Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2014

Γιατί η ζωή του παιδιού μου να εξαρτάται από αριθμούς;

Αν έχετε παιδιά, ξέρετε πώς είναι να μένεις έγκυος για πρώτη φορά. Έχετε αισθανθεί βαθιά πώς είναι
να είσαι ευτυχισμένη κάθε λεπτό της μέρας και αυτό να ακτινοβολεί στο πρόσωπο, το σώμα και το μυαλό σας. Έχετε ζήσει, την παράλογη κατά τα άλλα, αίσθηση ότι είστε σπουδαίες, μοναδικές και οι μόνες που ζείτε αυτή την υπέρτατη ευτυχία.
Κάθε εγκυμοσύνη, αλλά η πρώτη ιδιαίτερα, σε κάνει να πετάς στα σύννεφα. Ειδικά αν περιμένεις αυτό το μωρό πολύ καιρό και ακόμα περισσότερο αν είχες μία ή περισσότερες αποτυχημένες εγκυμοσύνες. 

Κάπως έτσι ευτυχισμένη, πήγα πριν περίπου τέσσερα χρόνια να κάνω τη β επιπέδου, σε έναν κατά τα άλλα καταξιωμένο επιστήμονα. Ξέρετε, από αυτούς που είναι γνωστοί τοις πάσι, με τα χλιδάτα γραφεία, τα τηλέφωνα να χτυπούν συνέχεια και 4-5 "συμπάσχουσες" εγκυμονούσες να περιμένουν πριν από σένα(γιατί σπανίως σε τέτοιους χώρους τηρούνται τα ραντεβού). 
Δεν θυμάμαι πολλές από τις λεπτομέρειες της εξέτασης, μόνο το γιατρό που θεωρούσε πως ήταν καλή ιδέα να μιλάει στο κινητό το στο μεγαλύτερο διάστημα του υπερήχου και να λύνει δικά του προσωπικά ζητήματα. Επίσης θυμάμαι, που σχεδόν υποβασταζόμενη από τον άντρα μου σύρθηκα μέχρι το αμάξι και τον ρωτούσα συνέχεια σαν να μην ήμουν εγώ εκεί" Τι μας είπε τώρα αυτός;"

Ξέρετε τι μας είπε; Ότι το μωρό από την εξέταση έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες για σύνδρομο Down και ότι είναι επιτακτική ανάγκη να κάνουμε αμνιοπαρακέντηση. Αυτά όλα μας τα είπε στο όρθιο, σκληρά και ξάστερα. Δεν μπήκε στον κόπο να μας βάλει στο γραφείο και να μας μιλήσει προσωπικά. Εκεί μπροστά στην γραμματέα του, έλεγε να πάρουμε αμέσως τη γυναικολόγο μας τηλέφωνο για να την ενημερώσει προσωπικά. Εκεί ανάμεσα σε άλλες εγκύους, τηλέφωνα και προμηθευτές, μου κάρφωνε μαχαίρια στην καρδιά.
Μιλούσε σάμπως και το θέμα μας ήταν οι εκπτώσεις που τελειώνουν και εγώ εκεί να ακούω, αλλά να μην ακούω τίποτα.
Δεν το ζούσα αυτό. Και τι είναι αυτά τα νούμερα που μου κοπανούσε συνέχεια; Κάτι για την ηλικία μου και κάτι ποσοστά και κάτι τρελές μετρήσεις. Άσε τα ευρήματα της εξέτασης. Όλο κάτι υπερηχητικά κομβία στην καρδιά του μωρού(ή κάπως έτσι), κάτι με τα νεφρά του και δεν ξέρω και εγώ τι άλλες επιστημονικές βλακείες.
Είχα πειστεί ότι τα πράγματα ήταν πολύ χάλια και τα βλέμματα των υπολοίπων που άκουγαν σε live μετάδοση το προσωπικό μας δράμα, μαρτυρούσαν το ίδιο.

Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν όταν ο άντρας μου, πιο συγκρατημένος και συγκροτημένος από μένα, απήντησε ότι δεν ενδιαφερόμαστε ούτε για παρακέντηση αλλά ούτε για "περαιτέρω" διαδικασίες. Ξέρετε τι έκανε; Έφυγε και μας άφησε εκεί γεμάτους ερωτηματικά και απορίες. Εκεί μπροστά στη γραμματέα να τακτοποιούμε το λογαριασμό.
Και αφού του σκάσαμε το διακοσάευρω, φύγαμε.

Καταλαβαίνετε ότι η υπόλοιπη εγκυμοσύνη μου, αν και με διαβεβαίωναν άλλοι γιατροί που ακολούθησαν για την υγεία του μωρού μου, ήτανε βασανιστική και λίγο στενάχωρη. Σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό μου, οι οποίες σκέψεις με ακολούθησαν μέχρι και την ώρα του τοκετού. Αφού θυμάμαι πως όταν βγήκε το μωρό ρώτησα αμέσως το γιατρό αν είναι καλά. Δόξα τω Θεό πήγαν όλα καλά.

Τώρα τέσσερα χρόνια μετά, έγκυος πια στο τέταρτο παιδί, πέρασε η σκέψη από το μυαλό μου να μην κάνω την αυχενική διαφάνεια και να αρκεστώ στις μετρήσεις του δικού μου γιατρού. Ο γυναικολόγος μου δε, όταν το άκουσε, με κοίταξε εμβρόντητος και έσπευσε κατευθείαν να μου παρουσιάσει τα επιχειρήματά του. Όταν δε τον ρώτησα, όντως είπε ότι και αυτός μπορεί να μετρήσει, αλλά όχι με επαρκή ακρίβεια.
Και άρχισε μετά να μου αραδιάζει πάλι κάτι νούμερα. Κάτι ποσοστά, κάτι αριθμούς, κάτι πάλι για την ηλικία μου και τον βαθμό επικινδυνότητας που ανεβαίνει. Έβγαλε μετά από το συρτάρι την κάρτα του ειδικού γυναικολόγου στον οποίο με παρέπεμπε. Με διαβεβαίωσε ότι είναι ο μόνος με μηχανήματα που βρίσκει το 95% των καρδιοπαθειών του μωρού, που, που....

Μετά περάσαμε στα επίμαχα θέματα. Γιατί έπρεπε να με προειδοποιήσει οπωσδήποτε πως "χτύπα ξύλο, κάτι να έχει το μωρό, πρέπει να το ξέρουμε από τώρα, γιατί μετά θα τρέχεις και δεν θα προλαβαίνεις".
 Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το τι εννοούσε και πού κατεύθυνε τη συζήτηση και τα επιχειρήματά του γιατί με ενοχλεί και μόνο που το σκέφτομαι. Να ξέρετε βέβαια και εσείς, γιατί ο ηλίθιος έπρεπε να μου το πει, ότι πολλοί είναι οι γονείς που αποφασίζουν να φέρουν στον κόσμο "τέτοια" παιδιά, αλλά οι γονείς κάποια στιγμή θα φύγουν από τη ζωή και "τι θα γίνουν τα παιδιά αυτά μετά;"

Άλλαξα γιατρό και ναι, για ακόμα μια φορά έπεσα στο τρυπάκι των αριθμών και έκανα την αυχενική διαφάνεια. Απλά αναρωτιέμαι γιατί όλος αυτός ο τρόμος;
 Γιατί ρε άνθρωπε τρομοκρατείς και προδιαθέτεις έτσι μια γυναίκα που ζει το θαύμα;
Βέβαια εμείς φταίμε.
Που έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη στο Θεό και που νομίζουμε ότι μπορούμε εμείς να αλλάξουμε το όποιο σχέδιό Του. Που νομίζουν μερικοί γιατροί ότι είναι οι κατάλληλοι να αποφασίσουν για τη ζωή ή όχι κάποιου ανθρώπου, που ακόμα δεν είδε το φως της μέρας. Που εντέλει στηρίζουν τις αποφάσεις τους σε νούμερα και ποσοστά και κυρίως σε μηχανήματα.
Γιατί θαύματα δεν συμβαίνουν;
 Στην τελική αν μου ορίσει ο Θεός ένα τέτοιο σταυρό, ποιος είμαι εγώ για να τον απαρνηθώ;
Γιατί πρέπει η ζωή του παιδιού μου να εξαρτάται από αριθμούς;

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

Ψυχές αγάπης.

Είναι κάποιες ψυχές σ'αυτό τον κόσμο που είναι ξεχωριστές.

 Δουλεμένες και φτιαγμένες μόνο από
αγάπη. Είναι αληθινές ψυχές. Αυθεντικές ακτίνες φωτός.

Όσοι είναι τυχεροί και είναι κάπου εκεί γύρω, παίρνουν λίγο από το φως και την αλήθεια τους. Γιατί αυτές οι ψυχές έχουν πάντα φως να δώσουν, δεν τους τελειώνει ποτέ.

Είναι άνθρωποι που δεν ξυπνάνε στραβά και δεν είναι ποτέ κατσούφηδες ή κουρασμένοι. Είναι χαρούμενοι, ευχάριστοι και δοτικοί μέχρι εκεί που δεν πάει. Δίνουν στους γύρω τους αγάπη ακούραστα, είτε με τις πράξεις, είτε με τα λόγια τους.
Δίνουν συνέχεια, κι αυτό, αντί να τους κουράζει, τους κάνει ακόμα πιο φωτεινούς.
Άνθρωποι χαμογελαστοί, ευγνώμονες για όσα τους χάρισε ο Θεός, καλά ή άσχημα.

Είναι η ηλικιωμένη γειτόνισσα που κάθε πρωί σου λέει " Καλημέρα ψυχή μου. Να έχει ο Θεός καλά τα παιδιά σου". Και στο λέει κάθε πρωί, δεν βαριέται, όταν εσύ σχεδόν ενοχλείσαι.
Είναι η γνωστή που θα σε πάρει τηλέφωνο να δει πώς είσαι στα άσχημα, όταν η αδελφή σου μάλλον ξεχάστηκε.
Είναι η φιλενάδα που θα έρθει να σου φέρει φαγητό για τα παιδιά, γιατί ξέρει ότι σήμερα σου έτυχαν διάφορα και τρέχεις από το πρωί.
Είναι η μακρινή ξαδέλφη που σε έχει στην προσευχή της και η θεία από το χωριό που έχεις να δεις χρόνια, αλλά όταν βρεθείτε σε πνίγει από αγάπη.
Είναι ο άγνωστος παππούς στο δρόμο που δίνει από μια καραμέλα στα παιδιά και παλεύει με το μπαστούνι να σταθεί στα πόδια του.

Αυτοί οι άνθρωποι που σας λέω δεν είναι δήθεν. Δεν είναι λίγο έτσι και λίγο αλλιώς. Είναι αυτοί που είναι. Αυτό που βλέπεις στα μάτια και στο χαμόγελό τους. Κοντινοί ή μακρινοί, ξέρουν να σε στηρίξουν πάντα με το λόγο τους και να σου δώσουν την ελπίδα που σου λείπει.

Δεν είναι τυχαία εκεί κοντά σου. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω, αλλά όλοι μας, αν ψάξουμε λίγο γύρω μας, θα βρούμε τέτοιους ανθρώπους. Το έχει φτιάξει έτσι ο Θεός, ώστε αυτοί οι λίγοι ξεχωριστοί να βρίσκονται όπου τους έχουν ανάγκη.

Αυτό που μένει είναι να ανοίξουμε τα μάτια και να τους δούμε. Πρώτα να τους δούμε και μετά να τους μοιάσουμε λίγο.

Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2014

Εσύ πόσο τριάντα είσαι;

Σκεφτείτε μια παρέα τριαντάρηδων να κάθεται
 και να απολαμβάνει το καφέ της.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε, εκτός βέβαια αν ανήκετε στην εν λόγω κατηγορία, το εύρος των θεμάτων συζήτησης!

Ο ένας θα παραπονιέται που ακόμα είναι άνεργος και ότι τελικά τα φοιτητικά χρόνια, που έχουν παρέλθει, ήταν τα καλύτερα της ζωής του. Ένας άλλος, που αντιπροσωπεύει μεγάλη μερίδα φαντάζομαι, θα  μιλάει με τη μαμά του στο τηλέφωνο, για το τι φαγητό θα του ετοιμάσει μέχρι να γυρίσει στο σπίτι(γιατί ακόμα μένει με τους γονείς του). Ένα ζευγάρι, προσφάτως αρραβωνιασμένο, θα μιλάει για το πότε υπολογίζουν να γίνει ο γάμος και  οι περισσότεροι από την παρέα θα κανονίζουν για το πού θα βγουν το Σάββατο.

Εννοείται ότι θα μιλήσουν και λίγο για ποδόσφαιρο(αυτό το θέμα πάντα παίζει), και το γυναικείο φύλο όλο και κάτι θα σχολιάσει από τα χρώματα της σεζόν, την αποτρίχωση ή κάτι σχετικό. Πέραν πάσης αμφιβολίας θα θυμηθούν τα μαθητικά τους χρόνια και θα γελάσουν με  την καρδιά τους με όλες τις προπολεμικές ιστορίες. Κάπου ανάμεσα στις συζητήσεις θα μιλήσουν σίγουρα για το φίλο τους που έφυγε στο εξωτερικό για δουλειά και καλά έκανε γιατί "τι να κάνει να μείνει εδώ;"
Σας είπα πως οπωσδήποτε θα κανονίσουν για ποτάκι το Σάββατο και θα σχολιάσουν το τι παίχτηκε το προηγούμενο Σάββατο στο μπαράκι που μαζεύτηκε πάλι η παλιοπαρέα;

Κάπου εκεί στη γωνία, λίγο αμίλητος και λίγο σκεπτικός, θα είναι ο κολλητός που παντρεύτηκε και έχει ήδη παιδί. Αυτός ο ένας ή και δύο στην παρέα, είναι λίγο έξω από τα πράγματα και μάλλον θα μιλάνε μεταξύ τους για το ποιο σουπερμάρκετ έχει προσφορά στα pampers. Ενώ κατάφεραν να ξεφύγουν από τα "οικογενειακά βάρη" και να βγουν επιτέλους για ένα καφέ, δεν μπορούν να παρακολουθήσουν επακριβώς τη συζήτηση.
 Όχι, αυτοί οι δύο δεν ξέρουν ποια είναι η Αλεξάνδρα που παίχτηκε κάτι το Σάββατο και όχι δεν θα βγουν μαζί τους την Πέμπτη για φαγητό και το Σάββατο για σινεμά και ποτό.
Δεν γίνεται πώς να το κάνουμε;

Μάλλον αυτοί οι λίγοι είναι περισσότερο τριαντάρηδες από τους άλλους. Άγνωστοι μεταξύ γνωστών να προσπαθούν να κάνουν update τα δεδομένα της παρέας και να ανακαλύπτουν ότι ο δικός τους σκληρός δίσκος είναι γεμάτος πια με φωτογραφίες των παιδιών και όχι με ταινίες και ηλεκτρονικά παιχνίδια. Αυτοί, κατά τις 1 που οι άλλοι πάνε για καφέ, είναι ακόμα στη δουλειά και κατά τις 10 το βράδυ που βγαίνουν οι "νέοι" για ποτό,  αυτοί μισοκοιμούνται στον καναπέ. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Ότι αυτή η ώρα του καναπέ, που έχουν πια κοιμηθεί τα παιδιά, είναι η καλύτερη της μέρας.

Λίγο αλλού και λίγο εκτός ένιωσα και εγώ πρόσφατα σε ανάλογη συνάντηση παιδικών φίλων. Ένιωσα μεγάλη ανάμεσα σε συνομήλικους. Σαν να είχα ζήσει μια ζωή περισσότερη από αυτούς και αυτοί να είχαν κολλήσει στα φοιτητικά μας αστεία. Τι έγινε ρε παιδιά; Γιατί ξαφνικά εγώ έχω να πω περισσότερα με τους γονείς σας, παρά με εσάς;

Γιατί κοιτάω συνέχεια το ρολόι ανήσυχη που πρέπει σιγά σιγά να φύγω, ενώ εσείς κάνετε σχέδια για after; Δεν είναι περίεργο που ενώ σε ρωτάνε για τα παιδιά σου, είσαι σίγουρη σχεδόν ότι η απάντησή σου τους προκαλεί μάλλον βαρεμάρα;

Ακούς κάποια φίλη να σου περιγράφει τη μέρα της και λίγο τρελαίνεσαι όταν σκεφτείς τι έχεις κάνει εσύ από το πρωί. Δεν νιώθεις στεναχώρια, μην νομίζεις. Ούτε ζηλεύεις στο ελάχιστο. Μπορεί και να σκέφτεσαι το πότε να φύγεις, γιατί σου έλειψαν τα παιδιά και ότι αυτή η συνάντηση γίνεται όλο και πιο ανούσια.

Μου αρέσει σαν ιδέα λίγο να βγαίνουμε με τους φίλους μας και να αλλάζουμε παραστάσεις. Τι να κάνουμε όμως; Τα τρανταχτά γέλια και τα ανούσια αστεία, μαζί με τα σοκαριστικά σχόλια και τα σεξιστικά υπονοούμενα, έχουν παρέλθει οριστικά για μένα και με κάνουν να πλήττω. Δεν φταίω εγώ γι' αυτό, αλλά οι διαφορετικές ζωές μας. Είμαστε αλλού πώς θα γίνει;

Σας αγαπάω και πάντα θα μου λείπουν οι συναντήσεις για καφέ. Όταν αποκτήσετε και εσείς παιδιά και μπείτε στο club των παντρεμένων, τότε θα με νιώσετε καλύτερα. Θα επαναπροσδιοριστεί η σχέση μας και θα πάει ένα βήμα παραπέρα. Τώρα είμαστε κάπου στο ενδιάμεσο, που κάποιοι τριαντάρισαν για τα καλά, κάποιοι λιγότερο και κάποιοι καθόλου.

Εσύ πόσο τριάντα είσαι;



 

Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2013

Καλά Χριστούγεννα!

Έξω έχει μια όμορφη καταχνιά που μοιάζει να σιγοτραγουδά τα κάλαντα. Όλα ήσυχα και σχεδόν ασάλευτα μοιάζουν να περιμένουν την αυγή. Ακόμα και η φύση περιμένει να γιορτάσει το Χριστό και να δει το θαύμα που πρόκειται να συμβεί σε λίγο. Στο σπίτι τα παιδιά ήδη κοιμούνται και τα ρούχα τους περιμένουν και αυτά στην καρέκλα, το θαυμαστό πρωινό. Οι γειτονιές με το άρωμα κανέλας και πορτοκαλιού που ξεπηδάει από τα στενά,γαλήνιες με μόνη ζωντανή εικόνα τα λαμπάκια από τα μπαλκόνια, είναι και αυτές σε αναμονή της μεγάλης μέρας.
Όλοι και όλα περιμένουν το Χριστό. Περιμένουν την αγάπη να περάσει από τις γειτονιές, να μπει στα σπίτια και μετά στις καρδιές μας. Περιμένουμε να ζήσουμε την αγκαλιά, τα φιλιά,το δόσιμο. Περιμένουμε να ανοίξουμε τα σπίτια μας, να γελάσουμε και να νιώσουμε για λίγο το μαζί.
Τι μεγάλη μέρα αλήθεια είναι αυτή που ξημερώνει; Μας αλλάζει αυτή η μέρα και μας κάνει καλύτερους. Πολύ καλύτερους.
Απλά αναρωτιέμαι γιατί να μην γιορτάζουμε το Χριστό κάθε μέρα στην καρδιά μας. Γιατί να μην μοιραζόμαστε,να μην ανοιγόμαστε, να μην χαμογελάμε κάθε μέρα; Ο Χριστός και η αγάπη είναι εδώ κάθε φορά και κάθε μέρα. Το ίδιο και τα παιδιά, οι φίλοι μας και όλοι όσοι αγαπάμε. Ο φτωχός πεινάει και άλλες μέρες και οι παππούδες μας ζουν τη μοναξιά τους κάθε λεπτό της μέρας.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Ας δώσουμε αγάπη για να γιορτάσουμε το Χριστό μας.

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Μικρές δόσεις αλήθειας!

Η εικόνα είναι σίγουρα γνωστή.
Μια γυναίκα ρακένδυτη και ταλαιπωρημένη, έχοντας στην αγκαλιά
της ένα μωρό, να κάθεται και να ζητιανεύει. Είναι η γυναίκα των σουπερμάρκετ, της εκκλησίας, του σταθμού, του εμπορικού.

Μια τέτοια γυναίκα συνάντησε ο γιος μου. Και κοντοστάθηκε να τη χαζέψει. Απόρησε αμέσως και ρώτησε τι είναι αυτή η κυρία και γιατί ζητάει από εμάς να της πάρουμε κάτι για να φάει το παιδί της.
Απόρησα και εγώ και κοντοστάθηκα λίγο να σκεφτώ αυτή τη σπουδαία στιγμή για το παιδί μου. Κάτι που μοιάζει σε μένα καθημερινό και ασήμαντο, σημάδεψε τη μέρα του παιδιού μου. Δεν ξέρω, ίσως και τη ζωή του.

Αναρωτήθηκε γιατί η κυρία δεν φοράει παπούτσια και γιατί κάθεται στο πάτωμα. Ρώτησε πού είναι το σπίτι τους και γιατί δεν είναι εδώ ο μπαμπάς να τους προσέχει.
Απλές ερωτήσεις. Δύσκολες απαντήσεις.

 Ένα παιδί που αυτές τις μέρες ζει τον παροξυσμό των ονειρεμένων του Χριστουγέννων. Ένα παιδί που περιμένει πώς και πώς τον Άγιο Βασίλη. Ένα παιδί που διαλέγει παιχνίδια, τα οποία θα παίξει το πολύ μια μέρα και μετά θα βρεθούν σκορπισμένα και πιθανώς σπασμένα στο δωμάτιό του, χάζευε απροκάλυπτα μια κυρία, που εμείς οι μεγάλοι προσπερνάμε αδιάφορα, και ήθελε απεγνωσμένα απαντήσεις.
 Τι ευθύνη τεράστια αλήθεια; Τι λες σε αυτό το παιδί που όταν βλέπει στο dvd player ένα παιδικό με τον γνωστό λύκο, κλείνει γρήγορα την οθόνη για να μην προλάβει ο κακός να φάει τα κατσικάκια;
Τον αφήνεις να ζήσει την ευτυχία και την εύκολη χαλαρότητα της παιδικής γιορτούλας και του ποιήματος που θα πει ή του το χαλάς με μια μικρή δόση πραγματικότητας; Εξακολουθείτε να κάνετε σχέδια για τις γιορτές που δεν θα έχει σχολείο ή λίγο τον βάζεις να προβληματιστεί και να δει τη σκληρότητα των πραγμάτων;

Εμείς πήραμε και ψωμί εκείνη τη μέρα και γάλα και δυο τρία πράγματα που θεωρήσαμε αναγκαία και τα δώσαμε στη κυρία που καθόταν στο πάτωμα. Η αλήθεια μας είναι πως το κάναμε μόνο για το παιδί. Όχι το παιδί της κυρίας, το δικό μας παιδί. Για να μάθει να νοιάζεται πιο πολύ. Να συμπονεί και να βοηθάει άλλους συχνότερα και με μεγαλύτερη ευκολία από εμάς. Να μην έχει ερωτήσεις και απορίες του στυλ "Αυτή γιατί δεν πάει να δουλέψει;" Απλά να βοηθάει, όσο και όποτε μπορεί.
Θέλω το παιδί μου να νοιάζεται και να γυρνάει το βλέμμα κάθε φορά και να πονάει τον άλλο. Αν δεν έχει να δώσει σαν ενήλικας πια, ας μη δώσει. Αλλά ας γυρίσει το βλέμμα. Ας πονέσει λίγο το διπλανό του.
Ας τους δώσουμε λίγες πινελιές αλήθειας αυτά τα Χριστούγεννα και τα παιδιά θα μας εκπλήξουν.
Θα νιώσουν και θα προσπαθήσουν πολύ περισσότερο από εμάς. Ίσως θελήσουν να πάρουν κάτι και σε εκείνο το μικρό κοριτσάκι που ήταν στην αγκαλιά της μαμάς του στο πάτωμα. Ίσως γίνουν σημαντικοί και καλύτεροι από εμάς. Ίσως μάθουν ότι αυτοί που είναι στους δρόμους, είναι ίσοι με μας και απλά έχουν ανάγκη.
 Ίσως μάθουν να γυρνάνε κάθε φορά το βλέμμα.


Φωτό http://www.henrymakow.com

Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

Φτιάξτε μόνοι σας στολίδια που τρώγονται!

Αν βαρεθήκατε λίγο τα παλιά σας στολίδια ή αν θέλετε απλά να κάνετε κάτι διασκεδαστικό που θα το χαρούν και τα παιδιά, φτιάξτε μόνοι σας καινούρια στολίδια που τρώγονται.
Εκτός από τα μπισκότα, θα χρειαστείτε χρώματα ζαχαροπλαστικής(τα βρίσκετε πια σε όλα τα μεγάλα σουπερμάρκετ), κορνέ, ή αν δεν έχετε, σακουλάκια τροφίμων, ψαλίδι και κορδέλες.


Αρχικά, φτιάξτε τα μπισκότα. Δεν χρειάζεται να έχετε κουπ-πατ. Μπορείτε να φτιάξετε δικό σας πατρόν με χαρτόνι. Αν έχετε σκοπό να τα κρεμάσετε στο δέντρο, μην ξεχάσετε να βγάλετε, πριν το ψήσιμο, μια τρυπούλα για να περάσει η κορδέλα αργότερα. Εγώ τις έκανα με καλαμάκι.Φτιάξτε όποια συνταγή σας αρέσει και αφήστε να κρυώσουν.



Στη συνέχεια φτιάξτε το γλάσο.
Χτυπήστε σε σφικτή μαρέγκα 2 ασπράδια και προσθέστε ζάχαρη άχνη μέχρι να γίνει ένα σφικτό γλάσο που στέκεται.




Ετοιμάστε τα χρώματα προσθέτοντας χρώμα μέσα στο γλάσο. Χωρίστε το βέβαια σε ανάλογες ποσότητες, ανάλογα με τα χρώματα που θα χρησιμοποιήσετε. Γεμίστε το κορνέ και αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη. Καλύτερα να χρησιμοποιείτε σακουλάκια, τα οποία αφού τα γεμίσετε με γλάσο, κόβετε μια μικρή γωνίτσα με το ψαλίδι από κάτω και δημιουργείτε το δικό σας κορνέ που δεν θέλει και πλύσιμο μετά.


















 Αν χρησιμοποιήσετε περισσότερα από ένα χρώμα σε κάθε μπισκότο, περιμένετε λίγα λεπτά κάθε φορά να στεγνώσει το προηγούμενο.  



Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013

Έφηβος ετών τεσσάρων!

Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Πάντως, κάτι συμβαίνει σίγουρα.

Πριν δυο μήνες ήτανε ένα παιδί γλυκό και πρόσχαρο. Ευγενικό, πρόθυμο να βοηθήσει. Μοιραζόταν τα πάντα, έλεγε ευχαριστώ και παρακαλώ και αν σε πετύχαινε στο δρόμο ένα καλημέρα το έλεγε. Σου έκανε αγκαλίτσες και έλεγε με την παιδική φωνούλα του πως σ' αγαπάει πολύ. Χαμογελαστός πήγαινε στον παιδικό σταθμό, χαμογελαστός έκανε μπάνιο το βράδυ και χαμογελαστός βοηθούσε να στρώσουμε το τραπέζι το μεσημέρι.

Αυτό το καιρό, ψάχνω με μανία να βρω τι έγινε και άλλαξε τόσο. Είμαι σίγουρη, τις περισσότερες μέρες, πως κάτι έχουμε κάνει λάθος εμείς οι γονείς. Άλλες μέρες πάλι, επιδιδόμαστε σε αναλύσεις και κόντρα αναλύσεις με τον άντρα μου, τη μαμά, την πεθερά, τη γειτόνισσα, την κυρία στον παιδικό σταθμό για το τι συμβαίνει στο παιδί. Όχι, δεν καταλήξαμε κάπου. Ή μάλλον, κάθε μέρα κάτι άλλο σκαρφιζόμαστε.
Οι συνήθεις αιτίες για τέτοιες συμπεριφορές, είναι μάλλον απομακρυσμένες, γιατί ούτε μετακομίσαμε, ούτε γεννήσαμε πρόσφατα για να πούμε ότι ζηλεύει, δεν αλλάξαμε σχολείο, δεν αλλάξαμε συμπεριφορά, δεν του λείπει ο μπαμπάς του, δεν του λείπει η μαμά του και γενικώς δεν άλλαξε κάτι σημαντικό. Αν αναρωτηθείτε, ναι, του αφιερώνουμε κάθε μέρα προσωπικό χρόνο, ναι, παίζουμε μαζί του, ναι, διαβάζουμε ένα κατεβατό παραμύθια, ναι, πάμε στον παιδότοπο, στο φίλο του το Γιώργο, ναι, κάνει ποδήλατο, ναι,πίνει κακάο, ναι σε όλα.

Πριν δυο μέρες, σε κάποια ακόμα προσπάθεια μου να βρω τι γίνεται, πιάσαμε κουβέντα και τον άφησα απλά να μιλήσει. Και τι έμαθα; Ότι ο Παναγιώτης και ο Μήτσος(και αυτοί Ταρζάν από τον παιδικό σταθμό), δεν τον αφήνουν να βγει στο καστράκι, ούτε να μπει στην πισινούλα με τις μπάλες και ότι παίζει μόνος του με το αυτοκινητάκι του όλη μέρα. Το άλλο πρωί, η περήφανη μάνα που κατάφερε να βρει τι έχει το παιδί της, παίρνει τηλέφωνο στον παιδικό σταθμό να ζητήσει εξηγήσεις και να μάθει γιατί δεν την ενημέρωσε κανείς για τα τέρατα που συμβαίνουν. Μέχρι που η περήφανη μάνα έφαγε τα μούτρα της γιατί έμαθε ότι το καμάρι της είναι σχεδόν κολλητός με τον Μήτσο και τον Παναγιώτη και ότι παίζουν μαζί όλη μέρα.

Και η αναζήτηση της αιτίας συνεχίζεται. Το ίδιο και τα καινούρια χούγια του έφηβου τεσσάρων ετών γιου μου.
Κλασσικά, καμία μέρα δεν θέλει να πάει να πάει σχολείο, δεν θέλει να φάει και δεν θέλει να κάνει μπάνιο. Δεν θέλει να βάλει το μπουφάν για να βγει στο κρύο και όταν μπούμε στο σπίτι απ'έξω, δεν θέλει να το βγάλει.
 Όλα τα παιχνίδια εννοείται ότι είναι δικά του και αν τύχει η μαμά να τον πείσει ότι κάποια είναι του αδελφού του, θεωρεί ότι είναι μια καλή ιδέα να τα πετάξει, κατά προτίμηση στο κεφάλι του ιδιοκτήτη. Τσιρίζει, αδέξια, όταν δεν γίνεται το δικό του και όταν του μιλάς, επιδέξια σε γράφει ή περί πολλά τυρβάζει. Εννοείται ότι, δεν βοηθάει στο σπίτι και η απάντηση του είναι πάντα ένα τρανταχτό όχι στο "έλα να σου δώσω ένα φιλάκι" ή "έλα να σε αγκαλιάσω" ή "έλα να μιλήσουμε λίγο".
Τον φίλο του τον Γιάννη, δεν τον θέλει πια και όταν θυμώσει για κάτι πετάει τα πάντα, παντού. Χτυπάει τα αδέλφια του, σπρώχνει και δαγκώνει και ενίοτε τραβάει και μαλλιά.
Όταν του θυμώσω μου λέει ότι είναι πολύ στενορημένος( έτσι το λέει) και προχτές είπε και το κορυφαίο "Δεν ξέρω γιατί μερικές φορές αυτό το κεφάλι μου με κάνει να κάνω αταξίες" και " σήμερα θα παρακαλέσω το Χριστούλη να με κάνει να μην κάνω χαζομάρες".

Διάβασα, έψαξα σε βιβλιογραφία και στο ίντερνετ. Δεν βρήκα κάτι που να μας ταιριάζει.Μόνο κάτι που μου έκανε εντύπωση κράτησα. Ότι όντως, τα παιδιά κάπου εκεί στα τέσσερα, περνάνε μια φάση παρόμοια της εφηβείας. Η τεστοστερόνη χτυπάει κόκκινο.
Ας ξεδώσει λοιπόν και ο δικός μας Ταρζάν. Θα τον αφήσω να τρέχει σαν αφηνιασμένο στο σπίτι χωρίς λόγο, να σκαρφαλώνει σε καναπέδες, σε καρέκλες, σε τραπέζια όπου έχει στοιβάξει άλλες καρέκλες και ο Θεός να βάλει το χέρι Του.
Δεν ξέρω τι γίνεται αλήθεια, αλλά δεν θα λυγίσω. Θα το παλέψω κι ας χάνω κάποιες φορές την υπομονή μου. Θα συνεχίσω να τον πηγαίνω σχολείο σηκωτό, θα συνεχίσω να παλεύω μαζί του μέχρι να τον βάλω στην μπανιέρα και θα συνεχίσω να τρώω στο κεφάλι τον Μακουίν γιατί τόλμησα να του χτενίσω τα μαλλιά.
 Θα συνεχίσω να του λέω τα λάθη του και να του βάζω όρια. Θα συνεχίσω να του μιλάω και να τον αγκαλιάζω γιατί μάλλον το έχει ανάγκη.

Καλή δύναμη στους συμπάσχοντες.