Δώσε μια καρδιά με το φιλί σου.

Καμιά φορά με κάνουν να βλέπω τη ζωή μέσα από άλλα μάτια, τα δικά τους. Καμιά φορά με κάνουν να σαστίζω, να χαμογελάω και να σκέφτομαι τι όμορφα σκέφτονται τα παιδιά. Καμιά φορά με τις απαντήσεις τους απλά με κάνουν να σωπαίνω.

Και είναι τόσο όμορφο να σωπαίνουν οι μεγάλοι και να μιλάνε τα παιδιά.

Το λιονταράκι λοιπόν το δικό μου (έτσι αυτοαποκαλείται το τελευταίο διάστημα), δεν αρέσκεται καθόλου στα φιλιά μου. Τον φιλώ  και αμέσως με το χέρι του επίμονα σκουπίζει τη "μολυσμένη" περιοχή. Δεν με ενοχλούσε ποτέ. Με διασκεδάζει μπορώ να πω αυτή η καθημερινή μας συναναστροφή. Εγώ τον φιλάω συνέχεια, αυτός σκουπίζεται, χαμογελάμε και οι δυο και συνεχίζουμε τις δουλειές μας.

Προχτές θέλοντας να διασκεδάσω την συνήθειά μας λίγο περισσότερο, τόλμησα να τον ρωτήσω γιατί δεν θέλει φιλιά από τη μαμά. Η απάντηση συνταρακτική, αποστομωτική και τόσο γλυκιά και όμορφη.

"Δεν θέλω ρε μαμά να γεμίζω φιλιά καρδιές στο πρόσωπό μου". 

Πλημμύρισα χαρά και ένιωσα τόσο χαρούμενη που είμαι μαμά ενός τέτοιου παιδιού. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι ένα μικρός λεκές από κραγιόν, μοιάζει με καρδιά στα μάτια των παιδιών. Είναι μια διαπίστωση που με γέμισε ελπίδα, που με έκανε να καταλάβω πόσο όμορφο βλέπουν αυτόν τον κόσμο τα παιδιά.

Τα φιλιά της μαμάς είναι γεμάτα με την καρδιά της. Μια καρδιά κόκκινη, γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη για όλο αυτό το θαύμα που της χαρίστηκε. Τα παιδιά της.

Απογευματινές δραστηριότητες για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Ένα απόγευμα πήγαμε για μπάσκετ. Η ιδέα μάλλον ναυάγησε.

Ένα άλλο απόγευμα πήγαμε για καράτε. Αυτή η ιδέα και αν ναυάγησε!

Το ποδόσφαιρο ναυάγησε πριν πάμε καν και εκκρεμεί το απόγευμα του κολυμβητηρίου.

Το ωδείο το έχουμε καθιερώσει από πέρσι, αν και τείνω να καταλήξω πως η μουσική προπαιδεία σε παιδιά νηπιαγωγείου που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν, μάλλον αποτυγχάνει από μόνη της με τον τρόπο που γίνεται και υλοποιείται.

Απογευματινές δραστηριότητες για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Μεγάλο θέμα με πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Χρειάζονται άραγε τα παιδιά μας σε αυτή την ηλικία απογευματινές δραστηριότητες ή να αρκεστούμε στο παιχνίδι κατ' οίκον και άντε και κανένα παιδότοπο;

Όταν άρχισα να αναζητώ τρόπους απασχόλησης των παιδιών μου για τα κρύα απογεύματα του χειμώνα, είχα στο μυαλό μου δημιουργικά εργαστήρια με μια κεφάτη, γεμάτη ζωντάνια "κυρία", ανάγνωση και θεατρική απόδοση παιδικών βιβλίων, παιδικές βιβλιοθήκες με πολύχρωμα στρογγυλά τραπεζάκια και άλλα συναφή. Δεν βρήκα αυτά, ή μάλλον για να είμαι δίκαιη δεν τα βρήκα με τον τρόπο που τα είχα στο μυαλό μου.

Οι αθλητικές δραστηριότητες ζωντανές και έντονες στην τοπική κοινωνία που ζούμε, έλα όμως που τα δικά μου παιδιά δεν θέλουν να συμμετέχουν. Οι υπόλοιπες δραστηριότητες οι πιο πνευματικές, που περιλαμβάνουν περιβάλλοντα βιωματικής μάθησης και κοινωνικής ένταξης, κοινωνικοποίησης, ενσυναίσθησης και καλλιέργειας- ανάπτυξης της προσωπικότητας με τρόπο δημιουργικό και παιγνιώδη, όπως άλλωστε αρμόζει σε αυτή την ηλικία, είναι μάλλον απούσες.

Όταν δε, ξεκινήσαμε με μεγάλη χαρά την μουσική προπαιδεία και η δασκάλα μας έδωσε σαφείς οδηγίες πως τα παιδιά πιο πολύ θα παίζουν και μέσα από το παιχνίδι θα μαθαίνουν και θα ζουν το μεγαλείο της μουσικής, εγώ ενθουσιάστηκα. Και όντως για ένα ολόκληρο χρόνο το παιδί γυρνούσε στο σπίτι μετά το μάθημα γεμάτο και χαρούμενο και εμένα αυτό μου αρκούσε. Όταν φέτος επανήλθαμε στα μαθήματα και η κυρία άρχισε να κάνει παράπονα  πως δεν εξασκούνται τα παιδιά αρκετά στο σπίτι και πως μπερδεύουν τις νότες, άρχισα λιγάκι να θυμώνω. Συγγνώμη αλλά δεν θα βάλω ένα παιδί με το ζόρι να διαβάζει τα απογεύματα μουσική και να επιμείνω στη στεγνή επανάληψη προκειμένου να λάμψει ως ο καλύτερος μαθητής. Όχι δεν θα το κάνω γιατί στα 5 του, δεν πρέπει ακόμα να ζορίζεται τόσο, πρέπει να παίζει.

Θα μου πεις είναι δικιά μου επιλογή. Ναι, ολοδικιά μου. Τι γίνεται όμως με τον ανταγωνισμό και πώς μπορείς να αντέξεις το γεγονός πως μόνη μου θα αυτοκαθορίσω την ακαδημαϊκή συνέχεια του παιδιού μου;

Είμαστε στην αναμονή για την έναρξη του θεατρικού εργαστηρίου για παιδιά προσχολικής ηλικίας και του τμήματος ζωγραφικής. Θα δοκιμάσουμε τις τύχες μας και εκεί για ένα απόγευμα. Ποιος ξέρει, μπορεί ο ενδιαφερόμενος να αρεστεί στις τέχνες.

Συναισθηματική διαλεκτική για παιδιά μέσα από παραμύθι, παιχνίδι και κουκλοθέατρο.

Η Συναισθηματική Διαλεκτική Για Παιδιά, αποτελεί μία μέθοδο που μέσα από ψυχοδραστηριότητες με τη μορφή παιχνιδιού, βοηθάει τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με έννοιες όπως συναισθήματα, αυτοεκτίμηση, κοινωνικές δεξιότητες, επίλυση συγκρούσεων, διαχείριση θυμού – φόβου - άγχους, επικοινωνία  και αποδοχή της διαφορετικότητας βελτιώνοντας την καθημερινότητά τους.

Ψυχολογία, παραμύθι, θεατρικό παιχνίδι και κουκλοθέατρο ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα μαγικό ταξίδι που τα πάντα είναι δυνατά.

Εισηγητές είναι ο παιδοψυχολόγος - εκπαιδευτικός Γιώργος Μπουμπούσης, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέλιος Καλαθάς και η ηθοποιός - παραμυθού Ντιάνα Καβέτσου.

 Στόχος της μεθόδου είναι να τα βοηθήσει στο:

·         να  κατανοούν αλλά και να αποδέχονται τα ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα μέσα τους,

·         να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους (αυτογνωσία) και να ενισχύσουν  την αυτοεκτίμησή τους,

·         να λύνουν με επιτυχία τις διαφωνίες και τα προβλήματά τους,

·         να αναπτύξουν τα υπάρχοντα δημιουργικά στοιχεία του χαρακτήρα τους αλλά και να ανακαλύψουν καινούρια,

·         να διατυπώνουν τις απόψεις τους μέσα σε μια ομάδα χωρίς να διστάζουν,

·         να καλλιεργήσουν θετικά τις σχέσεις τους με τους άλλους (φίλους, γονείς, εκπαιδευτικούς κτλ.),

·         να ενδυναμώσουν τα δυνατά σημεία της προσωπικότητάς τους και να τα χρησιμοποιούν για να  αντιμετωπίζουν προβληματικές καταστάσεις,

·         να διαχειρίζονται λειτουργικά τον θυμό τους ώστε «να μην χάνουν το δίκιο τους»,

·         να αποδεχτούν τους γύρω τους σεβόμενοι την όποια διαφορετικότητα αντιλαμβάνονται.

Οι συναντήσεις απευθύνονται σε παιδιά πρώτης σχολικής και σχολικής ηλικίας (από νηπιαγωγείο έως και τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού σχολείου).

Στο τέλος κάθε συνάντησης παρέχεται συμβουλευτική γονέων από τον παιδοψυχολόγο Γιώργο Μπουμπούση.

Το κόστος ανα μήνα είναι 40 ευρώ (για ένα παιδί), 30 ευρώ/παιδί για αδερφάκια.

Οι συναντήσεις γίνονται κάθε Σάββατο στις 11.30 το πρωί από τις 3 Οκτωβρίου, στον Πολυχώρο Τέχνης & Έκφρασης +αίσθημα, Αθηνάς 30 (Μετρό Μοναστηράκι)

Για πληροφορίες μπορείτε να καλείται το 6946 105520, κα Ρίζου Σοφία.

Σε ένιωσα μόνο για λίγο και μετά απλά χάθηκες.

 Γράφει μια ψυχή που πονάει.

Στο ίδιο κρεβάτι νοσοκομείου που γέννησα πέρσι τον γιο μου, έχασα τώρα ένα άλλο αγγελούδι.
Στο ίδιο δωμάτιο ωδινών που έζησα πέρσι την χαρά, φέτος ένιωθα τις ωδίνες της ψυχής μου, εντονότερες. Σπαραχτικές ωδίνες που δεν πονάνε το σώμα, αλλά την ψυχή και την καρδιά μου.

Δεν σε γνώρισα ποτέ  ψυχούλα μου, αλλά να ξέρεις ότι σε ένιωσα μέσα μου και ονειρεύτηκα την κοινή ζωή μας. Σε είδα, από τα μάτια της καρδιάς μου να μεγαλώνεις, να χαμογελάς, να ονειρεύεσαι. Έκλεισα τα μάτια και είδα τη στιγμή που θα γνωριζόμασταν, ένιωσα τον πόνο της γέννας και σχεδόν ανακουφίστηκα από το χάδι σου.
Δεν σε γνώρισα ποτέ αλλά όσο και αν σου φαίνεται παράξενο και ψέμα, εγώ να ξέρεις ότι σε μύρισα και την μυρωδιά σου την ονειρεύομαι ακόμα τα βράδια.

Άκουσα την καρδιά σου μόνο για λίγο. Λίγες μέρες μέσα μου και με έκανες να πετάω στα σύννεφα. Ήσουν εδώ για λίγο μόνο.  Ήρθες, χαιρέτισες και μετά απλά χάθηκες. Μ' ακούμπησες, μου χαμογέλασες και μετά έφυγες. Αυτό ήταν το ταξίδι σου, τόσο δα μικρό...

Όλοι μου λένε πως αυτά γίνονται και πως είναι πολύ συνηθισμένο. Πως όλες το έχουνε περάσει και στην τελική, τι να πουν και άλλα ζευγάρια που δεν έχουν καθόλου παιδιά, τουλάχιστον εγώ έχω και άλλα.
Αλήθεια τι πάει να πει αυτό;
Πώς λογίζεται η απώλεια; 
Πώς μετριέται ο πόνος και πώς ορίζει ο νους την καρδιά;
Σε ποιον απογορεύεται το δάκρυ και τελικά έχουν μέτρο η χαρά και ο πόνος;

 Ήσουν πολύ ξεχωριστό για μένα και ήθελα αλήθεια να αντικρίσω τα ματάκια σου. 'Ησουν εδώ, το ξέρω και ας μην σε υπολογίζει κανένας άλλος. Ήθελα να γνωριστούμε, αλλά εσύ έφυγες.

Μου λένε πως τώρα έχουμε ένα αγγελούδι στον ουρανό να μεσιτεύει για μας.
Αυτή η σκέψη με ηρεμεί και με αυτή τη σκέψη θα κοιμηθώ και σήμερα το βράδυ.
Σ' αγαπάω πολύ ψυχή μου.

Η Ελένη πάντα είχε λίγη ντομάτα για το φαγητό...

Γνωριστήκαμε πριν τρία χρόνια. Συναντηθήκαμε στα σκαλιά της πολυκατοικίας όταν τα πράγματά τους ήταν ακόμα σε κούτες από την μετακόμιση. Τότε απλά χαιρετηθήκαμε. Μια όμορφη οικογένεια με ένα γλυκύτατο παιδάκι.

Σήμερα το βράδυ τους αποχαιρετήσαμε με δάκρυα στα μάτια. Σήμερα, με φόντο τα αμπαλαρισμένα τους πράγματα και το φορτηγάκι της μετακόμισης στην αυλή μας για ακόμη μια φορά, ο αποχωρισμός ήταν δυσβάσταχτος. Δυσβάσταχτος για τους μεγάλους που αποχωριζόμαστε τους ανθρώπους μας, δυσβάσταχτος και για τα παιδιά που τρία χρόνια τώρα μεγαλώνουν σαν αδέλφια.

Οι στρατιωτικοί βλέπετε ζουν λίγο σαν νομάδες. Κάθε 3-4 χρόνια λόγω μετάθεσης, αλλάζουν πόλη, σπίτι και γειτονιά. 

Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια γίναμε κουμπάροι, γιορτάσαμε, γελάσαμε, πολλές φορές πονέσαμε. Ζήσαμε χαρές, αρρώστιες, δυσκολίες, γέννες, βαπτίσεις. Ζήσαμε και άλλα πολλά που αυτά είναι που με πονάνε τώρα περισσότερο.

Με ποιον θα πηγαίνουμε πια μαζί στο σχολείο και με ποιον θα πίνουμε καφέ κάθε απόγευμα; Με ποιους θα βρισκόμαστε για μεταμεσονύχτιες μπύρες, αφού θα έχουν κοιμηθεί τα παιδιά; Ποιος θα μου αφήνει σοκολάτες στο χερούλι της εξώπορτας και εντέλει όταν θα ανοίγω το μπαλκόνι το πρωί με ποιον θα μιλάω;

Άκουγα το κλάμα των παιδιών τους (τα οποία έγιναν πια 2), άκουγα τα γέλια τους, είχα μια αδελφή στην δίπλα πόρτα.

Το σπίτι τους είναι τώρα άδειο και με πονάει το αυριανό ξημέρωμα. 

Τα κλειδιά στην πόρτα για να μπαινοβγαίνουν τα παιδιά δεν έχουν πια αξία και αναρωτιέμαι τελικά από πού θα δανειστώ λίγη ντομάτα για το φαγητό. Η Ελένη πάντα είχε.

Τελικά η απώλεια της οικειότητας είναι αυτό που πονάει. Όταν δεθείς πολύ, ο αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος.

Θέλω να είμαι αισιόδοξη ότι θα βρισκόμαστε συχνά και εκβιαστικά θα οργανώνουμε συναντήσεις, αλλά το σίγουρο είναι πως αύριο κάτι θα μου λείπει.

"Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ", τους φώναξε ο γιος μου καθώς έφευγαν και θαύμασα το πόσο αντρίκεια και ουσιαστική ήταν η αντίδρασή του.

Οι αποχωρισμοί δυστυχώς πονάνε. Μαζί τους όμως γεννιέται και η χαρά της επίγνωσης του πόσο σημαντική είναι η αγάπη στην ζωή μας και πως οι άνθρωποι, αν αφεθούμε, μπορούμε να αγαπήσουμε πολύ...

Βεράντα, γύρω στις 11!

11 η ώρα το βράδυ. Τα παιδιά μόλις κοιμήθηκαν.

Ανάβω τα κεριά στο τραπεζάκι της βεράντας, ανοίγουμε το μικρό, ξεχασμένο από τον χρόνο ραδιοφωνάκι μας και αράζουμε στις πολυθρόνες. Είναι η ώρα η δικιά μας. Η ώρα της μέρας που αδειάζει το μυαλό και ησυχάζει το σώμα.Δυο βαθιές ανάσες αρκούν για να αποσυμφοριστείς από την ένταση και να κάνεις τις δικές σου μικρές διακοπές σε ένα μπαλκόνι της πόλης.

Είναι μια ώρα μαγική, χωρίς πολλά πολλά. 

Χωρίς πολλές κουβέντες και σχεδόν καθόλου κινήσεις. Η πολυτέλεια του να υπάρχεις μόνο για τον εαυτό σου έστω για 10 λεπτά μέσα στη μέρα, είναι για μένα θέμα ζωτικής σημασίας. Αυτά τα 10 λεπτά θα σου δώσουν κουράγιο και δύναμη για την επόμενη μέρα, θα διώξουν εντάσεις και νεύρα και θα συγχωρέσουν τα αθώα λάθη των παιδιών που σε έφτασαν για ακόμα μια φορά στα άκρα. 

Είναι η ώρα που αναλογίζεσαι τα λάθη τα δικά σου και συνειδητοποιείς πως σήμερα δεν τους είπες ένα μικρό, αλλά τόσο σημαντικό γι' αυτά "σ' αγαπώ". Πώς ξεχάστηκες έτσι; Πέρασε η μέρα χωρίς μια αγκαλιά ή ένα χάδι; Πόσο χρόνο παίρνει πια μια αγκαλιά;

Τρέχεις στα κρεβατάκια τους και επανορθώνεις τα λάθη σου. Το " σ΄ αγαπώ" ενώ κοιμούνται, με κάνει να βουρκώνω. Αύριο θα το πω πολλές φορές, όσο και αν με τρελάνουν.

Γυρίζω στο μπαλκόνι και θέλω τόσο πολύ να συνεχίσουμε αυτό το όμορφο άδειασμα από όλα. Το μυαλό της μαμάς όμως αρχίζει μετά από λίγο να τρέχει. Πρέπει να ποτίσω λίγο τα λουλούδια μου και μάλλον το πλυντήριο έχει τελειώσει. 

Ο μπαμπάς αρχίζει να νιώθει την κούραση της μέρας και μάλλον ήρθε η ώρα να ξαπλώσει.

Αυτό ήτανε. Ραντεβού πάλι αύριο.
Βεράντα, κατά τις 11!

Πηγή φωτό http://www.mom4real.com

Πάρτε τα όλα πια, δεν μας έμεινε και τίποτα. Μόνο δώστε μας ελπίδα.

Είναι πολύ δύσκολο αυτές τις μέρες να δημοσιεύσεις οτιδήποτε.
 Πώς μπορείς να συμβαδίζεις άραγε με την ιστορία και να είσαι επαρκής και καίριος; Οι καλοκαιρινές διακοπές και τα μπάνια στη θάλασσα δυστυχώς μου φαίνονται ανεπαρκή και λίγα, σε σχέση με το τι συμβαίνει γύρω μας.

Η ζωή συνεχίζεται το καταλαβαίνω, αλλά το να ζούμε αδιάφορα σαν να μην αλλάζουν τα πάντα, κλείνοντας τα μάτια στις εξελίξεις, είναι τουλάχιστο γαϊδουριά.
Απ' την άλλη σκέφτομαι.
Και τι μπορώ να κάνω άραγε. Να κάθομαι όλη μέρα να αναλώνομαι σε ανούσιες συζητήσεις που όπως και να το κάνουμε δεν οδηγούν πουθενά; Εξάλλου άλλοι είναι αυτοί που με ορίζουν αυτές τις μέρες. Άλλοι είναι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις και το κακό είναι πως οι αποφάσεις τους επηρεάζουν σίγουρα το μέλλον των παιδιών μου.

Είμαι πολύ θυμωμένη και νιώθω προδομένη. Δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτή η περιπέτεια. Πάντως φοβάμαι. Φοβάμαι για τη δουλειά μου, φοβάμαι για την ποιότητα της ζωής μου, φοβάμαι για τα παιδιά μου.
 Θυμώνω για τις γενιές που προηγήθηκαν. Θυμώνω γιατί άφησαν τα πράγματα να φτάσουν εδώ που έφτασαν και για να λέμε τα πράγματα ως έχουν, δεν μας έδωσαν και πολύ καλή ευκαιρία να ζήσουμε αξιοπρεπώς, αυτοπροσδιορίζοντας τον εαυτό μας και την οικογένειά μας. Θυμώνω και με μας που μάλλον θα μπορούσαμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα και να βοηθήσουμε τη πατρίδα μας παρά να την βαραίνουμε περισσότερο.
Θυμώνω που μάθαμε να ζούμε σε μια κοινωνία βολέματος, αναξιοκρατίας και γνωριμιών.
Δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν με αυτό τον τρόπο.
 Θέλω να πάρουν την παιδεία που τους αξίζει και να δοκιμάσουν και να δοκιμαστούν σε κάθε ευκαιρία που θα τους παρουσιαστεί. Θέλω να νιώσουν την ασφάλεια που εμείς δεν νιώσαμε ποτέ ή μάλλον τότε που τη νιώθαμε ήμασταν πολύ μικροί για να την εκμεταλλευτούμε. Θέλω να έχουν τις επιλογές που εμείς δεν έχουμε και θέλω να μπορούν να δημιουργήσουν και να ευτυχίσουν σε μια κοινωνία που εμάς δυστυχώς συνέχεια μας πληγώνει.

Ζούμε ιστορία αυτή τη στιγμή και φτιάχνουμε ιστορία για τα παιδιά μας. Καμιά φορά σκέφτομαι πως είμαστε η γενιά που απέτυχε, αλλά όχι δεν το δέχομαι αυτό. Δεν μας δόθηκε καν μια καλή ευκαιρία για να προσπαθήσουμε.
Πιστεύω πως έχουμε την διάθεση και την όρεξη να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο. Είμαστε η γενιά της γνώσης, πολυπράγμωνες  και υπερδραστήριοι. Παρόλα αυτά μας έχουν δέσει τα χέρια. Έχουμε φίλους που δεν έχουν τα βασικά, όταν το βιογραφικό τους είναι δέκα σελίδες. Έχουμε φίλους που κάθονται σπίτι τελώντας σε υποχρεωτική αργία, μην ξέροντας τι τους περιμένει. Ξέρουμε ανθρώπους που μέσα σε δύο μέρες πήραν απόφαση και μετανάστευσαν.

Θέλω αυτή την ευκαιρία, για μένα και τα παιδιά μου. Θέλω να μην φοβάμαι και θέλω να με υπολογίζουν σε αυτά που τους λέω και σε αυτά που ψηφίζω.

Πολιτικός δεν είμαι για να έχω απαντήσεις. Είμαι όμως μαμά και θέλω ευκαιρίες. Θέλω χαμόγελα, αγκαλιές και ελπίδα. Θέλω να μας δώσουν ελπίδα.
Αν είναι δυνατόν!
 Πάρτε τα όλα πια, δεν μας έμεινε και τίποτα. Μόνο δώστε μας ελπίδα.