Χωρίς βοηθητικές...

Ο μεγάλος μου γιος έμαθε να κάνει ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές ρόδες. Τον χάζευα προχτές με

τον μπαμπά του που πάλευαν και δάκρυσα.
 Πότε μεγάλωσε αυτός έτσι;
 Πώς πέρασαν τα χρόνια και έφτασε ήδη τα 4;

Και δεν είναι μόνο αυτό!
 Πριν λίγες μέρες για πρώτη φορά τον άφησα σε σπίτι οικογενειακών μας φίλων για να παίξει με τα παιδιά. Μου ζήτησε να πάει. Δεν του αρνήθηκα και τον πήγα. Και έφυγα. Για πρώτη φορά τον άφησα κάπου μόνο του και έφυγα. Στην τσάντα που του ετοίμασα, έβαλα μια αλλαξιά, από εσώρουχα μέχρι παπούτσια, νερό, γιατί η φιλενάδα μου πού να βρει νερό να δώσει στο παιδί μου και ένα τοστ για να μην πεινάσει.
Αστεία δεν ήμουνα;
Τα παιδιά ήδη έπαιζαν στην αυλή και εγώ έτρεχα να του δώσω ένα φιλί για να τον χαιρετήσω.
Και πού τις πας τις οδηγίες; Τον τρέλανα σε κανόνες και οδηγίες.

Η συμπεριφορά μου ήταν σχεδόν τραγική και έφτασε, έχω την εντύπωση, τα όρια του παραλόγου, αφού με τους εν λόγω φίλους είμαστε μαζί σχεδόν κάθε μέρα και το σπίτι τους απέχει από το δικό μας 2-3 χιλιόμετρα.
Δεν έχω καταλήξει τελικά αν αυτές τις "βοηθητικές" τις έχει ανάγκη το παιδί ή εγώ; Ποιος δυσκολεύεται να "απογαλακτιστεί", δεν ξέρω είναι η αλήθεια.
Πόσο χαζά φερόμαστε καμιά φορά στην τάση των παιδιών μας για ανεξαρτησία, στο βαθμό βέβαια που τους επιτρέπεται λόγω ηλικίας και στην αυτοπραγμάτωσή τους. Τι είναι αυτό το πνίξιμο που τους επιβάλλουμε άθελα μας από βρέφη ακόμα, λόγω της "αποκλειστικής" αγάπης που φοβόμαστε να χάσουμε;
Μου αρέσει που το παιδί μου άρχισε να κάνει βόλτες στη ζωή του "χωρίς βοηθητικές".
Λίγο χαίρομαι, λίγο φοβάμαι, λίγο αγχώνομαι, λίγο απ' όλα.
Έτσι είναι η ζωή, τι το ψάχνεις;
Να ετοιμάσεις τα παιδιά σου να μπουν σε ένα κόσμο χωρίς βοηθητικές. Ο δικός μας σκοπός είναι να το κάνουμε αυτό όσο πιο ομαλά γίνεται.
Αυτή είναι η μαγκιά. Να είσαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρει μια χαρά με όσα του έχεις μάθει.
Η ασφυκτική, εγωιστική αγάπη μας, μόνο αγάπη δεν είναι.
Είναι μόνο εγωισμός και "παροπλίζει" τα παιδιά μας. Γιατί η μάνα,απανταχού στον κόσμο, αλλά η Ελληνίδα ιδιαιτέρως, θέλει και της αρέσει να είναι αναγκαία.
Και μένα μου αρέσει αλλά δεν πρέπει.

Καλές μας διαδρομές λοιπόν. Όσες μαμάδες είστε σε φάση αφαίρεσης "βοηθητικών", καλό κουράγιο.




φωτό άρθρου http://www.tsantiri.gr/wp-content/uploads/2013/09/464.jpg

Πώς να οργανώσετε μόνες σας τη βάπτιση του παιδιού σας.

Ενθουσιάζομαι πολύ με την προετοιμασία και την οργάνωση οικογενειακών εκδηλώσεων. Οπότε

φαντάζεστε πώς ένιωθα όταν είχαμε να οργανώσουμε τις βαφτίσεις των παιδιών μας.

Οργασμός ιδεών!
 Ήθελα να κάνω τα πάντα. Δεν μπορούσα βέβαια και δεν ήταν μόνο το οικονομικό. Όταν δουλεύεις, τρέχεις ταυτόχρονα τα παιδιά και το σπίτι, δεν είναι εύκολα τα πράγματα. 

Μετά από τρεις βαπτίσεις λοιπόν και ειδικά την τελευταία, που αποφασίσαμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας( είχαμε μπουφέ αλμυρών και γλυκών στο προαύλιο της εκκλησίας), θα προσπαθήσω να καταγράψω τα σημαντικότερα κατ'εμέ βήματα μιας σωστής οργάνωσης.

Η άνοιξη είναι προ των πυλών και το καλοκαίρι δεν είναι πολύ μακριά, οπότε αν έχετε σκοπό να οργανώσετε την βάπτιση μόνοι σας, ακόμα και το κέρασμα, ρίξτε μια ματιά. 

Είναι πολύ εύκολο να ευχαριστήσετε τους καλεσμένους σας και να κάνετε κάτι παραπάνω από ένα γλυκό μετά το μυστήριο.

1. Βγάλτε στην άκρη από την αρχή το διαθέσιμο ποσό. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρετε από την αρχή πού βαδίζετε. Μην το αφήσετε στην τύχη, γιατί σίγουρα θα ξεφύγετε ή θα αφήσετε πίσω πράγματα που θα θέλατε πολύ να κάνετε.Μέσα σε αυτό το ποσό θα περιλαμβάνονται τα ρούχα όλης της οικογένειας, ο στολισμός, οι μπομπονιέρες, τα γλυκά, τα κεράσματα ή το τραπέζι που θα παραθέσετε μετά. Βάλτε στην άκρη λοιπόν 500, 1000, 2000, δεν ξέρω πόσα διαθέτει ο καθένας και βάλτε τα σε ένα φάκελο. 
2. Πού, πώς και πόσοι.Μετά τον ορισμό του διαθέσιμου ποσού, πρέπει να καταλήξετε στον αριθμό των καλεσμένων, το χώρο της βάπτισης και του κεράσματος, καθώς και στο τι τελικά θα κάνετε. Σημειώστε τους καλεσμένους ονομαστικά και αποφασίστε το "εύρος" της δεξίωσης. Σε αυτά θα στηριχτεί όλη η υπόλοιπη οργάνωση.
3. Το ίντερνετ θα είναι το δεύτερό σας χέρι. Οι μαμάδες λοιπόν με περιορισμένο χρόνο, θα κάνουν όλη τη δουλειά από το σπίτι. Ψάξτε αρχικά για ιδέες. Δείτε σάιτ με εταιρείες οργάνωσης βαπτίσεων, πάρτε ιδέες, δείτε φωτογραφίες. Διαβάστε φόρουμ μαμάδων και blogs γιατί θα σας εκπλήξει πόσα μπορείτε να δείτε από κει. Θα διαβάσετε και θα δείτε άλλες βαπτίσεις που οργανώθηκαν κατά μόνας και θα δείτε διάφορες απόψεις και γνώμες. Θα δείτε πού κάποιες απέτυχαν και τι άρεσε πολύ στους καλεσμένους. Λίγο θα "κλέψετε" ό,τι σας αρέσει.Σε όλη τη διάρκεια της έρευνάς σας θα έχετε δίπλα σας το μπλοκάκι, όπου θα σημειώνετε τι σας αρέσει και διευθύνσεις που θέλετε να επισκεφτείτε ξανά. Μην το παραλείψετε αυτό, γιατί η μνήμη σας θα σας προδώσει με όσα θα έχετε στο μυαλό.   Καταλήξτε στην μπομπονιέρα, την πρόσκληση και τον στολισμό και ξεκινήστε τις παραγγελίες σας από το ίντερνετ. Υπάρχουν άπειρα σάιτ που κάνουν πωλήσεις ειδών για βάπτιση, που θα τρελαθείτε να ψάχνετε. Συνέχεια θα σημειώνετε στο μπλοκάκι ιδέες, σάιτ και τιμές, γιατί τελικά στο μπλοκάκι σας στηρίζετε η επιτυχία.  Μην πέσετε όμως στην παγίδα του ίντερνετ. Οι επιλογές είναι άπειρες και κάποια στιγμή θα πελαγώσετε και θα χάσετε και χρόνο. Καταλήξτε σε θέματα και καταγράψτε τα για να προχωράτε. Μην επανέλθετε σε θέματα που έχουν κλείσει γιατί κάθε φορά κάτι άλλο θα σας αρέσει.
4. Αποφασίστε για το μενού. Θα κάνετε δεξίωση, μπουφέ γλυκών, μπουφέ γλυκών και αλμυρών, ή θα κεράσετε απλά ένα γλυκάκι; Αποφασίστε και αρχίστε να καταγράφετε στο μπλοκάκι σας το μενού σε μια νέα σελίδα. Κάντε μια λίστα με ιδέες, αλλά να είστε συγκεκριμένες. Βρείτε συνταγές και καταγράψτε τις και αυτές. Είναι σημαντικό να ξέρετε από την αρχή τι έχετε να φτιάξετε για να οργανωθείτε. Βρείτε βιβλία συνταγών και ανοίξτε βιβλία μαγειρικής. Σκεφτείτε τον τρόπο και τα μέσα που χρειάζεστε για να τα σερβίρετε και κάντε πάλι τις παραγγελίες σας από το ίντερνετ. Υπάρχουν φτηνές λύσεις για δίσκους σερβιρίσματος, πλαστικά σερβίτσια, ποτήρια, μπωλάκια για γλυκά βάφτισης, ακόμα και κούπες για καφέ. Όλα εξαρτώνται από το budget σας, το χρόνο που έχετε μπροστά σας και την βοήθεια που έχετε. Δηλαδή, είναι η μαμά ή η πεθερά κοντά για να βοηθήσουν; Έστω η αδελφή ή η κουμπάρα; Σε καμία περίπτωση μην το αναλάβετε μόνες σας, γιατί θα το μετανιώσετε. Επιπλέον, αν έχετε μεγάλη κατάψυξη ή καταψύκτη στο σπίτι ή εσείς ή κάποιος δικός σας, θα είναι καταλυτικής σημασίας, διότι δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα πράγματα φυλάγονται σε καταψύκτη. Με αυτό το τρόπο μπορείτε να φτιάξετε τα πάντα από νωρίς για να μην τρέχετε τελευταία στιγμή. Έχω φτιάξει περίπου ένα μήνα πριν τα κέικ, τα cupcakes, κορμούς, παντεσπάνια, μους φράουλας και σοκολάτας, μπισκότα και πολλά άλλα.
5. Μοιράστε τις δουλειές.Αν έχετε πολλά να κάνετε και λίγο πνίγεστε, μην πέσετε στην παγίδα να τα κάνετε όλα μόνες σας. Καθορίστε ποιος θα κάνει τι από την οικογένεια και δώστε ακριβείς οδηγίες. Εσείς θα είστε κάτι σαν διοργανωτής. Μόνο έτσι θα έχετε επιτυχία. Μην μπλεχτείτε με τα πάντα. Απλά οργανώστε τα και κάντε τους "βοηθούς" σας να καταλάβουν ακριβώς τι είναι αυτό που θέλετε. Μοιράστε τα υλικά στους αρμόδιους και πείτε πότε ακριβώς πρέπει να έχουν έτοιμο το κομμάτι τους. Γράψτε τις λεπτομέρειες σε χαρτί και δώστε τις, αν αυτό σας κάνει να αισθάνεστε πιο σίγουρες.
6. Ξεκινήστε τη δουλειά.Μην πείτε είναι νωρίς. Όταν βρίσκετε χρόνο κάντε κάτι και αφήστε το στην άκρη. Θα νιώθετε τόσο ωραία τις τελευταίες μέρες όταν όλα σχεδόν θα είναι έτοιμα.

Για το τέλος άφησα κάποιες ιδέες που μπορεί είτε λίγο να στοιχίζουν, είτε να θέλουν λίγο τρέξιμο παραπάνω, όμως αν μπορείτε να τις υλοποιήσετε θα το ευχαριστηθούν όλοι πολύ.

• Νοικιάστε μηχανή παγωτού ή πάρτε ένα ψυγείο με παγωτά(αν είναι βέβαια καλοκαίρι).
• Ωραία ιδέα είναι να έχετε μια μηχανή παρασκευής ποπ-κορν ή μαλλί της γριάς. 
• Επιστρατεύσετε το φίλο που παίζει κιθάρα να δώσει λίγη μελωδία στην βάπτιση ή κουβαλήστε από το σπίτι laptop και μεγάλα ηχεία για να κάνετε τη διαφορά. Εννοείτε ότι θα έχετε έτοιμο ένα playlist με επιλεγμένη μουσική.( η απαλή τζαζ είναι θαυμάσια επιλογή).
• Δανειστείτε για τη μέρα από το φίλο ψιλικατζή ή νοικιάστε από την κάβα της γειτονιάς ένα μεγάλο ψυγείο βιτρίνα. Μπορείτε εκεί να έχετε τα γλυκά αν είναι καλοκαίρι ή να το γεμίσετε αναψυκτικά και χυμούς.
• Μαζέψτε όλες τις καφετιέρες και κανάτες της οικογένειας ή αγοράστε τις κανάτες με βρυσούλα που θα βρείτε στο ίντερνετ και ετοιμάστε γαλλικό καφέ, σπιτικές λεμονάδες ή βυσσινάδες και οι καλεσμένοι σας θα είναι χαρούμενοι. Αν βρείτε και μια-δυο εσπρεσσιέρες ωραία θα ήταν.

Δείτε κάποιες φωτογραφίες από την τελευταία αυτοσχέδια βάπτιση μήπως μπορέσετε και δείτε κάτι που σας αρέσει.

Οι παιδικές μπομπονιέρες

Προσέξτε την αμυγδαλιά που φτιάξαμε από ποπ-κορν 

Τραπέζι ευχών.

Δυο είδη μαρτυρικών για επιλογή

Μαρτυρικά

Οι μπομπονιέρες. Σπιτικό λεμοντσέλο.

Μπουκαλάκια νερού σε κουβά με το όνομα της μικρής.

Στολίστε ότι μπορέσετε

Κουβάδες με γλυκά σαν λουλούδι

Τα πομ-πομ

Το ψυγείο παγωτών

Γενική άποψη του χώρου

1. 
   

   
   

   
   

Γιατί η ζωή του παιδιού μου να εξαρτάται από αριθμούς;

Αν έχετε παιδιά, ξέρετε πώς είναι να μένεις έγκυος για πρώτη φορά. Έχετε αισθανθεί βαθιά πώς είναι

να είσαι ευτυχισμένη κάθε λεπτό της μέρας και αυτό να ακτινοβολεί στο πρόσωπο, το σώμα και το μυαλό σας. Έχετε ζήσει, την παράλογη κατά τα άλλα, αίσθηση ότι είστε σπουδαίες, μοναδικές και οι μόνες που ζείτε αυτή την υπέρτατη ευτυχία.

Κάθε εγκυμοσύνη, αλλά η πρώτη ιδιαίτερα, σε κάνει να πετάς στα σύννεφα. Ειδικά αν περιμένεις αυτό το μωρό πολύ καιρό και ακόμα περισσότερο αν είχες μία ή περισσότερες αποτυχημένες εγκυμοσύνες. 

Κάπως έτσι ευτυχισμένη, πήγα πριν περίπου τέσσερα χρόνια να κάνω τη β επιπέδου, σε έναν κατά τα άλλα καταξιωμένο επιστήμονα. Ξέρετε, από αυτούς που είναι γνωστοί τοις πάσι, με τα χλιδάτα γραφεία, τα τηλέφωνα να χτυπούν συνέχεια και 4-5 "συμπάσχουσες" εγκυμονούσες να περιμένουν πριν από σένα(γιατί σπανίως σε τέτοιους χώρους τηρούνται τα ραντεβού). 

Δεν θυμάμαι πολλές από τις λεπτομέρειες της εξέτασης, μόνο το γιατρό που θεωρούσε πως ήταν καλή ιδέα να μιλάει στο κινητό το στο μεγαλύτερο διάστημα του υπερήχου και να λύνει δικά του προσωπικά ζητήματα. Επίσης θυμάμαι, που σχεδόν υποβασταζόμενη από τον άντρα μου σύρθηκα μέχρι το αμάξι και τον ρωτούσα συνέχεια σαν να μην ήμουν εγώ εκεί" Τι μας είπε τώρα αυτός;"

Ξέρετε τι μας είπε; Ότι το μωρό από την εξέταση έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες για σύνδρομο Down και ότι είναι επιτακτική ανάγκη να κάνουμε αμνιοπαρακέντηση. Αυτά όλα μας τα είπε στο όρθιο, σκληρά και ξάστερα. Δεν μπήκε στον κόπο να μας βάλει στο γραφείο και να μας μιλήσει προσωπικά. Εκεί μπροστά στην γραμματέα του, έλεγε να πάρουμε αμέσως τη γυναικολόγο μας τηλέφωνο για να την ενημερώσει προσωπικά. Εκεί ανάμεσα σε άλλες εγκύους, τηλέφωνα και προμηθευτές, μου κάρφωνε μαχαίρια στην καρδιά.
Μιλούσε σάμπως και το θέμα μας ήταν οι εκπτώσεις που τελειώνουν και εγώ εκεί να ακούω, αλλά να μην ακούω τίποτα.
Δεν το ζούσα αυτό. Και τι είναι αυτά τα νούμερα που μου κοπανούσε συνέχεια; Κάτι για την ηλικία μου και κάτι ποσοστά και κάτι τρελές μετρήσεις. Άσε τα ευρήματα της εξέτασης. Όλο κάτι υπερηχητικά κομβία στην καρδιά του μωρού(ή κάπως έτσι), κάτι με τα νεφρά του και δεν ξέρω και εγώ τι άλλες επιστημονικές βλακείες.
Είχα πειστεί ότι τα πράγματα ήταν πολύ χάλια και τα βλέμματα των υπολοίπων που άκουγαν σε live μετάδοση το προσωπικό μας δράμα, μαρτυρούσαν το ίδιο.

Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν όταν ο άντρας μου, πιο συγκρατημένος και συγκροτημένος από μένα, απήντησε ότι δεν ενδιαφερόμαστε ούτε για παρακέντηση αλλά ούτε για "περαιτέρω" διαδικασίες. Ξέρετε τι έκανε; Έφυγε και μας άφησε εκεί γεμάτους ερωτηματικά και απορίες. Εκεί μπροστά στη γραμματέα να τακτοποιούμε το λογαριασμό.
Και αφού του σκάσαμε το διακοσάευρω, φύγαμε.

Καταλαβαίνετε ότι η υπόλοιπη εγκυμοσύνη μου, αν και με διαβεβαίωναν άλλοι γιατροί που ακολούθησαν για την υγεία του μωρού μου, ήτανε βασανιστική και λίγο στενάχωρη. Σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό μου, οι οποίες σκέψεις με ακολούθησαν μέχρι και την ώρα του τοκετού. Αφού θυμάμαι πως όταν βγήκε το μωρό ρώτησα αμέσως το γιατρό αν είναι καλά. Δόξα τω Θεό πήγαν όλα καλά.

Τώρα τέσσερα χρόνια μετά, έγκυος πια στο τέταρτο παιδί, πέρασε η σκέψη από το μυαλό μου να μην κάνω την αυχενική διαφάνεια και να αρκεστώ στις μετρήσεις του δικού μου γιατρού. Ο γυναικολόγος μου δε, όταν το άκουσε, με κοίταξε εμβρόντητος και έσπευσε κατευθείαν να μου παρουσιάσει τα επιχειρήματά του. Όταν δε τον ρώτησα, όντως είπε ότι και αυτός μπορεί να μετρήσει, αλλά όχι με επαρκή ακρίβεια.
Και άρχισε μετά να μου αραδιάζει πάλι κάτι νούμερα. Κάτι ποσοστά, κάτι αριθμούς, κάτι πάλι για την ηλικία μου και τον βαθμό επικινδυνότητας που ανεβαίνει. Έβγαλε μετά από το συρτάρι την κάρτα του ειδικού γυναικολόγου στον οποίο με παρέπεμπε. Με διαβεβαίωσε ότι είναι ο μόνος με μηχανήματα που βρίσκει το 95% των καρδιοπαθειών του μωρού, που, που....

Μετά περάσαμε στα επίμαχα θέματα. Γιατί έπρεπε να με προειδοποιήσει οπωσδήποτε πως "χτύπα ξύλο, κάτι να έχει το μωρό, πρέπει να το ξέρουμε από τώρα, γιατί μετά θα τρέχεις και δεν θα προλαβαίνεις".
 Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το τι εννοούσε και πού κατεύθυνε τη συζήτηση και τα επιχειρήματά του γιατί με ενοχλεί και μόνο που το σκέφτομαι. Να ξέρετε βέβαια και εσείς, γιατί ο ηλίθιος έπρεπε να μου το πει, ότι πολλοί είναι οι γονείς που αποφασίζουν να φέρουν στον κόσμο "τέτοια" παιδιά, αλλά οι γονείς κάποια στιγμή θα φύγουν από τη ζωή και "τι θα γίνουν τα παιδιά αυτά μετά;"

Άλλαξα γιατρό και ναι, για ακόμα μια φορά έπεσα στο τρυπάκι των αριθμών και έκανα την αυχενική διαφάνεια. Απλά αναρωτιέμαι γιατί όλος αυτός ο τρόμος;
 Γιατί ρε άνθρωπε τρομοκρατείς και προδιαθέτεις έτσι μια γυναίκα που ζει το θαύμα;
Βέβαια εμείς φταίμε.
Που έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη στο Θεό και που νομίζουμε ότι μπορούμε εμείς να αλλάξουμε το όποιο σχέδιό Του. Που νομίζουν μερικοί γιατροί ότι είναι οι κατάλληλοι να αποφασίσουν για τη ζωή ή όχι κάποιου ανθρώπου, που ακόμα δεν είδε το φως της μέρας. Που εντέλει στηρίζουν τις αποφάσεις τους σε νούμερα και ποσοστά και κυρίως σε μηχανήματα.
Γιατί θαύματα δεν συμβαίνουν;
 Στην τελική αν μου ορίσει ο Θεός ένα τέτοιο σταυρό, ποιος είμαι εγώ για να τον απαρνηθώ;
Γιατί πρέπει η ζωή του παιδιού μου να εξαρτάται από αριθμούς;

Ψυχές αγάπης.

Είναι κάποιες ψυχές σ'αυτό τον κόσμο που είναι ξεχωριστές.

 Δουλεμένες και φτιαγμένες μόνο από
αγάπη. Είναι αληθινές ψυχές. Αυθεντικές ακτίνες φωτός.

Όσοι είναι τυχεροί και είναι κάπου εκεί γύρω, παίρνουν λίγο από το φως και την αλήθεια τους. Γιατί αυτές οι ψυχές έχουν πάντα φως να δώσουν, δεν τους τελειώνει ποτέ.

Είναι άνθρωποι που δεν ξυπνάνε στραβά και δεν είναι ποτέ κατσούφηδες ή κουρασμένοι. Είναι χαρούμενοι, ευχάριστοι και δοτικοί μέχρι εκεί που δεν πάει. Δίνουν στους γύρω τους αγάπη ακούραστα, είτε με τις πράξεις, είτε με τα λόγια τους.
Δίνουν συνέχεια, κι αυτό, αντί να τους κουράζει, τους κάνει ακόμα πιο φωτεινούς.
Άνθρωποι χαμογελαστοί, ευγνώμονες για όσα τους χάρισε ο Θεός, καλά ή άσχημα.

Είναι η ηλικιωμένη γειτόνισσα που κάθε πρωί σου λέει " Καλημέρα ψυχή μου. Να έχει ο Θεός καλά τα παιδιά σου". Και στο λέει κάθε πρωί, δεν βαριέται, όταν εσύ σχεδόν ενοχλείσαι.
Είναι η γνωστή που θα σε πάρει τηλέφωνο να δει πώς είσαι στα άσχημα, όταν η αδελφή σου μάλλον ξεχάστηκε.
Είναι η φιλενάδα που θα έρθει να σου φέρει φαγητό για τα παιδιά, γιατί ξέρει ότι σήμερα σου έτυχαν διάφορα και τρέχεις από το πρωί.
Είναι η μακρινή ξαδέλφη που σε έχει στην προσευχή της και η θεία από το χωριό που έχεις να δεις χρόνια, αλλά όταν βρεθείτε σε πνίγει από αγάπη.
Είναι ο άγνωστος παππούς στο δρόμο που δίνει από μια καραμέλα στα παιδιά και παλεύει με το μπαστούνι να σταθεί στα πόδια του.

Αυτοί οι άνθρωποι που σας λέω δεν είναι δήθεν. Δεν είναι λίγο έτσι και λίγο αλλιώς. Είναι αυτοί που είναι. Αυτό που βλέπεις στα μάτια και στο χαμόγελό τους. Κοντινοί ή μακρινοί, ξέρουν να σε στηρίξουν πάντα με το λόγο τους και να σου δώσουν την ελπίδα που σου λείπει.

Δεν είναι τυχαία εκεί κοντά σου. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω, αλλά όλοι μας, αν ψάξουμε λίγο γύρω μας, θα βρούμε τέτοιους ανθρώπους. Το έχει φτιάξει έτσι ο Θεός, ώστε αυτοί οι λίγοι ξεχωριστοί να βρίσκονται όπου τους έχουν ανάγκη.

Αυτό που μένει είναι να ανοίξουμε τα μάτια και να τους δούμε. Πρώτα να τους δούμε και μετά να τους μοιάσουμε λίγο.

Εσύ πόσο τριάντα είσαι;

Σκεφτείτε μια παρέα τριαντάρηδων να κάθεται
 και να απολαμβάνει το καφέ της.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε, εκτός βέβαια αν ανήκετε στην εν λόγω κατηγορία, το εύρος των θεμάτων συζήτησης!

Ο ένας θα παραπονιέται που ακόμα είναι άνεργος και ότι τελικά τα φοιτητικά χρόνια, που έχουν παρέλθει, ήταν τα καλύτερα της ζωής του. Ένας άλλος, που αντιπροσωπεύει μεγάλη μερίδα φαντάζομαι, θα  μιλάει με τη μαμά του στο τηλέφωνο, για το τι φαγητό θα του ετοιμάσει μέχρι να γυρίσει στο σπίτι(γιατί ακόμα μένει με τους γονείς του). Ένα ζευγάρι, προσφάτως αρραβωνιασμένο, θα μιλάει για το πότε υπολογίζουν να γίνει ο γάμος και  οι περισσότεροι από την παρέα θα κανονίζουν για το πού θα βγουν το Σάββατο.

Εννοείται ότι θα μιλήσουν και λίγο για ποδόσφαιρο(αυτό το θέμα πάντα παίζει), και το γυναικείο φύλο όλο και κάτι θα σχολιάσει από τα χρώματα της σεζόν, την αποτρίχωση ή κάτι σχετικό. Πέραν πάσης αμφιβολίας θα θυμηθούν τα μαθητικά τους χρόνια και θα γελάσουν με  την καρδιά τους με όλες τις προπολεμικές ιστορίες. Κάπου ανάμεσα στις συζητήσεις θα μιλήσουν σίγουρα για το φίλο τους που έφυγε στο εξωτερικό για δουλειά και καλά έκανε γιατί "τι να κάνει να μείνει εδώ;"
Σας είπα πως οπωσδήποτε θα κανονίσουν για ποτάκι το Σάββατο και θα σχολιάσουν το τι παίχτηκε το προηγούμενο Σάββατο στο μπαράκι που μαζεύτηκε πάλι η παλιοπαρέα;

Κάπου εκεί στη γωνία, λίγο αμίλητος και λίγο σκεπτικός, θα είναι ο κολλητός που παντρεύτηκε και έχει ήδη παιδί. Αυτός ο ένας ή και δύο στην παρέα, είναι λίγο έξω από τα πράγματα και μάλλον θα μιλάνε μεταξύ τους για το ποιο σουπερμάρκετ έχει προσφορά στα pampers. Ενώ κατάφεραν να ξεφύγουν από τα "οικογενειακά βάρη" και να βγουν επιτέλους για ένα καφέ, δεν μπορούν να παρακολουθήσουν επακριβώς τη συζήτηση.
 Όχι, αυτοί οι δύο δεν ξέρουν ποια είναι η Αλεξάνδρα που παίχτηκε κάτι το Σάββατο και όχι δεν θα βγουν μαζί τους την Πέμπτη για φαγητό και το Σάββατο για σινεμά και ποτό.
Δεν γίνεται πώς να το κάνουμε;

Μάλλον αυτοί οι λίγοι είναι περισσότερο τριαντάρηδες από τους άλλους. Άγνωστοι μεταξύ γνωστών να προσπαθούν να κάνουν update τα δεδομένα της παρέας και να ανακαλύπτουν ότι ο δικός τους σκληρός δίσκος είναι γεμάτος πια με φωτογραφίες των παιδιών και όχι με ταινίες και ηλεκτρονικά παιχνίδια. Αυτοί, κατά τις 1 που οι άλλοι πάνε για καφέ, είναι ακόμα στη δουλειά και κατά τις 10 το βράδυ που βγαίνουν οι "νέοι" για ποτό,  αυτοί μισοκοιμούνται στον καναπέ. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Ότι αυτή η ώρα του καναπέ, που έχουν πια κοιμηθεί τα παιδιά, είναι η καλύτερη της μέρας.

Λίγο αλλού και λίγο εκτός ένιωσα και εγώ πρόσφατα σε ανάλογη συνάντηση παιδικών φίλων. Ένιωσα μεγάλη ανάμεσα σε συνομήλικους. Σαν να είχα ζήσει μια ζωή περισσότερη από αυτούς και αυτοί να είχαν κολλήσει στα φοιτητικά μας αστεία. Τι έγινε ρε παιδιά; Γιατί ξαφνικά εγώ έχω να πω περισσότερα με τους γονείς σας, παρά με εσάς;

Γιατί κοιτάω συνέχεια το ρολόι ανήσυχη που πρέπει σιγά σιγά να φύγω, ενώ εσείς κάνετε σχέδια για after; Δεν είναι περίεργο που ενώ σε ρωτάνε για τα παιδιά σου, είσαι σίγουρη σχεδόν ότι η απάντησή σου τους προκαλεί μάλλον βαρεμάρα;

Ακούς κάποια φίλη να σου περιγράφει τη μέρα της και λίγο τρελαίνεσαι όταν σκεφτείς τι έχεις κάνει εσύ από το πρωί. Δεν νιώθεις στεναχώρια, μην νομίζεις. Ούτε ζηλεύεις στο ελάχιστο. Μπορεί και να σκέφτεσαι το πότε να φύγεις, γιατί σου έλειψαν τα παιδιά και ότι αυτή η συνάντηση γίνεται όλο και πιο ανούσια.

Μου αρέσει σαν ιδέα λίγο να βγαίνουμε με τους φίλους μας και να αλλάζουμε παραστάσεις. Τι να κάνουμε όμως; Τα τρανταχτά γέλια και τα ανούσια αστεία, μαζί με τα σοκαριστικά σχόλια και τα σεξιστικά υπονοούμενα, έχουν παρέλθει οριστικά για μένα και με κάνουν να πλήττω. Δεν φταίω εγώ γι' αυτό, αλλά οι διαφορετικές ζωές μας. Είμαστε αλλού πώς θα γίνει;

Σας αγαπάω και πάντα θα μου λείπουν οι συναντήσεις για καφέ. Όταν αποκτήσετε και εσείς παιδιά και μπείτε στο club των παντρεμένων, τότε θα με νιώσετε καλύτερα. Θα επαναπροσδιοριστεί η σχέση μας και θα πάει ένα βήμα παραπέρα. Τώρα είμαστε κάπου στο ενδιάμεσο, που κάποιοι τριαντάρισαν για τα καλά, κάποιοι λιγότερο και κάποιοι καθόλου.

Εσύ πόσο τριάντα είσαι;



 

Καλά Χριστούγεννα!

Έξω έχει μια όμορφη καταχνιά που μοιάζει να σιγοτραγουδά τα κάλαντα. Όλα ήσυχα και σχεδόν ασάλευτα μοιάζουν να περιμένουν την αυγή. Ακόμα και η φύση περιμένει να γιορτάσει το Χριστό και να δει το θαύμα που πρόκειται να συμβεί σε λίγο. Στο σπίτι τα παιδιά ήδη κοιμούνται και τα ρούχα τους περιμένουν και αυτά στην καρέκλα, το θαυμαστό πρωινό. Οι γειτονιές με το άρωμα κανέλας και πορτοκαλιού που ξεπηδάει από τα στενά,γαλήνιες με μόνη ζωντανή εικόνα τα λαμπάκια από τα μπαλκόνια, είναι και αυτές σε αναμονή της μεγάλης μέρας.
Όλοι και όλα περιμένουν το Χριστό. Περιμένουν την αγάπη να περάσει από τις γειτονιές, να μπει στα σπίτια και μετά στις καρδιές μας. Περιμένουμε να ζήσουμε την αγκαλιά, τα φιλιά,το δόσιμο. Περιμένουμε να ανοίξουμε τα σπίτια μας, να γελάσουμε και να νιώσουμε για λίγο το μαζί.
Τι μεγάλη μέρα αλήθεια είναι αυτή που ξημερώνει; Μας αλλάζει αυτή η μέρα και μας κάνει καλύτερους. Πολύ καλύτερους.
Απλά αναρωτιέμαι γιατί να μην γιορτάζουμε το Χριστό κάθε μέρα στην καρδιά μας. Γιατί να μην μοιραζόμαστε,να μην ανοιγόμαστε, να μην χαμογελάμε κάθε μέρα; Ο Χριστός και η αγάπη είναι εδώ κάθε φορά και κάθε μέρα. Το ίδιο και τα παιδιά, οι φίλοι μας και όλοι όσοι αγαπάμε. Ο φτωχός πεινάει και άλλες μέρες και οι παππούδες μας ζουν τη μοναξιά τους κάθε λεπτό της μέρας.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Ας δώσουμε αγάπη για να γιορτάσουμε το Χριστό μας.

Μικρές δόσεις αλήθειας!

Η εικόνα είναι σίγουρα γνωστή.
Μια γυναίκα ρακένδυτη και ταλαιπωρημένη, έχοντας στην αγκαλιά
της ένα μωρό, να κάθεται και να ζητιανεύει. Είναι η γυναίκα των σουπερμάρκετ, της εκκλησίας, του σταθμού, του εμπορικού.

Μια τέτοια γυναίκα συνάντησε ο γιος μου. Και κοντοστάθηκε να τη χαζέψει. Απόρησε αμέσως και ρώτησε τι είναι αυτή η κυρία και γιατί ζητάει από εμάς να της πάρουμε κάτι για να φάει το παιδί της.
Απόρησα και εγώ και κοντοστάθηκα λίγο να σκεφτώ αυτή τη σπουδαία στιγμή για το παιδί μου. Κάτι που μοιάζει σε μένα καθημερινό και ασήμαντο, σημάδεψε τη μέρα του παιδιού μου. Δεν ξέρω, ίσως και τη ζωή του.

Αναρωτήθηκε γιατί η κυρία δεν φοράει παπούτσια και γιατί κάθεται στο πάτωμα. Ρώτησε πού είναι το σπίτι τους και γιατί δεν είναι εδώ ο μπαμπάς να τους προσέχει.
Απλές ερωτήσεις. Δύσκολες απαντήσεις.

 Ένα παιδί που αυτές τις μέρες ζει τον παροξυσμό των ονειρεμένων του Χριστουγέννων. Ένα παιδί που περιμένει πώς και πώς τον Άγιο Βασίλη. Ένα παιδί που διαλέγει παιχνίδια, τα οποία θα παίξει το πολύ μια μέρα και μετά θα βρεθούν σκορπισμένα και πιθανώς σπασμένα στο δωμάτιό του, χάζευε απροκάλυπτα μια κυρία, που εμείς οι μεγάλοι προσπερνάμε αδιάφορα, και ήθελε απεγνωσμένα απαντήσεις.
 Τι ευθύνη τεράστια αλήθεια; Τι λες σε αυτό το παιδί που όταν βλέπει στο dvd player ένα παιδικό με τον γνωστό λύκο, κλείνει γρήγορα την οθόνη για να μην προλάβει ο κακός να φάει τα κατσικάκια;
Τον αφήνεις να ζήσει την ευτυχία και την εύκολη χαλαρότητα της παιδικής γιορτούλας και του ποιήματος που θα πει ή του το χαλάς με μια μικρή δόση πραγματικότητας; Εξακολουθείτε να κάνετε σχέδια για τις γιορτές που δεν θα έχει σχολείο ή λίγο τον βάζεις να προβληματιστεί και να δει τη σκληρότητα των πραγμάτων;

Εμείς πήραμε και ψωμί εκείνη τη μέρα και γάλα και δυο τρία πράγματα που θεωρήσαμε αναγκαία και τα δώσαμε στη κυρία που καθόταν στο πάτωμα. Η αλήθεια μας είναι πως το κάναμε μόνο για το παιδί. Όχι το παιδί της κυρίας, το δικό μας παιδί. Για να μάθει να νοιάζεται πιο πολύ. Να συμπονεί και να βοηθάει άλλους συχνότερα και με μεγαλύτερη ευκολία από εμάς. Να μην έχει ερωτήσεις και απορίες του στυλ "Αυτή γιατί δεν πάει να δουλέψει;" Απλά να βοηθάει, όσο και όποτε μπορεί.
Θέλω το παιδί μου να νοιάζεται και να γυρνάει το βλέμμα κάθε φορά και να πονάει τον άλλο. Αν δεν έχει να δώσει σαν ενήλικας πια, ας μη δώσει. Αλλά ας γυρίσει το βλέμμα. Ας πονέσει λίγο το διπλανό του.
Ας τους δώσουμε λίγες πινελιές αλήθειας αυτά τα Χριστούγεννα και τα παιδιά θα μας εκπλήξουν.
Θα νιώσουν και θα προσπαθήσουν πολύ περισσότερο από εμάς. Ίσως θελήσουν να πάρουν κάτι και σε εκείνο το μικρό κοριτσάκι που ήταν στην αγκαλιά της μαμάς του στο πάτωμα. Ίσως γίνουν σημαντικοί και καλύτεροι από εμάς. Ίσως μάθουν ότι αυτοί που είναι στους δρόμους, είναι ίσοι με μας και απλά έχουν ανάγκη.
 Ίσως μάθουν να γυρνάνε κάθε φορά το βλέμμα.


Φωτό http://www.henrymakow.com