έτσι; Πέρασε η μέρα χωρίς μια αγκαλιά ή ένα χάδι; Πόσο χρόνο παίρνει πια μια αγκαλιά;

Τρέχεις στα κρεβατάκια τους και επανορθώνεις τα λάθη σου. Το " σ΄ αγαπώ" ενώ κοιμούνται, με κάνει να βουρκώνω. Αύριο θα το πω πολλές φορές, όσο και αν με τρελάνουν.

Γυρίζω στο μπαλκόνι και θέλω τόσο πολύ να συνεχίσουμε αυτό το όμορφο άδειασμα από όλα. Το μυαλό της μαμάς όμως αρχίζει μετά από λίγο να τρέχει. Πρέπει να ποτίσω λίγο τα λουλούδια μου και μάλλον το πλυντήριο έχει τελειώσει. 

Ο μπαμπάς αρχίζει να νιώθει την κούραση της μέρας και μάλλον ήρθε η ώρα να ξαπλώσει.

Αυτό ήτανε. Ραντεβού πάλι αύριο.
Βεράντα, κατά τις 11!

Πηγή φωτό http://www.mom4real.com

Πάρτε τα όλα πια, δεν μας έμεινε και τίποτα. Μόνο δώστε μας ελπίδα.

Είναι πολύ δύσκολο αυτές τις μέρες να δημοσιεύσεις οτιδήποτε.
 Πώς μπορείς να συμβαδίζεις άραγε με την ιστορία και να είσαι επαρκής και καίριος; Οι καλοκαιρινές διακοπές και τα μπάνια στη θάλασσα δυστυχώς μου φαίνονται ανεπαρκή και λίγα, σε σχέση με το τι συμβαίνει γύρω μας.

Η ζωή συνεχίζεται το καταλαβαίνω, αλλά το να ζούμε αδιάφορα σαν να μην αλλάζουν τα πάντα, κλείνοντας τα μάτια στις εξελίξεις, είναι τουλάχιστο γαϊδουριά.
Απ' την άλλη σκέφτομαι.
Και τι μπορώ να κάνω άραγε. Να κάθομαι όλη μέρα να αναλώνομαι σε ανούσιες συζητήσεις που όπως και να το κάνουμε δεν οδηγούν πουθενά; Εξάλλου άλλοι είναι αυτοί που με ορίζουν αυτές τις μέρες. Άλλοι είναι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις και το κακό είναι πως οι αποφάσεις τους επηρεάζουν σίγουρα το μέλλον των παιδιών μου.

Είμαι πολύ θυμωμένη και νιώθω προδομένη. Δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτή η περιπέτεια. Πάντως φοβάμαι. Φοβάμαι για τη δουλειά μου, φοβάμαι για την ποιότητα της ζωής μου, φοβάμαι για τα παιδιά μου.
 Θυμώνω για τις γενιές που προηγήθηκαν. Θυμώνω γιατί άφησαν τα πράγματα να φτάσουν εδώ που έφτασαν και για να λέμε τα πράγματα ως έχουν, δεν μας έδωσαν και πολύ καλή ευκαιρία να ζήσουμε αξιοπρεπώς, αυτοπροσδιορίζοντας τον εαυτό μας και την οικογένειά μας. Θυμώνω και με μας που μάλλον θα μπορούσαμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα και να βοηθήσουμε τη πατρίδα μας παρά να την βαραίνουμε περισσότερο.
Θυμώνω που μάθαμε να ζούμε σε μια κοινωνία βολέματος, αναξιοκρατίας και γνωριμιών.
Δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν με αυτό τον τρόπο.
 Θέλω να πάρουν την παιδεία που τους αξίζει και να δοκιμάσουν και να δοκιμαστούν σε κάθε ευκαιρία που θα τους παρουσιαστεί. Θέλω να νιώσουν την ασφάλεια που εμείς δεν νιώσαμε ποτέ ή μάλλον τότε που τη νιώθαμε ήμασταν πολύ μικροί για να την εκμεταλλευτούμε. Θέλω να έχουν τις επιλογές που εμείς δεν έχουμε και θέλω να μπορούν να δημιουργήσουν και να ευτυχίσουν σε μια κοινωνία που εμάς δυστυχώς συνέχεια μας πληγώνει.

Ζούμε ιστορία αυτή τη στιγμή και φτιάχνουμε ιστορία για τα παιδιά μας. Καμιά φορά σκέφτομαι πως είμαστε η γενιά που απέτυχε, αλλά όχι δεν το δέχομαι αυτό. Δεν μας δόθηκε καν μια καλή ευκαιρία για να προσπαθήσουμε.
Πιστεύω πως έχουμε την διάθεση και την όρεξη να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο. Είμαστε η γενιά της γνώσης, πολυπράγμωνες  και υπερδραστήριοι. Παρόλα αυτά μας έχουν δέσει τα χέρια. Έχουμε φίλους που δεν έχουν τα βασικά, όταν το βιογραφικό τους είναι δέκα σελίδες. Έχουμε φίλους που κάθονται σπίτι τελώντας σε υποχρεωτική αργία, μην ξέροντας τι τους περιμένει. Ξέρουμε ανθρώπους που μέσα σε δύο μέρες πήραν απόφαση και μετανάστευσαν.

Θέλω αυτή την ευκαιρία, για μένα και τα παιδιά μου. Θέλω να μην φοβάμαι και θέλω να με υπολογίζουν σε αυτά που τους λέω και σε αυτά που ψηφίζω.

Πολιτικός δεν είμαι για να έχω απαντήσεις. Είμαι όμως μαμά και θέλω ευκαιρίες. Θέλω χαμόγελα, αγκαλιές και ελπίδα. Θέλω να μας δώσουν ελπίδα.
Αν είναι δυνατόν!
 Πάρτε τα όλα πια, δεν μας έμεινε και τίποτα. Μόνο δώστε μας ελπίδα.

Απίστευτη ιστορία. Μαμάδες εντοπίστηκαν ΜΟΝΕΣ σε μπαράκι για ποτό!

Βγήκα βράδυ για ένα ποτό! Με τις φιλενάδες μου, σαν τα παλιά τα χρόνια.

Υπήρξα μόνη μου για ένα δίωρο και η τσάντα μου για πρώτη φορά μετά από χρόνια δεν είχε μωρομάντηλα και μπουκάλι με νερό( ένα ξεχασμένο pampers πάντως είχε).

Μπόρεσα και περπάτησα σαν άνθρωπος πάνω στις γόβες μου γιατί δεν έπρεπε να κουβαλάω 2-3 μπουφάν στα χέρια, ούτε την τσάντα με τα απαραίτητα μωρουδιακά, ούτε να έχω αγκαλιά την μικρή που κουράστηκε.

Στην πραγματικότητα, μπόρεσα και έκατσα σε μια καρέκλα για ένα συνεχόμενο δίωρο, χωρίς να σηκωθώ να σκουπίσω μύξες, χωρίς να κουνήσω το καρότσι, χωρίς να αλλάξω ούτε μια πάνα. Το πιστεύετε; Για ένα ολόκληρο δίωρο.

Όσο απίστευτο και αν μου φαινότανε, έπρεπε να προσέχω μόνο τον εαυτό μου, να παρακολουθήσω σαν καλός ακροατής μια συζήτηση και να συμμετέχω σε αυτήν ενεργά. Δεν είχα τίποτα και κανένα να με διακόπτει συνέχεια, ούτε να μου κλείνει κυριολεκτικά το στόμα για να σταματήσω να μιλάω και να ακούσω τι σημαντικό έχει να μου η μικρή του ψυχούλα.

Έβαλα τακούνια, ναι το έκανα και αυτό. Και το όμορφο καλοκαιρινό μου μπλουζάκι που μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια. Θυμήθηκα πώς είναι να είσαι γυναίκα, αλλά μόνο γυναίκα. Όχι μαμά και σύζυγος. Μόνο γυναίκα. Ντύθηκα, βάφτηκα και ένιωσα όμορφη και για λίγο ξέγνοιαστη.

Ετοιμάστηκα και απλά βγήκα. Δεν είχα να ετοιμάσω κανέναν άλλο και ούτε να μαζέψω χίλια μύρια πράγματα για να πάρω μαζί. Αυτή τη φορά στα αλήθεια είχα χρόνο να φτιάξω τα μαλλιά μου και να μην βγω από το σπίτι σαν να είχα μόλις ξυπνήσει και όσο κοινό και αν μπορεί να σας ακούγεται, είχα χρόνο να σκεφτώ πραγματικά το τι θα φορέσω, αντί να αρπάξω ό,τι βρεθεί μπροστά μου.

Ήταν όμορφα και γλυκά σαν ένα όμορφο τραγούδι και κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να χαλαρώνουμε έτσι κάποιες φορές. Το να υπάρχουμε για λίγο μόνες μας, μας κάνει καλύτερες μαμάδες και καλύτερες συζύγους. Δεν χρειάζεται πολύ, μόνο λίγο. Λίγο για να αυτοπροσδιοριζόμαστε και να συνειδητοποιούμε ξανά το ποια είναι τα σημαντικά και τι πραγματικά έχει σημασία. 

Γιατί όσο έλειπα από το σπίτι, μου έλειπαν τα παιδιά και ο άντρας μου. Γιατί όσο έλειπα από το σπίτι κατάλαβα και θυμήθηκα τόσο έντονα, πόσο πολύ θέλω να είμαι μαζί τους και πως είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω στη ζωή μου.

Είμαστε πολύ περίπλοκες τελικά εμείς οι γυναίκες.

Γύρισα σπίτι και άπλωσα το τελευταίο πλυντήριο της μέρας γεμάτη χαρά.




Σχετικά άρθρα Εσύ πόσο τριάντα είσαι;

Πίσω από τα κάγκελα της φυλακής η Εύα δημιουργεί.

Τη Εύα δεν την έχω γνωρίσει ποτέ. 

Δεν έχουμε ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Με ένα περίεργο, μαγικό τρόπο όμως, νιώθω ότι την έχω μέσα στην καρδιά μου. Δεν την έχω αντικρίσει ούτε μια φορά, αλλά όταν κλείσω τα μάτια σχεδόν την βλέπω να χαμογελάει. 

Να χαμογελάει και να ελπίζει.

Η Εύα είναι στη φυλακή. 

Δεν είμαι κατάλληλη να την κρίνω, ούτε καν σε θέση να εκφέρω άποψη, αφού ό,τι έχω ακούσει γι' αυτήν είναι λόγια και κουβέντες της γειτονιάς. Κουβέντες που λίγο μόνο προσεγγίζουν την αλήθεια, λίγο την παραποιούν, λίγο την κρύβουν. Λίγο από όλα, οπότε μην ρωτήσετε να σας πω το πως και το γιατί, γιατί πιθανότατα θα σας παραπληροφορήσω. Δεν επικροτώ τις πράξεις της, ούτε τις καταδικάζω. Δεν θα ασχοληθώ, ούτε είμαι σε θέση να ασχοληθώ, με αυτό το κομμάτι της ιστορίας.

Αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι πως η Εύα, εκεί στη φυλακή, έγραψε ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο με συνταγές. 

Βιβλίο με συνταγές αλλά στην ουσία τόσα πολλά πράγματα περισσότερο από αυτό. Ένα βιβλίο με συνταγές που έχει τόσα να πει για την πίστη μας στο Θεό, για την ελπίδα που δεν χάνεται ποτέ, για το φως μέσα στο σκοτάδι στη φυλακής, για τα όνειρα που δεν σταματάνε, για την αγάπη που τρυπώνει παντού, για τη δύναμη που μας δίνουν τα παιδιά μας, για την ανακούφιση πως δεν είμαστε μόνοι ούτε καν στις φυλακές που ο καθένας μας μπαίνει. Φυλακές που έχουν να κάνουν είτε με σίδερα και κελιά ή φυλακές άλλες, της ζωής και της σκέψης μας.

"Η μεγαλύτερη ευλογία του Ιησού Χριστού, το μεγαλύτερο δώρο σε μια γυναίκα, είναι τα παιδιά!Αυτά τα παιδιά,  δυστυχώς, εγώ στερήθηκα για τρία χρόνια και συνεχίζω να στερούμαι ακόμη".

Με αυτά τα λόγια ξεκινάει τον πρόλογό της η Εύα στο βιβλίο. Ένα βιβλίο με γλυκές και αλμυρές λιχουδιές. Τα λόγια συγκλονίζουν τον αναγνώστη και οι σκέψεις γίνονται εικόνες που ξεπηδάνε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Πίσω από τα γραφόμενα και κάτω από τις συνταγές, θαρρείς υπάρχει ένα άλλο διαφορετικό βιβλίο, κρυμμένο στο σκοτάδι και το κρύο ενός κελιού, που όσο και αν παλεύει να μείνει κρυφό, ολοένα πετάγεται μπροστά στον έκπληκτο αναγνώστη. Διαβάζεις τα υλικά για την τούρτα με κομματάκια σοκολάτας και η καρδιά σου πάει να σπάσει. Πρωτόγνωρα συναισθήματα που, για μένα τουλάχιστο, είναι αξιοπερίεργο πως μπορεί να τα δημιουργήσει ένα βιβλίο συνταγών.

"Η ζωή μου κινείται μέσα στη φυλακή. Εδώ μέσα άλλαξε η πορεία μου". Διαβάζω την εξομολόγηση καρδιάς που κάνει η Εύα στον πρόλογό της και θέλω να πάω να την βρω και να την αγκαλιάσω. Την σκέφτομαι μόνη σε ένα κελί να προσεύχεται και να βουρκώνει για τα παιδιά της που της λείπουν.

Το βιβλίο όπως γράφει και η ίδια, το έγραψε για να στείλει ένα μήνυμα σε όλες τις μητέρες, πως πρέπει κάθε ώρα και στιγμή της οικογένειάς τους, να τη ζουν σαν να είναι η τελευταία τους. Δεν μπορείς να μην σταθείς σ' αυτά της τα λόγια. Δεν μπορείς να μην αναλογιστείς πώς πέρασε χτες η δικιά σου μέρα με τα παιδιά και πόσα λάθη έκανες. Πόσες στιγμές έπρεπε, και όφειλες σαν μάνα, να είναι καλύτερες, ουσιαστικότερες και πιο γεμάτες;

Πόσα θαύματα μας χάρισε αλήθεια ο Θεός και εμείς αποτυγχάνουμε, κάθε μέρα και κάθε στιγμή να ανταποδώσουμε ή να ευχαριστήσουμε στο ελάχιστο; Πόσο ανεπαρκείς και πόσο "χλιαροί" είμαστε σε όλα;

" Ο πλάστης της φυλακής είναι ένα σκουπόξυλο σπασμένο στη μέση". Ένα μικρό δείγμα από τα γραφόμενα του βιβλίου που αλήθεια θα σας εκπλήξει. 

Αν θέλετε να αγοράσετε το βιβλίο και να ενισχύσετε με αυτό τον τρόπο την Εύα, στείλτε μου ένα mail για να σας στείλω τις λεπτομέρειες στο diplamoumama@gmail.com

Φτιάξτε μου σας παρακαλώ μια παιδική χαρά που να μου αξίζει.

Ξέρεις τι με κάνει να θυμώνω; Που νομίζεις πως επειδή δεν ψηφίζω, δεν έχω και λόγο. Που επειδή το ύψος μου δεν ξεπερνάει το 1 μέτρο, νομίζεις πως είμαι ασήμαντος. Που νομίζεις, λανθασμένα φίλε μου πως επειδή καλά-καλά δεν μιλάω, δεν έχω και άποψη.

Να σου πω κάτι;

Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει "παιδική χαρά" και ξέρω πολύ καλά τι εννοεί η μαμά όταν μου λέει πως θα πάμε βόλτα στις κούνιες.

Πάω πολύ συχνά στην παιδική χαρά, αλλά ξέρεις τι; Δεν μου αρέσει και πάρα πολύ.

Το δάπεδο είναι γεμάτο τρύπες και όλος ο χώρος είναι γεμάτος συχνά από σκουπίδια. Οι τοίχοι γύρω γύρω επίσης, δεν είναι πολύ καθαροί. Μια φορά είχαμε βγάλει φωτογραφία με τα αδέλφια μου και πίσω μας φαινότανε μια πολύ κακιά λέξη γραμμένη με σπρέι στον τοίχο.

Οι κούνιες είναι σπασμένες και χωρίς αλυσίδα ασφαλείας και γι' αυτό ο μικρός μου αδελφός δεν μπορεί να κάνει, ενώ θέλει πολύ. Επίσης, η μαμά λέει πως έπρεπε οι κούνιες να είχαν μια μικρή περίφραξη γιατί μια φορά ένα γνωστό μας παιδάκι πήγε στο νοσοκομείο και έκανε ράμματα στο πρόσωπο γιατί έτρεχε και δεν πρόσεξε τα παιδάκια στις κούνιες.

Η τραμπάλα δεν έχει καλά καθισματάκια και όταν κάποιες φορές ανεβαίνω πονάω πολύ γιατί χτυπάω στο τσιμέντο από κάτω. Η τσουλήθρα είναι ωραία και πολύ ψηλή, αλλά η μαμά δεν με αφήνει να ανεβαίνω. Έχει, λέει, τόσο μεγάλα σκαλοπάτια που χωράω να περάσω από μέσα ολόκληρος. Άσε που είναι φτιαγμένη όλη από μέταλλο και πολλά σημεία είναι γεμάτα σκουριά.

Επίσης, ο χώρος είναι εντελώς αφύλακτος. Πολλές φορές η μπάλα μου βγαίνει στο δρόμο και οι φίλοι μου τρέχουν να την φέρουν. Καμιά φορά αν πάω νωρίς το πρωί, βρίσκω και πολλά μπουκάλια μπύρας και τα μαζεύω δίπλα στο ποδήλατό μου.

Έχουμε και μια άλλη παιδική χαρά, λίγο πιο μικρή. Και αυτή αφύλακτη είναι, με πολλές τρύπες στο δάπεδο. Τα ελατήρια από τα αλογάκια έχουν σπάσει και οι κούνιες είναι κολλητές με την τσουλήθρα. Καμιά φορά ο αδελφός μου δεν προσέχει όταν τρέχει να ανέβει στην τσουλήθρα και εγώ τον χτυπάω κάνοντας κούνια.

Αυτά που σου λέω είναι αλήθεια.

 Ξέρεις δεν λέω ποτέ ψέματα εγώ. Απλά αναρωτιέμαι αν όλα αυτά ενδιαφέρουν αληθινά κάποιον. Ζω στη βόρεια Ελλάδα σε μια πόλη που μεγάλο μέρος του χρόνου έχει κρύο. Δεν έχει και πολλά πράγματα να κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, ούτε παιδότοπους και λούνα παρκ για να επισκεφθώ. Ήθελα κάποιος να σκεφτεί πως τις λίγες ηλιόλουστες μέρες του χειμώνα και όποιους μήνες έχει καλό καιρό, θέλω να τα εκμεταλλεύομαι στο έπακρο. Έχω ανάγκη να βγω και να παίξω σε μια παιδική χαρά που μου αξίζει.

Δεν μου αξίζει μια όμορφη και ασφαλής παιδική χαρά;

Ακούω τους μεγάλους που μιλάνε για τη σημασία του παιχνιδιού και αναρωτιέμαι γιατί εμένα δεν με σκέφτεται κανείς. Επειδή δηλαδή ζω στην επαρχία, δεν μου αξίζει λίγη σημασία; Αν όντως το παιχνίδι ενισχύει την ευφυΐα και τη σωματική-γνωστική και συναισθηματική ανάπτυξη, γιατί εσύ που είσαι ενήλικας και τα ξέρεις όλα με καταδικάζεις σε σωματική και πνευματική υστέρηση;

Γιατί αυτό κάνεις, να ξέρεις! Μου στερείς τη δυνατότητα της χαράς και του παιχνιδιού και με σπρώχνεις να γίνω ένα εσώκλειστο φυτό της τηλεόρασης και του playstation.

Μπορεί για σένα να είμαι παιδί δευτέρας κατηγορίας ή ωχαδελφιστικά να μου απαντήσεις πως πρέπει να παίζω στο σπίτι με τα παιχνίδια και τους γονείς μου. 

Εντάξει, εγώ αυτό θα κάνω και τις μέρες που θα πηγαίνω στην παιδική χαρά, θα σκέφτομαι την παιδική χαρά των ονείρων μου. Γιατί μου είπαν πως είμαι Ευρωπαίος πολίτης και πως έχω δικαίωμα στο όνειρο. Και όταν σε λίγα χρόνια μεγαλώσω και κάνω δικά μου παιδιά και θρηνήσω μαζί με άλλους το παιδί που έτρεξε στο δρόμο από την παιδική χαρά, θα πω και γω πως έπρεπε να μείνει στο σπίτι και πως φταίνε οι γονείς του που δεν το πρόσεξαν.

Γιατί όταν μεγαλώσω, θα γίνω αδιάφορος, χωρίς αίσθημα ευθύνης, συγκαταβατικός. Δηλαδή θα γίνω εσύ!

Δεν μου αξίζει αυτό.

Σκύψε λίγο το κεφάλι προς τα κάτω να με δεις.