Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013

Μαμά, πότε θα 'ρθει;

Στολίσαμε αυτό το σαββατοκύριακο!
 Τρεις φορές. Μια πρώτη "κανονική" και μετά συνεχίσαμε με μια δεύτερη και μια τρίτη γιατί χρειάστηκε να σηκώσουμε το δέντρο μια φορά που το έριξαν τα παιδιά κάτω και να μαζέψουμε τις μπάλες από το σαλόνι, προσπαθώντας να πείσουμε το μικρό μας γιο ότι δεν είναι μπάλες για παιχνίδι.
Περιττό να πω πως, κάτι στολίδια σοκολατένια που θεώρησα όμορφη ιδέα φέτος, δεν υπάρχουν πια γιατί τα έχουν ήδη φάει. Λίγα έφαγαν τα παιδιά και λίγα ο καναπές.

Ήταν πολύ όμορφα και οικογενειακά, όπως συμβαίνει μάλλον με τις περισσότερες οικογένειες, αλλά η καταστροφή δεν μας έλειπε. Εμείς οι μαμάδες, λίγο πιο ρομαντικές και ονειροπόλες από τους υπόλοιπους, φανταζόμαστε τη σκηνή πολύ καλύτερη από ότι πραγματικά είναι. Δεν θέλω να σας το χαλάσω, αλλά εγώ φέτος κατάλαβα πως, όσο τα μωρά είναι μικρά, εμείς οι μεγάλοι μάλλον χαιρόμαστε περισσότερο και τα παιδιά χαίρονται με τον γενικότερο χαμό που επικρατεί στο σπίτι κατά τη διάρκεια του στολισμού.

Από τη στιγμή που ανάψαμε τα λαμπάκια στο δέντρο και στη βεράντα, τα δικά μας παιδιά περιμένουν τον Άγιο Βασίλη. Με ρώτησαν τόσες πολλές φορές για το αν έχει φτάσει και αν έχει ακόμη πολύ δρόμο. Κάποια στιγμή ο μεγάλος μου γιος βγήκε έξω και έψαχνε μήπως τον δει. Δεν μπορούσε να ησυχάσει, πόσο μάλλον να κοιμηθεί το βράδυ. ''Μαμά ήρθε ή ακόμα;"
Η αγωνία ήτανε πολύ μεγάλη, τόση που κάποια στιγμή σκέφτηκε ότι δεν έχουμε τζάκι και άρα ούτε καμινάδα. Καταλαβαίνετε τι τρόμο βίωσε το παιδί μέχρι να μάθει από τον πατέρα του ότι σε εμάς θα μπει από την πόρτα. Και ο Ρούντολφ; Πού θα περιμένει ο Ρούντολφ; Έξω στην αυλή θα περιμένει και να του πάμε λίγο νερό γιατί θα είναι πολύ κουρασμένος.
Έχει γίνει το αστείο μας δυο μέρες τώρα και όπως το βλέπω θα γελάμε με αυτό το   " Μαμά πότε θα έρθει" μέχρι να έρθει εντέλει και να ησυχάσουμε.




Φτιάξαμε και το χριστουγεννιάτικό μας σπιτάκι από μπισκότα. Είναι κάτι που τους χαροποιεί και το χαίρονται αφάνταστα. Φέτος ήταν η δεύτερη μας χρόνια στη χριστουγεννιάτικη αρχιτεκτονική και λέω μάλλον να το καθιερώσουμε. Αν βρείτε χρόνο προσπαθήστε το και θα το ευχαριστηθείτε όλοι και ειδικά τα παιδιά. Είναι και μια υπέροχη ιδέα για δωράκι, φέτος που, τα άλλου τύπου δώρα θα περιοριστούν κατά πολύ.
 

 

Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2013

Εσύ είσαι το λιμάνι τους;

Διάβασα κάπου πριν χρόνια σε μια επιγραφή "Μακάριο το σπίτι που η μάνα ξέρει την αποστολή της

και αγωνίζεται να την πραγματοποιήσει".

 Μου έκανε τότε εντύπωση και κατά διαστήματα το φέρνω στο μυαλό μου.
Βασανίζομαι, αλήθεια, και αναρωτιέμαι αν αγωνίζομαι μόνο στην κατεύθυνση της δικής μου αποστολής ή παρεκκλίνω διακριτικά στο όνομα της γυναικείας μου υπόστασης. Καθημερινά ο ρόλος της μαμάς έρχεται σε σύγκρουση με το ρόλο της γυναίκας και θέλει μάλλον μαεστρία να παντρέψεις τα δύο.
Όλο κάτι σου ξεφεύγει και όλο αναρωτιέσαι, όλο βασανίζεσαι αν κάτι κάνεις λάθος και ίσως έπρεπε να προσπαθείς λίγο περισσότερο.

Τα βράδια που κουρασμένη δεν αντέχεις να διαβάσεις άλλο ένα παραμύθι και προτιμάς να κάνεις ένα μπάνιο σαν άνθρωπος, σε βασανίζει η επιλογή σου αρκετή ώρα μετά. Όταν μερικές φορές φωνάζουν "έλα μαμά να παίξουμε" και η απάντησή σου περιλαμβάνει λέξεις που έχουν να κάνουν με ρούχα, πλυντήριο και φαγητό.

Τι πρέπει να κάνεις αλήθεια; Διλήμματα, συνέχεια διλήμματα και ενοχές.
Όταν υποσχέθηκες να βγείτε μια βόλτα, αλλά εντωμεταξύ κάτι προέκυψε ή απλά βαρέθηκες. Πόσο κοντά στην αποστολή σου είσαι όταν γυρνάς στο σπίτι από τη δουλειά αργά το απόγευμα και τα παιδιά σου έχουν ήδη φάει και διαβάσει; Δεν έχεις το ίδιο δίλημμα κάθε Σάββατο πρωί αν θα βγείτε στη παιδική χαρά ή αν θα κάτσεις να τελειώσεις με τα πλυντήρια και το σιδέρωμα;

Ποιος θα τα κάνει και αυτά θα μου πεις. Δεν ξέρω, απαντήσεις δεν έχω. Μόνο διλήμματα και ερωτηματικά. Στο μυαλό μου μόνο ερωτηματικά.
Τι τα θέλω τα μαθήματα φωτογραφίας, το πιλάτες ή το αερόμπικ; Άραγε είναι σημαντικότερο το δικό μου καινούριο ζευγάρι μπότες,από ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια για το μωρό; Να βγω για ένα καφέ και να το αφήσω στη γιαγιά; Να τους βάλουμε λίγο παιδικό να δουν να ησυχάσει λίγο το κεφάλι μας; Να τα πάμε μαζί στο διήμερο που κανονίσαμε ή να φύγουμε μόνοι για να ξεσκάσουμε λίγο;
Από τι να ξεσκάσουμε,από τα παιδιά μας;

Τα λεφτά της αισθητικού κάθε μήνα, μήπως να τα κρατήσω καλύτερα για κάτι άλλο; Τι τις ήθελα τις καινούριες κουρτίνες; Δεν έπρεπε να θυμώσω τόσο πολύ πριν. Μήπως είμαι υπερβολική;
Εντέλει, πόσο ενδιαφέρει τα παιδιά μου η κούρασή μου, το άγχος ή τα νεύρα μου;
Πώς θα γίνω το λιμάνι για τα παιδιά και τον άντρα μου;Λιμάνι καθημερινό, ακούραστο, γεμάτο αγάπη και υπομονή.

Καμιά φορά δεν αντέχουμε να φτιάξουμε ακόμα ένα παζλ ή να παίξουμε μονομαχία. Πόσο έντιμο είναι να λέμε "σε λίγο", ενώ ξέρουμε ότι μάλλον η απάντηση είναι "όχι σήμερα μωρό μου";
Πώς μπορούμε να βάλουμε στην άκρη όλα μας τα θέλω; Όλα ανεξαιρέτως. Και τις καριέρες και τα πανεπιστήμια και τα γυμναστήρια ή αν δεν τα βάλουμε στην άκρη να μην νιώθουμε ενοχές για αυτά;

Να τα βάλουμε στην άκρη όχι βασανιστικά και με το ζόρι, αλλά γιατί πραγματικά θέλουμε να είμαστε εκεί ολοκληρωτικά. Πού βρίσκεται ή χρυσή τομή και άραγε είναι δυνατή μια υγιής ισορροπία; Πώς και πού νιώθουμε πλήρεις και ήρεμες, γεμάτες χαρά; Την αποστολή μας την παλεύουμε καθόλου ή όπως έρθουν τα πράγματα;

Έχουμε πολύ σημαντικό έργο και εύχομαι πραγματικά για την καθεμιά μας να το καταλάβουμε όσο ακόμα προλαβαίνουμε, πριν ξυπνήσουμε μια μέρα και τα παιδιά μας είναι πια ενήλικες.
Πώς θα δοθούμε ολοκληρωτικά αφήνοντας το "εγώ" στο πλάι;
 Πώς θα γίνουμε το λιμάνι τους;
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω. Ακόμα το παλεύω...

Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

Κέικ ενός λεπτού!

Η λέξη που περιγράφει καλύτερα το πώς ένιωσα, όταν αρχικά αντίκρισα το εν λόγω κέικ και εντέλει

το δοκίμασα, είναι, νομίζω, η λέξη ενθουσιασμός. Όταν δε έμαθα ότι ψήνεται σε 1 λεπτό στο φούρνο μικροκυμάτων, τότε είναι που μου φαινόταν απίστευτο.

Σερβιρισμένο ατομικά σε κούπες του καφέ, ήταν τόσο αφράτο, ζουμερό και σοκολατένιο που έλιωνε στο στόμα σου.
 Δεν ήθελα να τελειώσει!
 Άσε που ο συνδυασμός του με τον απογευματινό καφέ ήταν ονειρεμένος.

Χτες επισκεφτήκαμε απροειδοποίητα την ξαδέλφη τη Βάσω που ζει με την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη. Καθημερινή απόγευμα, με παιδί που πάει στην Α' δημοτικού και μια μικρή που σε πουλάει και σ' αγοράζει, ανάμεσα σε διαδρομές για ζωγραφική και αγγλικά, είχε να φιλέψει και εμάς.
Μέσα στον πανικό των παιδιών που έτρεχαν παντού μέσα στο σπίτι, τα φιλιά και τις αγκαλιές για καλώς σας βρήκαμε, η Βάσω έμπειρη, υποψιασμένη και μάλλον παθούσα με ανάλογες επισκέψεις, έφτιαχνε θαύματα στο φούρνο μικροκυμάτων. Εννοείται ότι ζήτησα τη συνταγή.
Δοκιμάστε την και θα με θυμηθείτε. Αφήστε που τα παιδιά θα σας το ζητήσουν πάλι πολύ σύντομα.




 Κέικ ενός λεπτού.
Σε μια μεγάλη κούπα του καφέ βάζετε:

4 κοφτές κ.σ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

4 κοφτές κ.σ. ζάχαρη

2 κοφτές κ.σ. κακάο

1/2 κ.γ. (2 γρ) μπέικιν πάουντερ

1 αβγό

3 κ.σ. γάλα

3 κ.σ. βούτυρο (λιωμένο στα μικροκύματα)





Για το γλάσο 
 Σοκολάτα από περίπτερο

2 κ.σ. γάλα


ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βάζουμε όλα τα ξηρά υλικά στην κούπα και προσθέτουμε το αυγό και τα υγρά. Ανακατεύουμε με κουτάλι μέχρι να γίνει ένα αρκετά ρευστό μείγμα (λίγο πιο ρευστό από το μέλι δηλαδή). Χωρίζουμε το μείγμα σε 2 κούπες του καφέ, τις βάζουμε αντικριστά στις άκρες του δίσκου που γυρίζει στο φούρνο μικροκυμάτων και ψήνουμε για 1 λεπτό στα 800w. Θα πρέπει να βγει φουσκωμένο και ψημένο μεν, αλλά ακόμα ελαφρώς υγρό γύρω γύρω.
 
Και αν θέλουμε και γλάσο σοκολάτας βάζουμε σε μια κούπα του καφέ 50 γρ σοκολάτα (από το περίπτερο πχ ή σοκολατάκια) με 2 κουταλιές σούπας γάλα για 1 λεπτό στα 800w. Το απλώνουμε πάνω από τα κέικ και το σερβίρουμε όπως είναι στην κούπα.



Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013

Θηλασμός

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα της παγκόσμιας εβδομάδας μητρικού θηλασμού(1-7 Νοεμβρίου). Ειδική δεν είμαι και δεν θέλω να καθίσω να σας απαριθμήσω για ακόμη μια φορά, τα θετικά του θηλασμού για σας, για το παιδί σας, για το πορτοφόλι σας και για την κοινωνία ολόκληρη.  Είμαι σίγουρη ότι τα ξέρετε, τα έχετε διαβάσει, κάποιες τα έχετε ζήσει και κάποιες τα έχετε σνομπάρει.

Αυτό που θέλω λίγο να συζητήσουμε είναι αυτό που λένε και οι Άγγλοι φίλοι μας το
"know how". Θηλάζω ακόμη το τρίτο μας παιδί που είναι 8 μηνών και έχω θηλάσει και τα δύο προηγούμενα για περίπου 9 μήνες το καθένα. Σας είπα ειδική δεν είμαι. Αυτό που θέλω λίγο να καταγράψω είναι τους τρόπους που εγώ ανακάλυψα όλο αυτό το διάστημα, ώστε να θηλάζω τα παιδιά μου χωρίς να νιώθω φυλακισμένη, αποκομμένη από το κόσμο και άλλα τέτοια χαζά που ακούω κατά καιρούς.
  • Καταρχήν, ας θεωρήσουμε δεδομένο πως ΟΛΕΣ οι μανούλες του κόσμου, έχουν γάλα μετά τον τοκετό για να θηλάσουν τα παιδιά τους. Φτάνει πια μ' αυτό το "το γάλα μου δεν φτάνει και έδωσα συμπλήρωμα". Κάντο να φτάνει. Βάζε το μωρό στο στήθος όποτε κλαίει, ειδικά τις πρώτες μέρες, και θα δεις που και θα ηρεμήσει αρχικά, και το γάλα σου μέρα με τη μέρα θα αυξάνεται.
  • Πάρτο απόφαση πως, αν είναι το πρώτο σου μωρό ή η πρώτη φορά που προσπαθείς να θηλάσεις, θα δυσκολευτείς στην αρχή και ναι, το πιθανότερο είναι να τραυματιστούν λίγο οι θηλές σου και να πονάς κάθε φορά που το μωρό θα τρώει. Δεν πειράζει! Κάνε ένα κουράγιο μια-δυο βδομάδες και θα μπουν όλα στη σειρά. Σε λίγο καιρό όλα θα σου φαίνονται παιχνιδάκι και θα θηλάζεις σαν να ήξερες πάντα πώς.
  • Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα από τη ζωή σου και την καθημερινότητά σου. Μπορείς να βγεις για βόλτα ή για φαγητό ή για οτιδήποτε θες. Αν το μωρό σου πεινάσει απλά θα το ταΐσεις. Είσαι στο εμπορικό για ψώνια ή βγήκες για καφέ; Ρίξε μια πανούλα στον ώμο σου και τάισε το μωρό σου. Κανείς δεν θα σε πάρει χαμπάρι και δεν θα προκαλέσεις τα βλέμματα. Αλλά και να γυρίσει ο άξεστος κύριος να σε κοιτάξει, τι σε νοιάζει αλήθεια;
  • Μάθε τον πρώτο καιρό να κουβαλάς μαζί σου ένα δεύτερο μπλουζάκι. Μπορεί να το χρειαστείς κάποια στιγμή.
  • Γύρισες στη δουλειά και ο απογαλακτισμός σου φαίνεται η μόνη λύση; Γιατί; Υπάρχουν πια τα μέσα να συνεχίσεις να θηλάζεις για όσο θες, άσχετα αν γύρισες στη δουλειά . Μην φοβάσαι και κάντο για το παιδί σου. Θα κουραστείς λίγο είναι αλήθεια, αλλά αξίζει το κόπο και σίγουρα δεν θα το μετανιώσεις. Κάνε ένα μικρό προγραμματισμό και πάρε ένα μικρό ηλεκτρικό θήλαστρο. Μάζεψε λίγο γάλα και βάλτο στην κατάψυξη σε μπουκάλια. Θα σου γίνει συνήθεια από κάποια στιγμή και μετά.
  • Μάθε πώς γίνεται ο θηλασμός από την ξαπλωτή θέση μαμάς και μωρού. Με έχει σώσει άπειρες φορές. Τις μέρες που δεν αντέχεις άλλο ή νιώθεις εξαντλημένη και τις μέρες που το μωρό δεν ησυχάζει και δεν κοιμάται καθόλου, η θέση αυτή για θηλασμό θα είναι ανακούφιση. 
  • Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι να φεύγετε από το σπίτι και αν μην έχεις έγνοια για μπουκάλια, ζεστό νερό, θερμός, σκόνες και όλα τα συναφή; Είναι μεγάλο το όφελος και η αίσθηση ευελιξίας όταν έχεις μωρό είναι πολύ σημαντική.
  • Η υποστήριξη του περιβάλλοντός σας και ιδιαίτερα του συζύγου είναι αναγκαία. Απαγόρευσε από την αρχή τα σχόλια του τύπου "Σταματά πια με το θηλασμό έχεις χαλάσει όλα σου τα δόντια". "Αν συνεχίσεις κι άλλο θα πάθεις οστεοπόρωση". Λέτε ο Θεός να τα έχει φτιάξει έτσι;

Ακούστε κι αυτό. Το ξέρετε ότι ο θηλασμός δύναται να αυξήσει το δείκτη IQ του μωρού σας μέχρι και 7,5 μονάδες; 



Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

Για Θεό.

Σήμερα ας μιλήσουμε για Θεό.
Σήμερα, για μια μέρα, ας αφήσουμε στην άκρη τα παιχνίδια των μωρών, τις ατάκες τους και τους δέκα τρόπους για να αφιερώσουμε χρόνο στα παιδιά μας, και ας μιλήσουμε για Θεό.
 Άβολο ε;
Ναι και εμένα αυτή η κουβέντα με κάνει να νιώθω άβολα. 
Τον παρακαλάμε για τα παιδιά, τον άντρα, τη δουλειά μας, για ακόμα ένα μωρό που θέλουμε να μας στείλει, για τα λεφτά, που όπως φαίνεται δεν μας αρκούν, για την υγεία των γονιών μας, για τη γέννα να πάνε όλα καλά, για τις εξετάσεις των παιδιών μας, για τα πάντα, και επιμένουμε, περιέργως, να μη μιλάμε γι' Αυτόν. Σαν να είναι ένα θέμα ταμπού και η φίλη μας, μάλλον, προτιμάει να μας πει για το νέο χρώμα στα μαλλιά της.
Ας αφήσουμε στην άκρη, έτσι για αλλαγή, όλα τα "σημαντικά" για μια μέρα και ας μιλήσουμε για Θεό. Ας διαβάσουμε για Θεό, ας ακούσουμε ένα θείο λόγο, ας βάλουμε το πρωί να ακούσουμε λίγο το ραδιόφωνο της Εκκλησίας ή ας βάλουμε στο youtube έναν αγιορείτη γέροντα να μας αναπαύσει.
Ας μάθουμε στα παιδιά μας να ενώνουν τα χεράκια τους το βράδυ μπροστά στην Παναγία και να ευχαριστήσουν για όσα τους δίνονται. Ας τους διαβάσουμε βίους Αγίων και αντί να διαβάσουμε την κοκκινοσκουφίτσα για ακόμα μια φορά, ας ανοίξουμε την εικονογραφημένη Βίβλο.
Ας γίνουμε ουσιαστικοί, έτσι για αλλαγή.
Την Κυριακή ας μάθουμε να την αφιερώνουμε στον εκκλησιασμό των παιδιών μας και αν μας δίνεται η ευκαιρία, ας τα στείλουμε στο κατηχητικό. Θα πλημμυρίσει η καρδιά τους. Ξέρετε τι όμορφα χριστιανικά τραγούδια υπάρχουν; Έλεος πια μ' αυτά τα ''Ζουζούνια''!
Το μεσημέρι στο οικογενειακό τραπέζι, όσοι ακόμα τρώμε όλοι μαζί, ας πούμε μια μικρή προσευχούλα πριν το φαγητό. Ξέρετε πόσο ενώνει την οικογένεια κάτι τόσο απλό;
Ας αλλάξουμε συνήθειες και ας βάλουμε το Θεό στη μέρα μας μέσα και ειδικότερα στη μέρα των παιδιών μας. Όχι εθιμοτυπικά αλλά ουσιαστικά και καθημερινά.
Ψαχτείτε λίγο. Βρείτε παιδικά χριστιανικά βιβλία, παιδικά χριστιανικά τραγούδια, μάθετε προσευχούλες, μιλήστε για τη ζωή του Χριστού σαν παιδί, μιλήστε για θαύματα που έγιναν στις μέρες μας,για τον φύλακα άγγελό τους.
Ας Τον βάλουμε στη ζωή μας. Τι έχουμε να χάσουμε;
Χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια πολλή, αλλά τι έχουμε να φοβηθούμε; Οι μανούλες όλες, είμαστε φτιαγμένες για τα δύσκολα. Τουλάχιστο αυτός θα είναι ένας αγώνας για να μάθουν τα παιδιά μας να αγαπάνε πραγματικά, να συμπονούν, να συγχωρούν, να μοιράζονται, να είναι χαρούμενα και ευτυχισμένα με τα σημαντικά μόνο.
Καλή μας δύναμη!


Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013

Θα κοιμηθούμε καθόλου;


Το σκηνικό έχει κάπως έτσι.

Μια καημένη, αναμαλλιασμένη συνήθως, με μάτια πρησμένα, σηκώνεται για ακόμη μια φορά μέσα στη νύχτα, σέρνεται στους διαδρόμους του σπιτιού, σκοντάφτει σε κάτι παιχνίδια, πατάει για ακόμη μια φορά το αφημένο τουβλάκι και φτάνει στο δωμάτιο των παιδιών για να συμπαρασταθεί στο καμάρι της που ξύπνησε.

Η αιτία είναι ίδια ή και διαφορετική κάθε βράδυ, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πάλι δεν θα κοιμηθούμε.
 Ίσως έχει κολικούς,
 Ίσως πεινάει και θέλει γάλα, ίσως θέλει λίγο να θηλάσει, ίσως είδε ένα κακό όνειρο.
 Ίσως το μωρό βγάζει δόντια, ίσως διψάει, ίσως χρειάζεται να πάει στη τουαλέτα και δεν μπορεί να κατεβάσει την πυτζάμα του, ίσως είναι λίγο μπουκωμένο και δεν μπορεί να ανασάνει, ίσως έχει πυρετό, ίσως απλά ξύπνησε και ουρλιάζει και θέλει μόνο μια αγκαλιά.
Αν έχετε πάνω από ένα παιδί, είναι μαθηματικά σίγουρο, ότι κάτι από τα παραπάνω θα συμβαίνει τουλάχιστο σε ένα. Άσε που αν αποφασίσεις να αφήσεις λίγο το ένα να κλάψει, θα ξυπνήσουν και τα υπόλοιπα και θα κάνετε πρόβες για χορωδία βραδιάτικα.
Δεν θα κοιμηθείτε όπως και να έχει.

Το πρώτο μας παιδί δε, από το πρώτο βράδυ στο μαιευτήριο, έδειξε τα σημεία. Δεν κλείσαμε μάτι, ούτε εμείς, ούτε οι άλλες κυρίες από δίπλα. Στο σπίτι μετά, μια από τα ίδια. Όλη μέρα το μάτι γαρίδα. Καλά αυτό το παιδί δεν νυστάζει; Αγοράσαμε βιβλία για να ενημερωθούμε, διαβάσαμε και ψάξαμε στο ίντερνετ, ρωτήσαμε την παιδίατρο, βάλαμε μουσική με ήχους της θάλασσας και της φύσης. Όλα τα κάναμε και όλα φαίνονταν ανούσια. Αποτυγχάναμε κάθε βράδυ, ακούγοντας πάραυτα τους ήχους των πουλιών από το cd player.

Για να μην γίνομαι υπερβολική, υπάρχουν κάποια διαστήματα, ημερών, μην φανταστείτε, που κάτι πάει να γίνει και κοιμόμαστε όλο το βράδυ. Για λίγο όμως. Ποτέ δεν κρατάει πολύ.

Και οι συζητήσεις με τους συμπάσχοντες, άυπνους φίλους μας με παιδιά, συνεχίζονται. Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι που σε νιώθουν.  Οι απορίες και τα σχέδια δράσης όλο δίνουν και παίρνουν. Μήπως να μην τους κοιμίζουμε το μεσημέρι ή μήπως να τους δώσουμε την ελευθερία να κοιμούνται όποια ώρα θέλουν; Μήπως να του κόψω το γάλα το βράδυ ή μήπως να δίνω τσάι ή νερό;
Να κάνουμε πάλι ένα αγιασμό στο σπίτι μήπως το μωρό βλέπει όνειρα, μήπως κρυώνει, μήπως ζεσταίνεται, μήπως έχει πολύ υγρασία στο σπίτι;

Εκεί που πας να τρελαθείς, γιατί δεν βρίσκεις τι πάει τόσο λάθος και το δικό σου παιδί δεν κοιμάται, ξαφνικά κοιμάται όλο το βράδυ. Κοιμάσαι το πρώτο βράδυ και δεν το πιστεύεις, το δεύτερο βράδυ είσαι ευτυχής και μονολογείς πως το μωρό σου πάει μεγάλωσε και τώρα πια θα κοιμάστε. Πριν προλάβεις να χαρείς, πάλι τα ίδια.
Το πρωί, στην καλύτερη, σας βρίσκει όλους μαζί στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά. Άλλες θα σας βρει στον καναπέ, άλλες εσένα στο δωμάτιο των παιδιών και τον άντρα σου στο σαλόνι. Οι δυνατότητες των συνδυασμών είναι πολλές.

Μην ψάχνετε άλλο. Όπως λέει και ο άντρας μου, μην πολεμάτε τα δεδομένα. Απλά δεχτείτε το. Δεν υπάρχει ύπνος για σας.
Με το που τελειώσετε το μπάνιο σας, βάλετε τις πυτζάμες σας και πάτε να ξαπλώσετε, τότε είναι που θα ξυπνήσουν. Ή μόλις καταφέρετε να τους κοιμίσετε, μετά από κόπο και πολύ προσπάθεια, τότε είναι που θα κτυπήσει το τηλέφωνο.
Συνεχίστε να περπατάτε στις μύτες για να βγείτε από το δωμάτιό τους, αλλά πάλι θα πατήσετε το παιχνίδι που παίζει μουσική με το άγγιγμα και το παρκέ πάλι θα κάνει το γνωστό θόρυβο.

Νυστάζουμε πολύ αλλά δεν έχει σημασία.
Τα πρωινά, μετά τις πολύωρες βραδυνές μας βόλτες από δωμάτιο σε δωμάτιο, θα είναι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε τους λόγους που το μωρό μας πάλι δεν κοιμήθηκε και θα κλείνουμε τα μάτια κλεφτά, στον καναπέ, όποτε μας δίνεται η ευκαιρία.

Καλά ξενύχτια!

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013

Σχολεία χωρίς τοίχους.

Όντως υπάρχουν σχολεία χωρίς τοίχους.
 Κυριολεκτικά χωρίς τοίχους. Θα αναρωτηθείτε βέβαια, γιατί να μην έχουν τοίχους και όχι, δεν είναι γιατί δεν είχαν τους οικονομικούς πόρους για να τους χτίσουν.
 Αυτό το υπέροχο σχολείο βρίσκεται στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και ονομάζεται Vittra Telefonplan. Είναι ένα σχολείο του μέλλοντος, μόνο που υπάρχει και υπάρχουν τυχερά παιδιά που φοιτούν σε αυτό.


Το σχολείο βάζει πρώτα απ' όλα τον μαθητή και τις ανάγκες του. Χρησιμοποιώντας νέες εκπαιδευτικές μεθόδους, προάγει την αλληλεπίδραση των μαθητών και των εκπαιδευτικών σε σχέση με το όμορφο περιβάλλον. Είναι ένα σχολείο ανοικτό στις νέες τεχνολογίες, στη δημιουργική ενασχόληση, στη χρήση ομάδων εργασίας, στις νέες ιδέες και στην κατάρριψη των στερεότυπων μορφών εκπαίδευσης.

Ένα άλλο σχολείο, που πέτυχα στο ίντερνετ και πραγματικά με μάγεψε με την όμορφη αρχιτεκτονική του είναι το kiddy shonan C/X nursery school που βρίσκεται στην Ιαπωνία.

Πραγματικά βλέποντας αυτές τις εικόνες, λίγο ζηλεύω. Θα ήθελα τα παιδιά μου να είχαν παρόμοιες επιλογές εκπαίδευσης και εδώ στη χώρα μας. Επιλογές που όχι μόνο έχουν άριστα αποτελέσματα στην απόκτηση γνώσης, αλλά προετοιμάζουν πολίτες ενεργούς, με όρεξη και διάθεση. Έχοντας τέτοιες επιλογές, τα παιδιά δεν παίρνουν απλά μασημένη γνώση, αλλά δημιουργούν και αποκτούν πολύπλευρα ερεθίσματα από πολύ μικρή ηλικία.

 Και εκεί που πάω να απογοητευτώ με τη σύγκριση των πιο πάνω με τα ελληνικά σχολεία, πετυχαίνω το πιο κάτω βίντεο.


Το χαμόγελο το έσκασα μετά το βίντεο αυτό.
 Υπάρχουν και εδώ άνθρωποι με πάθος και όρεξη. Έχουμε τη μαγιά και ξεκινάμε και εμείς σιγά σιγά. Μακάρι όλοι οι δάσκαλοι, να είχαν το πάθος του.
 Όχι για μας, για τα παιδιά μας.